Boek omdraaien
Het huis van de drenkelingen
  • Nederlands
  • Hardcover
  • 9789025449025
  • Druk: 1
  • maart 2018
  • 144 pagina's
Alle productspecificaties

Guillermo Rosales

Guillermo Rosales (1946-1993) was een Cubaanse romanschrijver en levenslange outsider, gediagnosticeerd als schizofreen. Na kortstondige roem bracht hij uiteindelijk de laatste jaren van zijn leven in volslagen anonimiteit door in opvanghuizen in Miami. Vlak voor zijn zelfmoord vernietigde hij bijna al zijn werk. Het huis van de drenkelingen is gepubliceerd in de Verenigde Staten, Canada, Engeland, Duitsland en Brazilië. Gael García Bernal speelt de hoofdrol in de op de roman gebaseerde film. Op bol.com vind je alle boeken van Guillermo Rosales, waaronder het nieuwste boek van Guillermo Rosales.

Samenvatting

Het huis van de drenkelingen is een reis naar de donkerste hoeken van het menselijk bestaan. In een opvanghuis voor psychiatrische gevallen in Miami wordt de schrijver William Figueras opgenomen, in penibele mentale toestand. Het is alsof William de hel binnenstapt: vernederingen, verwaarlozing, fysiek geweld, misbruik, corrupte opzichters. Figueras legt het gortdroog vast, ook zijn eigen gedrag. Zijn dromen over Fidel Castro zijn humoristische flitsen in deze inktzwarte duisternis. Deze moderne klassieker uit de Cubaanse literatuur, vond door de tragische levensloop van de auteur pas laat zijn weg naar een internationaal publiek.

Lees de eerste pagina's

Productspecificaties

Inhoud

Taal
Nederlands
Bindwijze
Hardcover
Druk
1
Verschijningsdatum
maart 2018
Afmetingen
Afmeting: 18,5 x 13,5 x 2,2 cm
Aantal pagina's
144 pagina's
Kaarten inbegrepen
Nee
Illustraties
Nee

Betrokkenen

Auteur(s)
Guillermo Rosales
Uitgever
Atlas Contact

Vertaling

EAN

EAN
9789025449025

Overige kenmerken

Extra groot lettertype
Nee
Gewicht
269 g
Studieboek
Nee
Verpakking breedte
135 mm
Verpakking hoogte
22 mm
Verpakking lengte
185 mm

Je vindt dit artikel in

Boek, ebook of luisterboek?
Boek
Nieuw of tweedehands
Tweedehands
Select-bezorgopties
Gratis verzending

