Het ongeleefde leven over de zin van alles wat niet kan

Het thema van het boek sprak me enorm aan. De proloog maakte dat het ik het boek al begon aan te bevelen. Over hoe je ongeleefde levens horen bij je leven. Hoe ze je beïnvloeden. Hoe je je ertoe kan verhouden. Hoe je om kan gaan met die onvervulde verlangens. En wat een tragedie werd het lezen van de rest van het boek. Hierin staat een viertal thema's centraal die worden uitgediept aan de hand van stukken (tragedies ook heel treffend) van Shakespeare. Het uitdiepen gaat gepaard aan thema's uit het gedachtegoed van Freud. Waarom Shakespeare? Dat wordt niet duidelijk gemaakt. De vier thema's ook niet. Waarom die vier? Wat betekenen ze voor elkaar? Freud en verlangens kan ik nog een beetje begrijpen. Dit gebrek aan samenhang van de thema's met elkaar en met het onderwerp van het boek zou de schrijver vergeven kunnen worden. Als het boek tenminste enigszins leesbaar zou zijn. Onnavolgbare lange en ingewikkelde zinnen. Soms wel een alinea lang. Voorzien van tussenzinnen en lange toevoegingen die weinig meer nut lijken te hebben dan het etaleren van de enorme boekenkennis van de schrijver. Waarom doorgelezen? Ik hoopte telkens maar dat het weer in elkaar zou vallen. Dat de schrijver weer terug zou komen op het centrale thema van het boek. Tevergeefs... Het voelde als corvee. Elke dag 15-20 pagina's, dan zou het vanzelf uit zijn. Regelmatig stukken overgeslagen die totaal geen nut hadden. Met als enige hoopvolle vooruitzicht het mogen schrijven van deze review. Als therapeutisch middel tegen de verschrikkelijke ervaring van het lezen van dit boek.