Het doorboorde hart

In Het doorboorde hart staat, net zoals in de andere boeken van Amélie Nothomb, geen woord te veel. Geen franjes of uitvoerige beschrijvingen. Enkel de essentie. Het verhaal wordt verteld door de ogen van de dochter Diane. Waarop haar moeder Marie dus ongelooflijk jaloers is. Wat zich uit in emotionele verwaarlozing en apathie. Diane is bij de start van het verhaal nog heel jong. Op dat moment kan ze nog niet alles exact plaatsen of het gedrag van haar moeder goed inschatten. Het maakt de situatie des te schrijnender. Later raakt Diane bevriend met Olivia. Het lijkt eerst een gelijkwaardige vriendschap, maar blijkt later een giftige relatie te zijn. Met veel raakpunten tussen Olivia en Marie. Diane ontfermt zich dan meer en meer over de dochter van Olivia, ze probeert haar te geven wat ze zelf te kort kwam. Het doorboorde hart is geen luchtig verhaal. Emoties worden ook niet letterlijk uitgesproken. Ze zijn te voelen in de sfeer en te lezen tussen de zinnen door. Net zoals we gewoon zijn van Amélie Nothomb. En toch weet ze wel te raken. Ik was al fan. En ik blijf fan. Conclusie: een rasechte Nothomb, een verhaal van weinig woorden, heel rakend, maar nooit met goedkope emoties. Met een verrassende ontknoping. (deze recensie verscheen ook op hartvoorboeken.be)

Een verhaal van Nothomb uitleggen of zeggen in welke genre ze schrijft is haast onbegonnen werk. Nothombs stijl is uniek in de boekenwereld; ze veegt aan heel veel regels haar laars en komt er geniaal mee weg. Ik ben verslaafd aan haar boeken en ook weer aan deze: ‘Het doorboorde hart’. Ik heb deze zelfs nog sneller verslonden dan de vorige boeken. Alle aspecten van het schrijven heeft Nothomb onder de knie; boeiende dialogen, interessante personages met psychologische diepgang, en zelfs al is het geen thriller, je blijft geboeid tot de laatste pagina. Deze roman heeft verschillende rode draden: we volgen Diane in het volwassen worden en we volgen meerdere generaties vrouwen uit dezelfde familie. Een intense roman over vriendschap, familie, vrouw zijn, opgroeien, jaloezie en liefde, moederschap en opvoeding, feminisme en rechtvaardigheid. Een verhaal met prachtige omschrijvingen, scherpe observaties, donkere humor en excentrieke personages. En ook in het einde stelt Nothomb me nooit teleur, want daar komt ze telkens verrassend mee uit de hoek. Een absolute must read dus!

Weer een prachtig boek van A Nothomb

Écht Nothomb-verhaal, complexen en frustraties over familie- en vriendenrelaties & zelfreflectie.

mooi verhaal

Het doorboorde hart van Amélie Nothomb Mijn laatste Nothomb is alweer een jaar of twintig geleden. Toen ik las dat haar laatste boek over leven zonder moederliefde ging kon ik het niet laten liggen. Kinderloos als ik ben heb ik wel iets met dat onderwerp. Na amper een halve pagina wist ik alweer wat een echte Nothomb is: het lijkt eenvoudig (qua verhaal en schrijfstijl), doet zelfs af en toe wat kluchtig aan maar ondertussen fileert ze meticuleus haar personages en hun verhaal. In Het doorboorde hart volgen we Diane, dochter van het mooiste meisje van het dorp Marie, opgegroeid zonder moederliefde. We zien haar opgroeien van klein wijs meisje tot intelligente vrouw die, in tegenstelling tot wat ze zelf vermoedt, nog altijd door haar jeugd getekend en gedreven wordt. Hoewel ze zichzelf heeft gewapend en absurd hard werkt, trapt ze nog steeds in valkuilen die ze niet eens herkent. Aan je familie, aan je nest ontkom je nooit, dat wordt in deze roman pijnlijk duidelijk. Duidelijk is ook hoe onduidelijk het concept familie is. Banden worden verbroken en dan toch weer aangehaald (althans geprobeerd), daders worden slachtoffers en omgekeerd. Gedrag wordt overgeërfd of doorgegeven, wat gekend is trekt men aan. Met de nodige humor wordt één van de (soms) gitzwartste plaatsen op de wereld geschetst: home (bitter) sweet home.