Halverwege het einde
Halverwege het einde
  • Nederlands
  • Paperback
  • 9789492939012
  • Druk: 1
  • april 2018
  • 224 pagina's
Alle productspecificaties

Samenvatting

Ubele is een huisarts van 44 jaar. In haar drukke leven is er nauwelijks tijd en ruimte voor haarzelf. Op een dag komt een vrouw met depressieve klachten op haar spreekuur en wordt ze geconfronteerd met haar eigen symptomen.

Haar hele leven heeft ze het idee dat ze niet bijdragend genoeg is. Haar moeder is tijdens haar geboorte gestorven. Haar vader is nooit thuis, haar stiefmoeder heeft haar handen vol aan haar aandacht opeisende broer. Ze realiseert zich dat haar werk haar overlevingsstrategie is.

Om te overleven volgt ze psychotherapie en breekt de muur om haar heen af. Maar wat wacht haar achter die muur?

Over de auteur
Mascha Gesthuizen groeide op in een dorpje aan de Waal. Na haar studie werkte ze tot 2014 als huisarts in de Achterhoek. Daar kwam zij veel in aanraking met depressies. Het thema fascineert haar, mede door gebrek aan openheid over artsen met psychische klachten. Reden voor haar om de pen op te pakken dit verhaal te schrijven.

Productspecificaties

Inhoud

Taal
Nederlands
Bindwijze
Paperback
Druk
1
Verschijningsdatum
april 2018
Afmetingen
Afmeting: 21 x 15 x 2,1 cm
Aantal pagina's
224 pagina's
Kaarten inbegrepen
Nee
Illustraties
Nee

Betrokkenen

Auteur(s)
Mascha Gesthuizen
Uitgever
Futuro Uitgevers

EAN

EAN
9789492939012

Overige kenmerken

Extra groot lettertype
Nee
Gewicht
335 g
Studieboek
Nee
Verpakking breedte
150 mm
Verpakking hoogte
21 mm
Verpakking lengte
210 mm

Je vindt dit artikel in

Boek, ebook of luisterboek?
Boek

Reviews

16 reviews
4,5
van de 5
9
6
1
0
0
  • Ook (huis)artsen kunnen ziek zijn

    “Eigenlijk is ze er al niet meer” (p3)

    Halverwege het einde verteld het verhaal van Ubele tijdens haar jeugd; in zichzelf gekeerd, dienstbaar, op de achtergrond. Ook leren we haar kennen tijdens haar studie, waarin ze eigenlijk op dezelfde voet verder gaat. Haar harde studeren werpt vruchten af waardoor ze een goede huisarts met een eigen praktijk en een volle agenda wordt. Maar dit alles blijkt slechts een vlucht. De werkelijkheid weet haar in te halen, en met pijn en moeite wordt Ubele teruggegooid in haar herinneringen om te verwerken wat haar in het heden zo belast. De confrontatie met haar depressie gaat ze echter niet uit de weg, maar is dat voldoende?

    “Alles heeft te maken met er mogen zijn” (p216)

    Het personage Ubele leren we in dit boek goed kennen. Niet zo vreemd, want dit boek betreft vrijwel heel haar leven. Maar hoewel je als lezer het gevoel krijgt dat je haar goed kent, blijft er toch een soort afstand voelbaar. Laag na laag wordt afgepeld, maar de vraag blijft of we kennis mogen maken met de echte, de pure Ubele.
    De andere personages zijn minder uitgebreid beschreven, maar dit is ook niet nodig doordat zij bijrollen vervullen.
    Wel kunnen vraagtekens gezet worden bij de relationele verbindingen. Zo wordt Stefan vrijwel niet “papa” genoemd, wordt er gesproken over de toch wel hechte band tussen Ubele en haar vader terwijl daar minder over te lezen valt en is er weinig ruimte over om de band tussen Ubele en haar gezin echt goed neer te zetten.

