Het blauwe schrift

Het blauwe schrift van Jef Stroo is een heel mooi boek! Ik heb het in één ruk uitgelezen (nou ja, eerlijk: in vier avonden). Het verhaal speelt zich af tijdens het Interbellum en de auteur slaagt er heel goed in om het tijdskader te schetsen. Het verhaal gaat over gewone mensen die ‘compagnons de vie’ worden ‘in dark times’ (cfr. passend citaat van Hannah Arendt als motto vooraan in het boek). De auteur brengt hun levensverhaal goed tot leven in de vele boeiende dialogen en de mijmeringen van de hoofdfiguren over alles wat mensen bezig houdt – relaties niet in het minst. De sprankelende taal waarin het boek geschreven is, de spanning, de verrassende wendingen in het verhaal, de trefzekere schets van het tijdskader … dat alles verklaart waarom ik zo gebeten was door deze roman. De onderliggende motieven en gedachten van de personages, zetten je zelf aan het denken over waar het om gaat in het leven. Bij momenten wordt dit boek opgetild tot een bijna filosofische roman, maar de spanning van het verhaal zorgt ervoor dat het steeds weer blijft boeien en dat je benieuwd bent naar de volgende episode. Het boeiendste vind ik het tijdskader dat de auteur in beeld brengt. Het is een mooie aanvulling op historische boeken die ik over die tijdsperiode gelezen heb. Na het lezen van het boek kreeg ik de smaak te pakken en besloot ik om een reis naar enkele Duitse steden te maken. Ik vond immers dat de roman van Jef Stroo ook een actualiteitswaarde heeft, nu we in tijden leven waarin het rechtse gedachtegoed (en de ‘gedachteloosheid’ van een deel van de bevolking) terug de kop op steekt. Ook vandaag is er een voedingsbodem voor rechtse organisaties (“ze bespelen de onvrede als een harp en buigen de klanken om naar angst, haat en onverdraagzaamheid, sluipend gif dan ongemerkt in het samenleven van mensen geïnjecteerd wordt” (p. 133). Het boek hield me een spiegel voor. Op reis in enkele Duitse steden dacht ik voortdurend: ‘Hou zo ik reageren, waar zou ik voor staan, waar zou ik voor gaan als ik geleefd zou hebben in deze ‘Darkest times.’ Dankjewel, Jef Stroo, voor deze prachtige roman.

Een spannend boek dat heel vlot leest, je wordt meegezogen in het verhaal. Een aanrader...

Dit boek dompelt je in de tijdsgeest van het interbellum. Het start als een karakterroman waarin de verschillende personages tot leven gewekt worden in een literair tableau. Men zou haast denken dat men Franse literatuur aan het lezen is, zo beheerst de auteur de Nederlandse taal. Psychologisch worden de karakters uitgediept met hun innerlijke verschillende existentiële levensvragen. Hier leunt de auteur bij momenten aan bij de filosofische roman. Je geniet nog volop van deze ideologische roman wanneer hij in het tweede deel de allures aanneemt van een echte literaire triller. Een atypische roman, door en door Vlaams, maar zeer sterk. Een schets over moedige gewone mensen tijdens de onomkeerbare opkomst van het nazisme.