Haar goede hand

Ebook

roman over mijn moeder

Hi Marion,   Zoals beloofd heb ik “Haar goede hand” gelezen, genoten van je woordenkeus, je eerlijkheid, humor, herkenning en inzicht. Het heeft veel doen herinneren, emoties losgemaakt en het Indisch zijn intenser doen beleven. Ik dacht altijd dat ik wat minder Indisch was opgevoed, maar dat voelt na dit boek gelezen te hebben niet zo. Vele overeenkomsten! Knap dat je emotie en humor in het licht hebt kunnen plaatsen zodanig dat de pijn die je kan voelen na zoveel agressiviteit, lichter wordt ervaren. Voorbij de haat, komt veel liefde vrij en dat neemt dan de overhand.      Een mooi eerbetoon aan je moeder……   “Haar goede hand” is een fantastisch boek dat ik zeker zal doorgeven en hoop dat lezers jong en oud zullen realiseren dat OOLOG nog lang niet voorbij is….Oorlogskampen zijn er nog steeds….Vluchtelingenkampen is nu de naam. Moge de onrust van het verleden leiden naar een innerlijke vrede, doordat inzicht verkregen wordt zodat wij elkaar beter kunnen begrijpen en beter met elkaar zullen omgaan. Een mooie heling………voor een ieder vanuit een oorlogsgeweld naar niet oorlogsgebied.   Dank je wel Marion……… Judy  

Geweldig boek. Eerlijk, liefdevol, humoristisch en boeiend geschreven. Herkenbaar voor mensen met indische roots of een indische (schoon)familie. Maar ook voor mensen zonder deze binding met nederlands indië, een aanrader. Er staat ook veel informatie in over nederlands indië, de koloniale tijd, de oorlog, het vertrek uit indië, de opvang in nederland (die te wensen over liet) en het aanpassen in nederland. Een veelzijdig boek, met als hoofdpersoon een heel dappere vrouw.

Dankjulliewel dat ik mag meedoen met de leesclub van dit boek. Ik heb genoten van het boek, alle emoties komen in dit boek aan bod; dan weer moet je lachen, dan weer huilen, dan wordt je boos op sommige personen, dan weer heb je begrip voor iemand, dan weer krijg je medelijden. Het verhaal is op een respect- en liefdevolle manier geschreven ook al lijkt dat in sommige stukken niet zo omdat er ook over de nare gebeurtenissen uit de jeugd van Sonia wordt geschreven, hoe haar moeder haar en haar zus en broertjes opvoedde met harde hand. Later zal pas blijken dat Melanie er niets aan kan doen, dat dat komt door gebeurtenissen uit het verleden. Toch zijn de kinderen van Melanie allemaal trots op haar, want het was ook vaak heel leuk en mochten ze veel. Door flashbacks lees je hoe het vroeger was en wat Melanie, haar gezin en familie heeft meegemaakt, hoe Melanie zich in Nederland probeerde aan te passen, maar haar roots niet vergat zoals dat je altijd iedereen moet verwennen als die bij je op visite komt (kunnen veel Nederlanders, ja, ook ik, nog wat van leren). Ook lees je hoe Melanie nu is en hoe ze probeert om te gaan met haar ouderdom en hoe Sonia ermee omgaat. Je wordt heen en weer geslingerd door diverse tijdperken, maar niet op een vervelende manier, het vloeit namelijk in elkaar over. Je komt meer te weten over Nederlands Indië, de oorlog en daarna, het Jappenkamp, het vertrek uit Nederlands Indië, hoe de mensen werden opgevangen in Nederland, over hoe men zich aan probeerde te passen in Nederland. Je krijgt tevens een andere kijk op de natuur en bepaalde insecten. Bij tijd en wijle kreeg ik trek en werd ik nieuwsgierig naar de hapjes en gerechten, hoe die echt smaken, die in het boek worden beschreven.

Melanie is een 86 jarige, van oorsprong Indische dame die aan het dementeren is. Ze heeft een moeilijke jeugd gehad en werd met harde hand opgevoed door haar ouders. Dezelfde soort opvoeding geeft ze nu ook aan haar kinderen, die hier niet altijd even blij mee zijn. Haar dochter Sonia heeft dan ook een haat-liefde verhouding met haar moeder. Moeder kan erg goed luisteren, niet alleen naar haar eigen kinderen maar mensen uit de buurt komen ook met hun zorgen bij haar. Sonia wil graag alles weten over haar moeder's jeugd en beetje bij beetje vertelt Melanie haar alles, waardoor Sonia haar moeder steeds meer gaat bewonderen. Ook omdat haar moeder altijd het welzijn van haar kinderen belangrijker vond en vindt dan de prestaties op school en werk. Haar moeder kan somber en mopperig zijn maar ook vrolijk en hartelijk, ze heeft duidelijk een zonnige kant en een zwarte kant. Marion Bloem heeft haar ouders veertig jaar lang geïnterviewd. Dit heeft ze verwerkt in dit boek en het resultaat mag er zijn. Het boek vertelt veel over Melanie,s leven in India. Goed verteld, zeer interessant en een goede verhaallijn

Haar goede hand van Marion Bloem is een boek dat handelt over een familie geschiedenis, familie banden en over wat het betekent om in Nederlands Indie in een Jappenkamp te hebben gezeten, ook nog eens met een handicap. En over wat de jeugd en het leven van de moeder van de schrijfster hebben betekend voor het leven van Marion Bloem zelf. Uit dit boek blijkt ook hoe moeilijk het voor de mensen uit de kampen is geweest om na de oorlog weer een leven op te bouwen. Dat gegeven werd en wordt nogal eens vergeten. Tijdens het lezen leef je mee met de personages, ze gaan voor je leven, je leert ze dan ook min of meer te begrijpen. Al zal Marion Bloem vast niet het achterste van haar tong hebben laten zien, denk ik en dat hoeft ook niet. En zoals al eerder vermeld, je gaat aan de hand van dit boek ook nadenken over je eigen jeugd en leven en dat roept zeker ook herinneringen op. Hoewel ik er in het begin even in moest komen ben ik blij dat ik dit boek heb mogen lezen. Ik ben nu ook benieuwd naar het eerdere boek van Marion Bloem, Geen gewoon Indisch meisje.

Een boek dat je de tijd moet gunnen om ìn het verhaal te komen, maar zit je er eenmaal ìn dan legt het moeilijk weg. Al gaandeweg leer je de personages steeds beter kennen en raak je zelfs een beetje familiair met hen. Je haat ze en je houdt van ze, net als in het echte leven. Ik kan me voorstellen dat de klein- en achterkleinkinderen van de schrijfster - aan wie dit boek is opgedragen - heel blij zijn met dit opgetekende document. Want het zorgt ervoor dat de familiegeschiedenis van hun grootouders voor altijd bewaard blijft. Dat er tijd- en perspectiefwisselingen in voorkomen, vind ik prettig lezen. Het houdt je scherp want je wilt de draad niet kwijtraken. Wat kan een mensenleven worden beïnvloed door een handicap waarmee je moet leren om te gaan. Je wordt er sterker door, maar hebt ook je zwaktes. Wat dat betreft vind ik het boek heel herkenbaar, want je gaat nadenken over je eigen familiebanden waardoor je tijdens of na het lezen daar ook weer herinneringen aan ophaalt. Allerlei kleine verhaaltjes ontstaan in je hoofd door het lezen van dit grote verhaal.