    Het boek is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Dit wetende kunnen we eigenlijk tot de conclusie komen dat dit boek onder te verdelen valt in drie “levensfases”. Haar ongemakkelijke jeugd, haar poging voor beter tijdens haar studie en de huidige tijd waarin ze werkt en de diagnose depressie krijgt, wat uiteindelijk haar suïcide tot gevolg heeft. Lezend worden deze drie fases echter zodanig door elkaar gehusseld dat je hierdoor vrij gemakkelijk de draad kwijt raakt en minder goed “in” het verhaal komt.

    Mascha haar schrijfstijl is zeer doeltreffend te noemen, maar mede hierdoor toch ook met enige regelmaat wat klinisch waardoor het aan kan voelen als wat afstandelijk. Toch wist ze me ook wel te raken in enkele beschrijvingen en vond ik er herkenning in.
    De toch wel heftige thema’s van dit boek worden vrij duidelijk neergezet. Perfectionisme, depressie en (gedachtes over) suïcide zijn de rode draad in dit verhaal, als ook de wat algemenere vraag naar de zingeving van/over het leven.

    Lastig aan dit boek is ook de genreclassificatie. Geschreven als een roman, terwijl het meer dan eens ook voelt als een non-fictie verhaal. Het onderscheid hierin had wellicht duidelijker gekund.

    De boodschap die Mascha mee wil geven is laten zien dat ook artsen ziek kunnen worden, dat het ook hen af en toe teveel wordt. Hierin is Mascha meer dan geslaagd! Het is dan ook erg goed dat dit boek er is, al voelde het soms alsof deze goede en sterke boodschap, soms wat naar de zijlijn geschoven werd.

    Halverwege het einde krijgt van mij als rapportcijfer een 7, oftewel 3,5 ster . De tijdsprongen maakten het lastig, de schrijfstijl was soms wat klinisch maar toch is het belangrijk dat dit boek er is!

    Lees deze en mijn andere recensies op pagesbynicole.com, mijn facebookpagina Pages bij Nicole en op mijn hebban spot hebban.nl/spot/pages

  • To be or not to be
    • Spannend
    • Meeslepend verhaal

    Het hoofdthema in ‘Halverwege het einde’ is depressie. Hoe verloopt het leven van iemand die een depressie krijgt, zijn er verslechterende omstandigheden en is een ontsnapping mogelijk? De hoofdpersoon is Ubele, huisarts en 44 jaar oud. Samen met haar man Max heeft ze twee kinderen, Tim en Jasmijn. Tijdens een spreekuur komt er een vrouw met depressieve klachten bij haar en zelf wordt ze enorm getriggerd door deze dame. Op aandringen van de mensen in haar omgeving gaat ze nu zelf op zoek naar hulp. Ze komt terecht bij een psycholoog die door gesprekken haar hele verleden onder de loep neemt. Tevens krijgt ze antidepressiva om het leven weer wat leefbaarder te maken.

    Het verhaal springt terug in de tijd naar net na de geboorte van Ubele. Haar moeder is overleden tijdens haar geboorte en haar vader heeft voor zijn beide kinderen een oppas, Sabine, geregeld, omdat hij zelf een baan heeft in het onderwijs. Sabine krijgt een relatie met Stefan, haar vader, en zij neemt de zorg voor de kinderen op zich. Omdat er veel aandacht naar Niels gaat, haar twee jaar oudere broer, en haar vader heel veel van huis is, leert Ubele al op jonge leeftijd geen aandacht te vragen en alleen maar ‘bijdragend’ te zijn. Zo leert ze zich weg te cijferen, te zorgen dat haar omgeving het goed heeft en in zichzelf ontstaat de overtuiging dat ze eigenlijk overbodig is. Deze overlevingsstrategie om te zorgen en zo bevestiging te krijgen, blijft haar hele leven bestaan en die blijft haar parten spelen in haar hele verdere bestaan.

