Het misdadige brein over het kwaad in onszelf

Ik heb het boek gekocht als cadeautje. Het viel goed in de smaak en ik heb er alleen positieve geluiden over gehoord. Het zal dus wel een leuk/interessant boek zijn!

Erg tegenvallend boek. Ik zou het niemand aanraden. Ik ervoer het als erg storend dat de interviewstukjes lukraak door het boek heen stonden, en qua inhoud totaal niet aansloten bij de lijn van het boek. De vragen waren van weinig diepgang, alsmede ook de antwoorden: 'dat ligt buiten mijn expertise' of 'dat is niet bekend'. De auteur reageert wat laatdunkend als hij omstanders ontmoet die zomaar zonder de cliënt gezien te hebben tot een diagnose komen. Hij doet in dit boek zelf niets anders! Geen enkele cliënt die hij in het boek bespreekt heeft hij ontmoet, hij bespreekt en diagnosticeert zelfs de fictieve vos Reinaerde. Als hem wordt gevraagd of hij, als hij in dezelfde omstandigheden had gezeten, tot een dergelijke daad was gekomen, stelt hij meerdere keren van niet, omdat hij een sterker moreel besef zou hebben. Ik vind dit aanmatigend. Er is literatuur genoeg dat aantoont dat 'gewone' mensen (of door opvoeding, omgeving, derden, drank, dwang, cultuur etc.) tot daden kunnen komen die ze niet hadden gepleegd hadden ze in een andere situatie verkeerd. Wat maakt dat de auteur van zichzelf vindt dat hij buiten deze invloeden staat? De persoon die beweert dat je door het lezen van dit boek een prachtig inkijkje krijgt in hoe een diagnose tot stand komt, of hoe je werkt aan een werkrelatie tussen onderzoeker en cliënt mag me vertellen waar ik dat precies kan lezen, want ik kreeg de indruk dat de auteur eerder bezig was met een soort roman te schrijven (over wandelingen in binnentuinen, gordijnen die dicht zijn, modder aan de laarzen,..). Ik vond dat de auteur erg snel of vaak verviel in een soort psychodynamisch duiden van oorzaken van gedrag en haast een romantisch beeld schepte bij bepaalde daden, dat ik het gevoel kreeg dat hij de symboliek er haast in wílde zien.. een man die zijn vader verloren heeft in zijn jeugd en dan begrijpelijk gaat strijden voor zijn eigen 'vader'land...pfff Als het boek dan toch zo moest blijven qua opzet, de auteur had er beter aan gedaan om vanuit echte cliënten fictieve personages op te voeren, liever dat dan te lezen over over Hamlet en Nero..