Het kind in de golven

Op 21 juni 2010 verdwijnt de tienjarige Estaban vanaf het strand bij het Baskische kustplaatsje Saint-Jean-de-Luc, vanaf dat moment is zijn moeder Maddi radeloos. Want wát is er met haar zoon gebeurd en waarom is ze hem überhaupt uit het oog verloren? Precies tien jaar later ziet ze op hetzelfde strand een jongen die sprekend op Estaban lijkt. Ook hij is tien jaar oud, heeft dezelfde zwembroek en gelaatstrekken, maar luistert naar de naam Tom. Maar hij woont in de Auvergne. Maddi raakt ervan overtuigd dat Tom een reïncarnatie van Estaban moet zijn en heeft er alles voor over om dat te bewijzen. Wat een bijzonder verhaal was dit. Lange tijd verliep het traag, maar was het ergens toch ook wel interessant. Het wist me vast te houden, al vroeg ik me tegelijkertijd wel af, wat ik nou eigenlijk precies aan het lezen was. Dat kwam misschien mede, doordat het onderwerp reïncarnatie niet helemaal in mijn interessegebied lag. Toch had de auteur ook wel een fijne en beeldende schrijfstijl. De personages waren zo neergezet, dat ze echt voor me gingen leven. Het verdriet en de twijfels van Maddi waren duidelijk voelbaar. Gelukkig werd het richting het einde wel echt spannend en werd ik door verschillende plotwendingen regelmatig op het verkeerde been gezet. Toen uiteindelijk alle puzzelstukjes mooi in elkaar vielen, eindigde het met een onverwachte ontknoping. Eentje die ik zeker niet had zien aankomen. Het plot maakte veel goed, toch was het niet helemaal mijn boek.

In 1 keer uitgelezen