    Het verhaal is opgebouwd uit 54 korte hoofdstukken waarin de chronologie totaal ontbreekt. Boven ieder hoofdstuk staat wel een jaartal vermeld, maar omdat een hoofdstuk soms maar een kort fragment is uit dat gedeelte van het leven van Ubele, is het af en toe verwarrend om de tijdslijn vast te houden en te beseffen wanneer het gebeuren plaatsvindt. Het verre verleden wordt verteld vanuit Ubele in de derde persoon, de fragmenten in de laatst beschreven jaren van haar leven als ze geconfronteerd wordt met haar eigen depressie in de ik-vorm. Het lijkt alsof de auteur het verleden afstandelijker beschrijft, zoals Ubele het ook ervaren heeft. In het heden wordt ze geconfronteerd met haar eigen depressie en dan kan ze niet meer om zichzelf heen. Tijdens de gesprekken met de therapeut kom je veel te weten over het gevoelsleven van Ubele.

    De auteur heeft een vlotte schrijfstijl. Ze weet de innerlijke strijd van Ubele tegenover wat ze naar de buitenwereld uitstraalt, heel goed te verwoorden. Haar eenzaamheid en zich overbodig voelen kruipen onder je huid en je zou haar willen toeroepen voor zichzelf op te komen en achter de muur vandaan te komen. Het thema depressie wordt heel goed uitgediept en het is moedig om dit onderwerp bespreekbaar te maken, want ook artsen kunnen ziek worden.

    ‘Halverwege het einde’ geeft een goed beeld van het verloop van een depressie. En tevens van de strijd die mensen die te kampen krijgen met een depressie, moeten voeren om hun zinloze bestaan vol te houden. Ook het onbegrip van de omgeving die met opbeurende of relativerende woorden probeert de ellende weg te redeneren, kom je tegen in dit verhaal. Naar het einde toe wordt het verhaal beklemmender en je voelt mee met de uitzichtloosheid waarin Ubele terechtkomt. Dit boek is een aanrader voor iedereen die dieper wil kijken dan wat een persoon naar de buitenwereld laat zien en hoe zwaar het lijden van iemand met een depressie is.

  • Heftig maar mooi boek
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Halverwege het einde vertelt het verhaal van Ubele, een 44-jarige huisarts. Het leven van Ubele begon al op een zwarte manier: haar moeder stierf tijdens de bevalling. Gedurende haar jeugd was haar vader haast nooit thuis en bij haar stiefmoeder kon Ubele nooit terecht. Mede hierdoor heeft zij al haar hele bestaan het gevoel niet voldoende bij te dragen aan het leven. Ze probeert steeds om het iedereen naar de zin te maken, maar vergeet hierbij telkens zichzelf.

    Als ze op een dag een vrouw met depressieve klachten in haar praktijk krijgt, wordt ze geconfronteerd met haar eigen symptomen. Ze besluit in behandeling te gaan bij een psychotherapeut. Deze helpt haar de muur om zich heen te begrijpen en af te breken. Maar is het voldoende?

    Masha Gesthuizen werkte zelf tot 2014 als huisarts, hierdoor kwam ze vaak in aanraking met depressieve mensen. Het thema fascineert haar, alsook het feit dat er weinig openheid is over artsen met psychische klachten. Dat was ook meteen de aanzet om hierover een boek te schrijven. Halverwege het einde is gebaseerd op ware gebeurtenissen.

    Alles aan Halverwege het einde voelt ook aan als een waargebeurd verhaal: het is een beklijvend en heftig verhaal. Het soort boek dat je niet kan lezen en onberoerd blijven. Het is erg aangrijpend om te lezen hoe Ubele zich door het leven beweegt, terwijl ze steeds opnieuw het gevoel heeft niet nodig te zijn. Als je zelf nog nooit depressief bent geweest, kan je jezelf natuurlijk niet helemaal voorstellen hoe het is. Ik denk echter dat je hier door Halverwege het einde een heel eind in slaagt.