Reviews

16 reviews
3,9
van de 5
3
10
2
1
0
  • Het Inferno van Dante
    • inktzwart

    De titel Het huis van de drenkelingen roept een beeld op van mensen in nood. Precies hierover gaat dit boek. Schrijver William Figueras wordt door zijn familie afgeleverd in een opvanghuis voor mensen met psychiatrische problemen. Het verslag dat William ons vertelt pakt je beet en laat je niet meer los. Inktzwart en tegelijkertijd gortdroog komen de verhalen over de medebewoners, de leiding, zijn eigen functioneren en droombeelden over Cuba dat hij heeft verlaten.
    ‘Ik verlaat de veranda en ga de straat op, waar de winnaars zijn. De straat, vol grote, snelle auto’s met gesloten, donkergetinte ramen, zodat zwervers als ik niet naar binnen kunnen gluren. Als ik langs een café kom, hoor ik iemand schreeuwen: Gek!’ Ik draai me razendsnel om, maar zie niemand die naar me kijkt.’
    De stijl is afstandelijk, bijna journalistiek, maar komt niet zo over omdat William zichzelf niet spaart. De corruptie van de leiding, de volledig afhankelijke bewoners voelen zich met recht drenkelingen in een huis, dat als een zinkend schip op volle zee ronddobbert.
    Door de drenkelingen in de titel en het feit dat Cuba een eiland is, wordt duidelijk dat water een motief is in het verhaal.
    Ik kreeg ook nog een associatie met een cycloop, komt voor in De Odyssee van Homerus, bij het lezen over één van de bewoners, Reyes, de eenoog. Odysseus kwam ook van een eiland, maar keerde weer teug naar omzwervingen. De reis van onze protagonist is minder fortuinlijk. Er wordt beweerd dat er geen greintje hoop zit in de roman, daar ben ik het niet helemaal mee eens, er is een moment dat William gelukkig is en de toekomst hem toelacht.
    De directeur van het boarding home is een uitgekookte profiteur en zelfverrijker. Listig doet hij zich voor als iemand die het beste voorheeft met de bewoners, maar dit is schijn. Voor de aangekondigde inspectie arriveert worden alle vertrekken opgekalefaterd en er is ineens wel voldoende eten.
    Dat meneer Curbelo gehaaid is blijkt ook uit zijn hobby onderwaterjagen, hier ook weer het watermotief, hij heeft juist nog twee steenhaaien gevangen. Die haaien komen ook nog terug bij de beschrijving van het 'enorme glazen oog' van Reyes, 'net zo groot als het oog van een haai'
    Wanneer William een wandeling maakt komt hij langs een eindeloos lange brug waar een rivier met troebel water onderdoor stroomt.
    Aan het eind van het boek valt niet precies te omschrijven welk gevoel er overheerst. Is het medelijden, boosheid, onbegrip, melancholie in het algemeen? Onmiskenbaar speelt het verleden van de auteur (het personage) deze keer een grote rol, deze man heeft geen zorgeloos leven gehad. Als getalenteerd auteur kon hij niet vrij schrijven en publiceren in een communistisch land. Een belangrijke roman van hem mocht niet worden uitgegeven omdat hij daarin de communistische partij te hard aanpakte en omdat het te pornografisch, morbide en irrelevant zou zijn. Met in het achterhoofd dat het verhaal gedeeltelijk gebaseerd is op autobiografische elementen van Guillermo Rosales krijgt het verhaal een extra trieste lading. Daardoor overheerst, ondanks de droge toon waarop het verhaal verteld is, toch een machteloos gevoel, maar wel met groot respect voor de schrijver die een leven zo raak weet te typeren. Fijn dat er een uitgebreid en verhelderend nawoord opgenomen is, geschreven door Ivette Leyva Martinez.

  • Als je niet kunt voldoen aan de eisen van de maatschappij
    • Meeslepend verhaal
    • aangrijpend

    Voor iedere schrijver is inspiratie, zelfverzekerdheid en het vermogen om te concentreren van levensbelang. Afwezigheid van één of meer van deze ingrediënten kan een schrijver tot waanzin drijven.

    De hoofdpersoon van dit verhaal, William Figueras, is schrijver. Zijn carrière komt in zijn geboorteland Cuba echter niet van de grond. De door hem geschreven roman wordt niet gepubliceerd en de kritieken zijn niet alleen bevooroordeeld maar ook zo slecht dat hij aan zichzelf begint te twijfelen. Als gevolg daarvan krijgt William stemmen in zijn hoofd. Hij stopt met schrijven en ontvlucht Cuba in de hoop daardoor te genezen. Na een korte kennismaking met familie in Amerika wordt hij opgenomen in een psychiatrische inrichting.

    Het huis van de drenkelingen staat synoniem voor het ‘Boarding Home’ waar William uiteindelijk terecht komt. In dit huis wonen in totaal drieëntwintig mensen met de meest uiteenlopende psychische problemen. Boarding Home blijkt niet veel meer dan een plek om te eten en te slapen. De meeste bewoners zijn erg eenzaam en berusten in de voor hen uitzichtloze situatie. William doet echter nog een aantal verwoede pogingen om het tij te keren en klampt zich vast aan een bloemlezing van Engelse dichters.

    De novelle ‘Het huis van de drenkelingen’ is een rauw en aangrijpend verhaal over een schrijver die er niet in slaagt om zijn levenslot te keren.

  • Wat een troosteloosheid!

    De Cubaanse schrijver Guillermo Rosales schreef met Het huis van de drenkelingen een sterk autobiografische roman. Hij was schizofreen en woonde vaak in psychiatrische tehuizen. Hij emigreerde van Cuba naar Miami, waar hij uiteindelijk zelf een eind aan zijn leven maakte.

