Het drama van het begaafde kind

Ebook

Op zoek naar het ware zelf

Ik ben het roerend eens met de positieve dingen die over dit boek zijn 'gereviewd'. Psychische problematiek gaat veelal gepaard met verwarring, pijn, lichamelijke klachten, angst, schuldgevoel... Als mens probeer je daar meestal uit te komen en start je een zoektocht naar de oorzaak. Vaak starten we echter eerst met symptoombestrijding. Als dat niet of niet voldoende blijkt te helpen zal je dieper moeten. De zoektocht of de dwaling gaat verder. Degene die in die situatie verkeren gun ik het boek van Alice Miller. Het boek heeft mij een inzicht gegeven en een beschrijving van exact hetgeen door mijn hoofd en lijf giert. Het verwoordt gevoelens, maar het belangrijkste: je wordt erkent... Erkenning van gevoelens die je mag hebben. Gevoelens en ervaringen waarvoor je je niet schuldig hoeft te voelen. Dat de klappen die je kreeg (ook al waren het er niet zo heel veel, maar wel voldoende en hard genoeg), het schreeuwen, de intimidatie, de ruzies tussen de ouders waar je bij was, het negeren, het belachelijk maken en de minachting gewoonweg niet goed te praten zijn. Eindelijk iemand die eerlijk zegt dat het FOUT was en is. Het voelt als een bevrijding. Ik mag los komen van de schaamte dat ik mijn ouders beschuldig van zeer slechte aspecten in de opvoeding... Nu nog doorvoelen.

Dit boek werd me aangeraden door een collega. Pas later gehaald bij de bieb. Nee, lenen wilde ik niet meer. Dit boek is mijn lijfboek geworden. Ik heb er ontzettend veel aan gehad. Wat prettig geschreven en herkenbaar maar vooral leerzaam op een respectabel manier, tot nadenken gezet en steeds weer hoofdstukken herhalend om nog meer baat en begrip te hebben voor een levenspatroon, levensgeschiedenis en levensverhaal. Niet alleen Alice Miller bleef in beweging en groeiend maar ook de lezer zet zij aan tot groeien. Ja. Een boek die in mijn boekenkast mag blijven tot mijn dood! Dat zegt genoeg.

Dit boek noem ik (heel oneerbiedig) mijn bijbel. Tijdens het lezen ben ik dichter bij mezelf gekomen. Ook heb ik een paar pijnpunten uit het verleden mogen/kunnen verwerken. Voordeel van dit boek is dat het in de Nederlandse samenleving past. Dit in tegenstelling tot boeken uit bijvoorbeeld Amerika, die niet altijd aansluiten bij onze leefwereld. Ik raad iedereen aan het boek te lezen voor zichzelf en voor de toekomst. Een risico is dat ouders zich schuldig kunnen gaan voelen om wat ze hun kind onbewust en ongewild hebben aangedaan. Laat dat geen reden zijn om het boek te verbergen. Durf het aan om de keten van het verleden te doorbreken! Zoals ieder boek is 'Het Drama van het Begaafde Kind' geen oplossing voor alle problemen. Wel is het een grote stap in de zonnige richting.

Terwijl ik dit lees, voel ik me emotioneel. Zoveel herkenning en zo goed geschreven. Ik heb het in 1 dag uitgelezen. Iedere moeder of vader zou voordat zij zelf ouders worden dit boek moeten lezen om niet onbewust dezelfde fouten te maken. Ik vind jammer dat ik dit boek nu pas lees (mijn zoon is 2 jaar) en merk dat ik al fouten heb gemaakt die schadelijk kunnen zijn voor de ontwikkeling van het kind. Ik ga hiermee aan de slag en raad iedereen aan om dit boek te lezen voor je eigen heling en ook voor het geluk van je kinderen.

Dit inmiddels enigzins oude boekje is een must voor iedereen. Ik ken de inhoud vanaf de eerste druk die tamelijk ingewikkeld was. Mettertijd heeft Alice Miller het vakjargon uit haar psycho-analytische periode vervangen door meer toegankelijker bewoordingen. Een target van Alice Miller is de vervreemding van de eigen gevoelens die reeds door de vroegste opvoedingservaring ontstaat. Bijzonder spreekt de nadruk op ondergane emotionele ontberingen en de gevolgen daarvan voor het latere "volwassen" leven aan.

Hoewel ik het boek soms lastig te lezen vond lijkt het wel of ik nu pas (ik ben 60) de dingen die gebeurt zijn in mijn leven en de beslissingen die ik nam en de consequenties ervan kan plaatsen. Dat mijn ouders er nooit voor mij geweest zijn is heftig, maar het boek leert me dat ik er nog niet mee klaar ben toe te laten en te verwerken welke consequenties het op mij heeft gehad. Sinds enige tijd ben ik ervan bewust van dat patronen in generaties alleen veranderd kunnen worden als daar aanleiding voor is en moeite voor gedaan wordt. Ik prijs me gelukkig -er was o.a. een levensbedreigende ziekte van mijn dochter voor "nodig"- dat mijn dochter en ik we er ons bewust van zijn geworden.