    Het verhaal is zo opgezet, dat er drie tijdlijnen zijn: twee tijdlijnen uit de jeugd en de studenttijd van Ubele, en een lijn over haar volwassen leven. Hoewel ik deze manier niet helemaal als prettig heb ervaren - soms word je te veel over en weer geslingerd en moet je even checken in welke tijdlijn je je bevindt - heeft het zeker een meerwaarde. Je krijgt namelijk een erg opbouwend verhaal en leert Ubele hierdoor echt goed kennen.

    Ubele is ook meteen het enige personage dat je werkelijk leert kennen. Van alle randpersonages ontdek je stukje bij beetje meer, maar dan vooral over wat ze doen en betekenen in het leven van Ubele. Storend is dat zeker niet: het is ook het verhaal van en over Ubele. Wel vroeg ik me tijdens het lezen meermaals af waarom er dan niet voor een ik-vorm is gekozen. In dit geval zou dat - naar mijn gevoel - een meerwaarde zijn geweest.

    Masha Gesthuizen maakt met Halverwege het einde depressies en wat daarbij komt kijken een stuk toegankelijker. Het boek zorgt voor meer begrip én duidelijkheid over hoe het is om met deze problemen rond te lopen. Om deze reden zou ik dit boek aan iedereen aanraden. Daarnaast is het gewoon een heel mooi verhaal om te lezen, eentje dat je aan de bank - of waar je dan ook leest - kluistert en dat je erg moeilijk kan wegleggen.

  • Meer licht op depressies
    • goed onderwerp
    • realistisch
    • heftige insteek

    Met Halverwege het einde probeert Mascha Gethuizen de taboes rondom depressies weg te nemen. Hoewel het onderwerp nog altijd onbegrepen wordt, krijgt de lezer dankzij hoofdpersonage Ubele al een veel beter beeld van deze ziekte. Het is een verhaal dat niet per se op volgorde wordt verteld. De stukjes uit het verleden worden op een vertellende manier geschreven, terwijl de meer recente stukjes vanuit Ubele zelf worden laten zien. Hierbij komen haar emoties subtiel naar buiten. Het is naast dat depressie de boventoon voert, ook zo dat onzekerheid en schuldgevoel het in dit boek doet. Bovendien laat het goed zien hoe deze ziekte kan sluimeren en uiteindelijk naar buiten komt. Hopelijk kan dit boek iets meer licht op dit ongrijpbare onderwerp werpen.

  • Sereen en afstandelijk geschreven
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Halverwege het einde geeft je een inkijk in de wereld van een depressieve arts. Het boek is sereen, bijna afstandelijk geschreven. Ergens is het een triest verhaal, maar aan de andere kant toch ook mooi omdat het er voor zorgt dat depressiviteit beter bespreekbaar wordt, denk ik. Het schept in elk geval inzicht in depressie en het gedrag dat daar bij hoort. Verder is het een met zorg en aandacht geschreven boek. Zeker een aanrader als je meer wilt weten over hoe het hoofd van iemand die depressief is functioneert.

  • Een verhaal wat me diep raakte.
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Het verhaal is onderverdeeld in drie verhaallijnen, die in verschillende jaartijden afspelen. Ubele haar jeugd, haar opleiding en haar leven als huisarts/moeder worden uitgediept. Je moet wel kunnen schakelen, want er worden steeds tijdsprongen gemaakt van 2013 naar 1969, ’77, ’99- ’00 en dan weer naar 1979. Daarom moet je het boek niet weg leggen, want dan ben je de draad een beetje kwijt, maar het verhaal is wel zo boeiend dat je het boek niet gauw aan de kant legt.

    Het verhaal gaat over Ubele die al vanaf jongs af aan depressieve klachten heeft en pas op latere leeftijd hulp gaat zoeken omdat ze suïcidale nijgingen krijgt.

    Ubele’s moeder is tijdens de bevalling van haar overleden en vader Stefan blijft met twee jonge kinderen achter. Zij hebben een oppas, Sabine, die op een gegeven moment met hun vader trouwt en zo hun stiefmoeder wordt.

    Ubele is een slim meisje, maar vrienden heeft ze niet, ze wil nooit op de voorgrond treden en is eigenlijk maar een muurbloempje. Ze studeert voor arts en ontmoet Max. Voor hem voelt ze iets wat ze nog nooit voor iemand heeft gevoeld.