    Het hoofdpersonage in Het huis van de drenkelingen is William Figueras. Hij is pas zes maanden in Miami en heeft al in drie gekkenhuizen gezeten als hij door zijn tante naar een boarding home wordt gebracht. Daar maakt hij kennis met de baas Curbelo en zijn vervanger Arsenio, die vooral gericht zijn op geld en machtsmisbruik. De bewoners van dit boarding home worden mishandeld, misbruikt, bestolen en uitgebuit; zowel door de leiding als door de andere bewoners. Na de komst van een nieuwe bewoonster, Frances, krijgt William hoop op een betere toekomst en gaat hij op zoek naar een huis voor hen samen.

    Het boek is zeer aangrijpend door de troosteloosheid, maar daardoor niet makkelijk te lezen. Het is diep triest en soms misselijkmakend. Je moet het af en toe echt even wegleggen voor je verder kan lezen. Deze novelle laat zien dat het laagje beschaving van de mens wel erg dun is.

  • In en in triest
    • Meeslepend verhaal
    • Moeilijk in te komen
    • triest

    Het huis van de drenkeling.

    Een boek van Guillermo Rosales, het begint dat William Figueras door zijn tante gebracht wordt naar een huis waarop staat Boarding Home, hij wordt daar achter gelaten, daarvoor is hij in zeker drie gekkenhuizen opgenomen geweest.
    Er verblijven diverse patiënten zoals René en Pepe, de twee zwakbegaafden, Hilda, Pino en nog diverse andere personen.
    Het boek beschrijft het tehuis als iets waar je nog niet dood gevonden wil worden, het is er smerig en het eten is ronduit niet te eten.
    Meneer Curbelo de baas van het huis laat het meeste werk althans als je het werk kan noemen doen door Caridad heet.
    Er wordt ook geen wc-papier verstrekt al is dat wettelijk verplicht, protesteren heeft geen nut want dan word je gewoon buiten de deur gezet.
    Na het lezen van het boek moest ik echt even bijkomen, het zijn honderdvijfendertig pagina’s ellende. Het heeft mooie zinnen maar van mij krijgt het boek toch maar 2 sterren, omdat het zo in en in triest is.

  • En daartussen de zee
    • Fantasierijk
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Miami en de ‘boarding house’

    ‘’Je zult het hier goed hebben,’ zegt mijn tante, achter het stuur van het nieuwste model Chevrolet.
    ‘Je begrijpt ook wel dat ik niet meer voor je kan doen.’
    [...]
    ‘Meer kan ik niet voor je doen.’
    Ik snap haar wel. Ik ben in zeker drie gekkenhuizen opgenomen geweest sinds ik zes maanden geleden hier in Miami ben aangekomen, op de vlucht voor de cultuur, de muziek, de literatuur, de televisie, de sportwedstrijden, de geschiedenis en de filosofie van het eiland Cuba. Ik ben geen politieke banneling. Ik denk wel eens dat als ik in Brazilië, Spanje, Venezuela of Scandinavië geboren was, ik ook daar de straten, havens en weilanden zou zijn ontvlucht.’ (2018: 5-6)

    William Figueras* is de hoofdpersoon van deze korte roman. Hij komt uit Cuba; het is niet helemaal duidelijk waarom hij gevlucht is - waarschijnlijk omdat zijn literaire werk niet door de Communistische Partij werd goedgekeurd -; het is ergens in de vroege jaren 80 van de twintigste eeuw - zijn vriend, de Zwarte Dichter, zegt: Heb je het al gehoord, Truman Capote is dood; en die is gestorven in 1984; 1984 is eveneens de titel van de dystopische roman van George Orwell -; William zit in een home, een boarding home**, een tehuis voor gekken en achterlijken, de losers van de samenleving. Het leven is er hard. De patiënten, de bewoners is wellicht een betere benaming, krijgen slecht te eten, worden bestolen door de baas, Curbelo en door zijn assistent Arsenio, en ze worden (seksueel) mishandeld.
    William vindt al snel een soort van routine in zijn nieuwe bestaan: hij staat op, ontbijt karig - maar hij eet toch niet zo veel dus dat geeft eigenlijk niet -, hij wast zich met een klein stuk zeep en een handdoek die niet verschoond wordt, hij kijkt tv en met name naar de televisiedominee, door wie hij ergens geïnspireerd wordt of door wie hij op de een of andere wijze gerust gesteld wordt. Als hij een paar centen heeft gaat hij een koffie drinken, ergens in Miami, ergens in de Cubaanse wijk. Verder leest hij veel: de groten in de wereldliteratuur:

