Het beste wat we hebben

OVER DE INHOUD: Wat wordt gewist blijft even waar. Deze roman is het eerste deel van een trilogie waarin Griet Op de Beeck een voor haar erg belangrijk thema namelijk ‘incest’ tot op het bot probeert uit te spitten. De drie delen zijn perfect afzonderlijk te lezen. In deze roman maken we kennis met Lucas. Lucas is correctioneel rechter en tijdens een zitting bij de rechtbank weggelopen. Hij rijdt, zonder zich hiervan bewust te zijn, naar de eenentachtig meter hoge brug, waar jaarlijks gemiddeld 14,5 mensen van afspringen. Lucas wil ook springen, echter er is iets dat hem tegenhoudt. Maar wat? Hij vraagt zich af wat er gebeurd is. Wat had er precies bezit van hem genomen? Op welk moment kon hij plotseling niet meer verder, niet zo, niet met de vanzelfsprekendheid van al die jaren? In overleg met zijn baas neemt hij drie maanden onbetaald verlof op. Vanaf dat moment slijt Lucas zijn dagen met wandelingen over de brug. Overpeinzingen en bezoeken aan zijn zus Suzanne, die in een psychiatrische instelling verblijft, wegens een dissociatieve identiteitsstoornis. Hij koopt het huis aan de brug. Rita die voor hem zorgde als zijn moeder ziek was, woonde hier. Sinds haar overlijden is er niets veranderd. Het tussen haar spullen wonen voelt voor Lucas als thuiskomen. Lucas heeft een nieuw doel in zijn leven: eventuele springers tegenhouden. Wat heeft Lucas hiertoe gebracht? MIJN MENING: Waarom vrezen zoveel slachtoffers de dader te zijn geweest, of toch tenminste de schuldige?. Op de Beeck beschrijft in deze roman hoe ingewikkeld en moeilijk het is om op zoek te gaan naar jezelf, als oud zeer in de weg zit. En dat het een kwestie is van oorzaak en gevolg. Hoe pijnlijk het kan zijn om terug te kijken naar je jeugd. Onder ogen te zien wat je moet veranderen wil je verder kunnen met je leven. De auteur weet op indrukwekkende wijze de gevolgen van seksueel misbruik bloot te leggen. Ze laat zien dat dit niet alleen het slachtoffer treft, maar alle gezinsleden. Dat erkenning van het misbruik zeer belangrijk is. Hoe een destijds 11-jarige jongen, als volwassene nog steeds kampt met schuldgevoelens, weinig zelfvertrouwen heeft, nachtmerries en flashbacks heeft. Hoe herinneringen zich opdringen en geen uitweg vinden voor emoties. Hoe seksueel misbruik kan ontstaan en hoe buitenstaanders hiermee omgaan. Waarom de volwassene de verantwoordelijkheid bij het kind legt. De dader het kind isoleert en daarmee zorgt, dat het kind nooit echt kind kan zijn en hoe zich dit op latere leeftijd manifesteert. Waarom hunkering naar liefde van je ouders altijd blijft. De auteur heeft een vlotte begrijpelijke schrijfstijl. De verhaallijn is goed opgebouwd. De karakters van Lucas, Suzanne en Riley zijn prima uitgediept. De levendige dialogen worden in het Vlaams gevoerd. In de laatste hoofdstukken komt een tot dan toe doodgezwegen persoon op de proppen en volgt er een harde, maar ook emotionele confrontatie, die waarschijnlijk geen enkele lezer onberoerd zal laten. De gedachtegang en gevoelswereld van Lucas worden dusdanig beschreven, dat meevoelen en inleven vanzelf gaan. Situaties worden goed verwoord, waardoor er een duidelijke beeldvorming ontstaat. De laatste gesprekken tussen Lucas en Isabelle hadden iets korter mogen zijn, omdat sommige passages niks extra’s toevoegen. De auteur heeft een realistisch, hartverscheurend, maar ook hoopgevend verhaal geschreven met een duidelijke boodschap. Mensen leren lachen met de dingen waar ze nooit over uitgehuild zullen geraken.

Ik las de de recensies in NRC en Volkskrant en was benieuwd, is t echt een minder goed boek dan de eerdere boeken of scheppen sommigen er genoegen in om dit boek af te kraken en mag succes maar van korte duur zijn. Persoonlijk vond ik het weer een erg goed boek, indringend geschreven en mooie personages. Je moet er even in komen, en ja het is hier en daar zwaar en misschien zelfs wel een beetje zwart. Maar is dat niet ook het leven?! Ik kijk uit naar het volgende deel.

Waar een ander geen woorden kan vinden om zulke situaties te beschrijven, heeft Griet op de Beeck hele heldere beschrijvingen van de gevoelens en weet die ook nog eens zo te beschrijven dat je ze wel begrijpt maar er niet door in de put raakt. Ook als je andere beroerde dingen hebt meegemaakt in je jeugd, is dit heel herkenbaar. Het punt waarop je niet gewoon verder kan. De opmerking over het tandenpoetsen:"Dat moet ook nog." Terwijl zelfs dit het duidelijk teveel is. Prachtboek, ik kijk uit naar de volgende delen.

Ach Griet je schrijft zo prachtig, praat in mooie, diepe zinnen en komt zo sterk en waardig over in interviews. Genoten van al je boeken en nu deze lang, dwalend en zoekend. Uitkijken naar je volgende boek en deze voorzichtig vergeten

In de eerdere boeken van Griet werd ik vooral geraakt door hetgeen onuitgesproken bleef. Onuitgesproken maar intens voelbaar. Dat heb ik in dit boek gemist. Delen van dit boek hebben mij zeker gegrepen, het pittige thema kan je niet ontgaan. Toch ben ik overall ietwat minder onder de indruk. De schrijfstijl is desalniettemin vertrouwd. En ben zeker nog wel nieuwsgierig naar een 'vervolg'.

Mooi, aangrijpend, ontroerend en vlot geschreven.