    Wanneer Ubele 44 jaar is en als huisarts werkzaam is, krijgt ze een patiënt op het spreekuur die haar haar klachten verteld en Ubele hoort haar eigen klachten, maar ga je jezelf depressief noemen en je bent arts dan kan dat toch eigenlijk niet!
    Een verhaal met ups en downs, een prachtig gezin en goede baan en toch…..; de dood lonkt.
    Hoe kun je tot iemand door dringen die een depressie heeft? .

    Ubele is gelukkig tot de conclusie gekomen dat ze hulp nodig heeft en ook haar man Max vertelt ze over haar depressie. Al heeft het wel lang geduurd voor ze de stap maakte.

    Drie maanden volg ik nu therapie. Drie maanden om het eens te worden met mezelf. Ik ben gezwicht voor de diagnose “depressie” . De Vries noemt het een érnstige depressie, maar dat krijg ik niet uit mijn strot. Het gaat er echter om dat we een werkdiagnose hebben, daarmee kunnen we aan de slag.

    Een boek wat zo enorm bij me binnen kwam dat ik gewoon even helemaal niets wilde doen toen het uit was, alleen maar denken aan Ubele en de mensen die ik ken met depressies. Het leven van Ubeke wordt beschreven en vaak had ik medelijden met deze vrouw. Wat een worsteling heeft zij moeten doorstaan om toch te proberen normaal te leven. Ze ziet zelf ook dat ze dingen los moet laten, maar het lukt haar gewoon niet. Een prachtig geschreven roman, wat mij niet in de oude kleren is gaan zitten. Mascha heeft een prettige schrijfstijl en schrijft erg beeldend. Wat ik me wel afvroeg, kun je een depressie bij iemand voorkomen?

  • Prachtig!
    • Goede verhaallijn
    • Leerzaam
    • aangrijpend

    Halverwege het einde is geen vrolijk boek. Het vertelt het verhaal van huisarts Ubele, die kampt met depressies. Afwisselend leren we Ubele kennen als kind, jongvolwassene en moeder met een gezin.

    Het verhaal wordt op een laconieke toon verteld, zodat het - ondanks het zware onderwerp - heel plezierig leest. Sommige zinnen zijn zelfs haast poëtisch.
    Juist door de haast luchtige toon van het verhaal, realiseer je je gaandeweg steeds beter wat het betekent om depressief te zijn. Je zou af en toe in het boek willen stappen om Ubele te omhelzen en te zeggen dat ze ertoe doet.

    Ik vind Halverwege het einde een prachtig én leerzaam boek!

  • Rauw, maar o zo echt
    • Meeslepend verhaal
    • pijnlijk echt

    Een van de sterkste aspecten van dit boek is zonder twijfel het feit dat de auteur nergens iets verbloemt. De rauwheid van de depressieve gedachten van Ubele, haar verscheidene bijna-pogingen… Alles staat er, net zoals het is. Hoewel dit langs de ene kant zorgt voor een zwaar gewicht en donker randje, past het perfect bij dit boek. Als je als auteur met dit thema aan de slag wil gaan, zou het ook niet werken om alles mooier voor te stellen dan het werkelijk is.

    Door de vlotte schrijfstijl van Gesthuizen komen de gedachten voor hoofdpersonage Ubele binnen bij de lezer. Niet rustig, maar kei hard en direct. De last die ze lijkt mee te dragen en die Gesthuizen op sommige momenten zo raak en zo kwetsbaar durft te verwoorden zijn puur en pijnlijk, maar maken van Ubele wel een echt mens in plaats van een personage op papier.