  • Bijzonder, donker en grimmig
    • Meeslepend verhaal
    • indrukwekkend

    Het verhaal
    Het huis van de drenkelingen/ Boarding home gaat over een danteske dimensie van het leven. Het is een reis naar de donkerste hoeken van het menselijk bestaan.
    De Cubaanse William Figueras las op zijn 15e al vele literaire boekwerken. Twintig jaar geleden op Cuba schrijft hij een roman, welke nooit is gepubliceerd. Ze vonden het te morbide en teveel tegen de Communistische partij. Toen sloeg bij William de gekte toe, in zijn hoofd. Waanbeelden en stemmen vulden zijn dag en hij stopte met schrijven. Een verandering van omgeving zou hem goed kunnen doen en hij vertrok naar Amerika. Een magere tandloze man kwam daar aan en ging direct een inrichting in. Na een tijdje bij zijn tante gewoond te hebben brengt ze hem, naar een Boarding Home. Vernederingen, smerigheid, stank en fysiek geweld vormen het dagelijkse decor van het leven dat de hoofdpersoon leidt. Er is nauwelijks een sprankje medeleven voor de lezer, nauwelijks een sprankje hoop in het 136 pagina's tellend proza-verhaal. De Boarding home is zeker geen thuis, maar lijkt een soort laatste plek voor de gekken. Als William kennis maakt met Frances, krijgt hij hoop. Maar hoe loopt dit voor hem af? Je leest het in Het huis voor de drenkelingen.

    De elementen zijn donker en grimmig.
    De titel, een alias voor Boarding home, past goed bij het verhaal. De mentaal gestoorde personen die leven in Boarding home zijn een soort drenkelinge. Ze kunnen nergens heen. De cover laat een mooie afbeelding zien. Het Boarding home middenin de zee. Wie kan hen nog redden? Het huis danst op de golven en wacht op zijn lot. Het verhaal gaat ook over golven. De golven uit het leven van William. Jaren geleden kwam hij uit Cuba. Mogelijk op zoek naar een beter leven. Maar dacht hij dit wel te vinden? Enig hoop en bemoediging is in deze roman namelijk niet te bespeuren. Een maal in het opvanghuis aangekomen, lijkt hij door de poort het duister te zijn gekomen. Er is vernedering, misbruik en een corrupte leiding. Naast dit alles vertelt William in de ik-vorm ook over het slechte eten en de verwaarloosde bende waarin ze leven.

    Conclusie
    Het huis van de drenkelingen is een somber en triest verhaal. En geeft een blik in het leven van William, die psychisch in de war is en naar een Boarding home wordt gebracht. Daar in dat Boarding home zitten Cubanen allen getekend door hun verleden. "Het zijn eigenlijk menselijke wrakken", zegt Rosales in een interview. Het verhaal is helder maar wel donker en zit vol sarcasme en bitterheid. Rosales schrijft het relaas met deze ingrediënten goed weg. Met een zekere plottwist aan het einde. Als lezer ga je mee met William en kan je enigszins zijn handelen gaan begrijpen. En zijn frustratie en agressieve buien. Wat mede tot stand kwam door zijn ziekte & verleden.

    Waardering
    Dit indrukwekkende boek krijgt 4 sterren.

  • Wanneer het leven lijden wordt
    • eerlijk
    • biografisch
    • gevoelig

    Het huis van de drenkelingen is geschreven door Guillermo Rosales, een Cubaanse auteur die in 1993 is overleden, op jonge leeftijd werd hij schizofreen verklaard en in 1979 vluchtte hij vanuit Cuba naar Miami om onder het bewind van Fidel Castro uit te komen. In 1993 pleegde Rosales zelfmoord, vlak voor hij tot deze daad overging vernietigde hij bijna al zijn schrijfwerk op twee manuscripten na. Het huis van de drenkelingen is één van de twee bewaarde manuscripten en is deels autobiografisch geschreven.

    Het huis van de drenkelingen vertelt ons het verhaal van schrijver William Figueras wiens leven na het afwijzen van zijn manuscript in Cuba letterlijk in de goot terecht kwam. Hij werd gediagnosticeerd met psychiatrische problemen en gaf de schuld aan het communisme. Hij ontvluchtte Cuba om bij zijn eerder gevluchte familie in Miami te gaan wonen. Daar echter wilde niemand zich over hem ontfermen op één tante na die hem na drie maanden bij een zogenaamd ‘boarding home’ afleverde. Een opvanghuis voor psychiatrische patiënten, eentje waar het merendeel van de mensen van Cubaanse afkomst is.

