Het nieuwe zwart rouw, melancholie en depressie

Door het lezen van dit boek heb ik antwoord gekregen op de vele vragen die bij mij ontstonden nadat ik zelf 'in therapie' was geweest om rouw te verwerken. De therapeut waarmee ik het proces aanging, was een zgn. 'oplossingsgerichte' therapeut. Daar is op zich niets mis mee, maar het verdriet en de rouw werden bij mij alleen maar erger. Ik kreeg het gevoel dat mijn rouw 'klaar' moest zijn in een vooraf geplande aantal sessies. Mij lukte dit echter niet en ik ging mij schuldig voelen hierover met alle gevolgen van dien. Nu ik dit boek gelezen heb weet ik wel beter. Rouw verwerken is niet 'klaar' in een vooraf gepland tijdsbestek. Rouw roept heel veel andere dingen op. En vaak moet eerst een verlies verwerkt worden vanuit het verleden, voordat het verlies van 'nu' verwerkt kan worden. En dat gebeurde bij mij ook. En dat kost tijd!! Dit boek was voor mij in alle facetten een 'eye-opener'. Ik heb het zelfs twee keer gelezen.

In dit prachtboek van Darian Leader ontdekken we aspecten van onszelf waarvan we niet eens bewust waren dat we die hadden. Hij doet dit o.a. door het onderscheid tussen verdriet, rouw en melancholie te onderzoeken. Aan de hand van indringende voorbeelden komt hij zo stap voor stap dichterbij gevoelens en belevingen waarvan we ons maar nauwelijks bewust waren. De oorzaak van melancholie is gelegen in de innerlijke waarneming dat mijn beeld van de werkelijkheid een subjectieve waarneming is en daardoor vaak ‘bezet’ met oneigenlijke emoties en rationele verklaringen. De pijn van de onvolkomenheid wordt hier beleefd. Dat wordt vaak verdrongen achter vormen van nuchterheid die best gezond zijn zolang het geen gewoonte wordt. De pijn van het verlies van spontaneïteit is dan het gevolg. Net als melancholie als gewoonte ziekelijk dwingend is, is geforceerde nuchterheid dat ook. De oplossing voor die pijnlijke gewoontes wordt, zo stelt Darian Leader terecht, vandaag de dag wat gemakkelijk in kalmerende middelen gezocht. Dat verdient niet alleen goed, maar lost bovendien niets op. Daarom concludeert Leader dat we ons beter met de oorzaken van die pijnlijke momenten die iedereen wel kent, bezig zouden kunnen houden. Kalmering kan een prima tijdelijk middel zijn, maar geen doel op zich. Een voorbeeld uit het boek: Een jongetje verstopte zich, nadat zijn vader was gestorven, regelmatig in een koffer. De moeder kwam niet verder als vertellen dat het jongetje zich in een koffer verstopte. Het jongetje zelf probeerde op die manier bij zijn vader, die ook in een kist lag, te komen. Met deze en andere voorbeelden, maakt Darian ons nieuwsgierig naar waarom wij dit of dat doen; gedragingen die we weliswaar rationeel kunnen verklaren als ‘ik verstop mij in een koffer’, maar die gevoelsmatig veel betekenisvoller zijn. KENNIS BLIJKT IETS HEEL ANDERS TE ZIJN ALS 'WETEN'.

dit boek verdiept de kennis van en het omgaan met rouw en verlies op een indrukwekkende wijze door de psycho-analytische benadering van de schrijver. Daardoor verwerf je nieuwe inzichten die ondersteunend kunnen zijn bij de zoektocht naar mogelijke rustgevende antwoorden op je levensweg zonder de dierbaren die je ontvielen.