    “De innerlijke strijd en de uiterlijke schijn zijn soms zo ver van elkaar verwijderd dat afstand onoverbrugbaar lijkt. Soms heb ik de behoefte boven mijn lijf uit te stijgen, gewoon, omdat wat ik denk helemaal niet meer past in zoiets aards als mijn lichaam.” (p81)

    Door wat er in mijn leven de afgelopen twee jaar heeft gespeeld na de zelfdoding van mijn vader, kwam het verhaal bij mij misschien nog beter binnen. Het is heel zwaar om Ubele te volgen en overspoeld te worden door de negatieve en donkere gedachten, maar je krijgt er wel een beeld over hoe dit voor mensen met een depressie moet zijn. Begrijpen is misschien nog een stapje te ver wat mij betreft, maar het idee en het motief van mensen die overgaan tot zelfmoord komen hier op een eerlijke manier naar voren en ze creëren een stadium van begrip.

    Halverwege het einde zorgt voor een zware leeservaring die de nodige moed vraagt van zijn lezer. De vele duistere gedachten van Ubele en haar suïcidale neigingen creëren een donkere sfeer, maar bieden ook een perspectief om, stapje voor stapje, te zoeken naar begrip en misschien zelfs vergeving.

  • Poe...
    • diepgang

    Dit boek blijft hangen. Het is een boek dat je moet lezen als je al wat ouder bent. Je kan je daarna inleven in iemand met een doodswens . Je bent gewend dat een boek min of meer goed eindigt. Ik vond het einde erg heftig en weinig hoopgevend.
    Je leert wel hoe belangrijk het is om je eigen grenzen te bewaken. Hoe belangrijk het is dat je je eigen belevenissen ventileert met de mensen om je heen. Dat je eigen interpretatie enorm veel invloed kan hebben op hoe je je voelt. Ik had bijna hard op geschreeuwd tegen de hoofdpersoon: “Je doet het zo goed!!! Je bent zoveel waard!”
    De opzet vind ik goed gedaan. Soms moet je wel even zeg nagaan waar in de tijd je nu precies bent. Maar dan maakt het ook spannend.
    Ondanks de zwaarte van het onderwerp is het ergens ook wel luchtig geschreven.

  • ‘Je kunt als lezer niet meer ontsnappen’
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • indringend
    • belangrijk onderwerp
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Juni 2018 ontving het boek van Mascha. Nu een jaar later heb ik het uit. Hoe kan dat nu?

    Halverwege het einde gaat over een huisarts die een depressie krijgt. Ubele worstelt met haar jeugd en de werkdruk in de praktijk. In het boek krijg je een inkijkje in haar jeugd, haar fijne gezin, maar ook de dood die lonkt als oplossing voor het duister.

    Alleen de eerste zin komt al binnen: ‘Eigenlijk is er al niet meer.’

    Mascha heeft een prachtige schrijfstijl en ze neemt je echt mee in haar verhaal. Je kunt als lezer niet meer ontsnappen. Daarom duurde het lezen bij mij dit keer zo lang. Tussendoor legde ik steeds het boek even weg. Dit omdat het me zo aangreep, me zo raakte. Want ik ken meerdere mensen die lijden aan een depressie en ik ken de auteur. Ik wilde haar knuffelen.

    ‘Halverwege het einde ‘neemt je mee in de wanhoop, het onbegrip en de lichtpuntjes. Lees het boek als je zelf stevig in je schoenen staat, je mensen met een depressie beter wilt begrijpen of ze wilt helpen. Of gewoon omdat je van de prachtige schrijfstijl van Mascha wilt genieten.

    Bedankt Mascha voor dit inkijkje. En voor nu toch een knuffel.

18 95
Op voorraad
Select
Voor 23:00 uur besteld, morgen in huis
Verkoop door bol.com
  • Gratis verzending door bol.com vanaf 20 euro
  • Ophalen bij een bol.com afhaalpunt mogelijk
  • 30 dagen bedenktijd en gratis retourneren
  • Dag en nacht klantenservice

Bezorgopties

  • Doordeweeks ook ’s avonds in huis

Vaak samen gekocht

  • Waar wil je dit mee vergelijken? Je kan in totaal vijf artikelen kiezen. Er is nog plaats voor andere artikelen. ander artikel.