    ‘’Je zult het hier goed hebben,’ zegt mijn tante, achter het stuur van het nieuwste model Chevrolet. ‘Je begrijpt ook wel dat ik niet meer voor je kan doen.’

    In het huis ontvouwt zich een scenario waarvan je dacht dat het alleen in films bestond. Vernedering, verwaarlozing, fysiek geweld, misbruik, corruptie, alles komt aan bod. Op autobiografische wijze vertelt hoofdpersoon Figueras over alles wat hem overkomt en uiteindelijk besluit Figueras voor zijn eigen geluk te kiezen.

    Het huis van de drenkelingen is geen lang boek maar de inhoud maakt het wel volledig. In ongeveer 150 pagina’s schetst Rosales met korte, heldere zinnen een wereld die zo levensecht is dat je opgelucht bent dat je zelf niet op zo’n locatie terecht bent gekomen. Tevens vertelt hij tussen de regels door het verhaal van de Cubanen die gevlucht zijn voor het regime van Fidel Castro en hoe zij zijn ontkomen. Het huis van de drenkelingen heeft een enorme indruk gemaakt mede omdat het deels autobiografisch is. Het lijden van de hoofdpersoon geeft het verhaal een droevige insteek op momenten terwijl je op andere momenten weer een kleine lach op je gezicht kan tonen. Het is ontzettend jammer dat Rosales zijn werk heeft vernietigd voor hij een einde aan het leven maakte. Rosales is een aanwinst voor de literatuur en het huis van de drenkelingen is een must read voor iedereen met interesse in Cuba, Psychiatrie of gewoonweg literatuur en autobiografie.

  • Dieper kan een mens niet zinken
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • beklemmend
    • aangrijpend
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Geschreven bij Het huis van de drenkelingen

    Citaat: ‘ “Let maar niet op de gekken hier,” zegt hij tegen me, “anders word je zelf ook nog gek.” [p.48]

    Recensie: Willem Figueras, de hoofdpersoon uit dit ‘de lezer met stomheid slaande’ boekje, is duidelijk het alter ego van de auteur zelf, een uit Cuba gevluchte schrijver met schizofrenie, maar tevens met een uitgebreide kennis van literatuur en poëzie. Vooral de Engelse romantische dichters, de bundel draagt hij steeds bij zich, zijn hem tot grootste troost in de desolate, van god vergeten omgeving waarin hij terechtkomt wanneer niemand van de familie nog voor hem kan of wil zorgen.

    Het Boarding House, een pseudo psychiatrisch opvanghuis, die naam totaal niet waardig, is de plaats waar hij terechtkomt tussen een verzameling mensen – vooral gevluchte Cubanen – die door de maatschappij zijn uitgespuwd. Toen ik de beschrijving van die bewoners las dacht ik even dat ik in One flew over the cuckoo’s nest [Ken Kesey] terecht was gekomen. Toen ik verder las merkte ik al snel dat de omstandigheden in het Boarding House nog wel 100 keer erger waren.
    Zo worden de wc’s verstopt door allerlei kledingstukken omdat ‘er geen wc papier verstrekt wordt’. De kokkin kookt niet, wat dan zou ze betaald moeten worden en de bewoners krijgen geen cent van hun uitkering omdat deze door de eigenaar van het huis wordt ingepikt. De bedden worden niet verschoond, de handdoeken niet gewassen en de bewoners misbruiken elkaar en/of worden misbruikt door de stompzinnige groezelige bewaker.

    Dit alles lijken de bewoners stoïcijns te ondergaan en als normaal te beschouwen, zolang ze maar een sigaretje krijgen wanneer ze daarom bedelen.
    Dit alles wordt beschreven vanuit de hoofdpersoon, Figueras, op een afstandelijke emotieloze manier, die de werkelijkheid ontvlucht op de veranda, lezend in zijn dichtbundel, of voor de televisie, of wandelend door de troosteloze straten in de omgeving.
    Meerdere keren worden we als lezer ook meegezogen in zijn nachtmerries over Cuba en Fidel Castro die hij even emotieloos en zelfs af en toe met een vleugje humor presenteert.
    Hier en daar lijkt er een sprankje hoop door te dringen in dit mensonwaardige bestaan maar ook die sprankjes worden al even snel als ze zijn opgekomen weer de kop in gedrukt.

    Al met al een verhaal dat een enorme indruk nalaat bij de lezer en de vraag laat rijzen hoe diep een mens kan zinken voor hij geen mens meer is, wetend dat de inspiratie voor dit boek gebaseerd is op de werkelijkheid waarin auteur Guillermo Rosales leefde nadat hij Cuba ontvluchtte en vóór hij op 47 jarige leeftijd zelfmoord pleegde.

  • Uitzichtloos bestaan
    • Meeslepend verhaal

    De Cubaanse banneling en schrijver Guillermo Rosales was schizofreen en heeft de laatste jaren voor zijn zelfgekozen dood in 1993, zelf ook veel in dit soort opvanghuizen gezeten. Hij heeft bijna al zijn werk vernietigd, slechts een klein gedeelte is bewaard gebleven, waaronder dit boek "Het huis van de drenkelingen".

    Net als de schrijver verblijft William, de hoofdpersoon uit dit boek ook in een "boarding home". Dit is een opvanghuis voor psychiatrisch patiënten, hij weet dat dit een eindstation is. Hij hoort stemmen en ziet duivels op muren. De bewoners worden onvoorstelbaar slecht behandeld door de baas van het huis, meneer Curbelo en zijn sadistische assistent Arsenio. Verwaarlozing, mishandeling en uitbuiting zijn in dit smerige huis aan de orde van dag. Aanranding, kleding in het toilet en bijna geen eten, dit is zijn miserabele leefomgeving. Van enig mededogen is geen sprake. Zijn enige houvast is het lezen van Engelse dichters. Als Francis in het huis komt wonen trekt ze gelijk zijn aandacht. Ze krijgen een relatie en hopen samen een nieuw leven te beginnen.

    De uitzichtloosheid van de bewoners raakte me het meest. Toch vond ik het, ondanks de vele ellende, een bijzonder boek om te lezen, erg indrukwekkend.

  • Uitzichtloos niemandsland
    • origineel
    • goed beschreven

    Het huis van de drenkelingen is geen boek om vrolijk van te worden. Met schrijnende precisie legt deze schrijver de misstanden en het gebrek aan decorum bloot. Hij beschrijft het misbruik, de door kleding verstopte toiletten, het gezeik over de vloer en het machtsmisbruik. Mensen, beschadigd of uit evenwicht, die doelloos op straat zwierven worden gedumpt in een Boarding Home. Hun eindstation en de plek waar ze elke regie op hun leven verder kwijtraken. En daar waar hoop ontstond op een beter leven en de hoofdpersoon met een medebewoonster iets van regie op hun leven terug probeerden te krijgen, overheerst het recht van de mensen zonder diagnose en rest hun niets anders dan terugzakken in hun uitzichtloze bestaan.
    De schrijver Guillermo Rosales, Cubaan van geboorte, gediagnosticeerd met schizofrenie, heeft veel van zijn werk vernietigd. Dit werk heeft zijn verscheur-wanen overleefd. Het lijkt alsof hij zijn eigen leven beschrijft, aangezien de hoofdpersoon, Cubaan, na aankomst in Amerika uiteindelijk door familie naar de Boarding Home wordt gebracht en omdat ook herkenbaar is dat de hoofdpersoon dingen ziet die er niet zijn en dat hij wisselt van stemming, van agressie tot mededogen, van scherp observator tot onderdeel van het geheel. Het huis van de drenkelingen zet je rechtvaardigheidsgevoel weer op “aan”.

19 99
Op voorraad
Voor 12:00 uur besteld, morgen in huis
Verkoop door BoekXL.nl 8,9
  • Bestellen en betalen via bol.com
  • Prijs inclusief verzendkosten, verstuurd door BoekXL.nl
  • 30 dagen bedenktijd en gratis retourneren
  • Wettelijke garantie via BoekXL.nl

Vaak samen gekocht

  • Waar wil je dit mee vergelijken? Je kan in totaal vijf artikelen kiezen. Er is nog plaats voor andere artikelen. ander artikel.