Het spel van de engel

Ik ben net over de helft, en vind dit boek nu al prachtig! Minstens zo mooi als " schaduw van de wind " en misschien nog wel mooier. Een spannend verhaal vol intriges in het oude Barcelona, moeilijk om weg te leggen! Sommige karakters uit "Schaduw van de wind" komen in "Het spel van de engel terug" zoals de boekhandelaar Sempere. Als je de 1e mooi vond: Deze zeker ook gaan lezen!

Het zijn de turbulente jaren twintig in het betoverende Barcelona van het modernisme en Gaudí waarin Carlos Ruiz Zafón zijn protagonist David Martín laat dwalen. Martín heeft al vroeg zijn ouders verloren, maar vindt ook al vroeg troost in boeken. Zijn werk bij de krant De stem van de industrie is pure noodzaak, en onder het bezielende peetvaderschap van de rijke Pedro Vidal kan hij gaan schrijven. Pulp alhoewel en uitgebuit door twee louche uitgevers, literair vechtend voor de 200 pagina’s iedere maand, maar hij kan schrijven. Dan komt hij in contact met de Parijse uitgever Andreas Correlli. Andreas Correlli, de gevallen engel; de engel des duivels, roept een umheimlich gevoel op bij zijn eerste verschijnen. Correlli laat Martín en de lezer de duistere kant van Barcelona zien; in verlaten villa’s en op duistere begraafplaatsen duikt hij op met zijn “glinsterende gele pupillen” en “een wolvengrijns om zijn lippen die het bloed in mijn aderen deed stollen”. En laat David Martín als een moderne Faust zijn ziel verkopen; hij moet een nieuwe Bijbel schrijven: een verhaal waar men voor zal leven, sterven en doden, maar dan literair. Een opdracht met verre gevolgen, zo leert Martín ook als hij ontdekt dat de opdracht al eerder gegeven is, toen gegoten in het ‘vergeten’ boek Lux Aeterna. De jaren twintig komen rauw, gewelddadig en vooral geloofwaardig en benevelend op uit de pagina’s. De sfeer die Zafón oproept is die van verrotting, geforceerde modernisatie en – zeker bewogen levens. Gespannen dialogen en scherpe observaties vloeien uit Zafóns pen in een prachtige taal. Het spel van de engel is dan ook niet zomaar een roman, in eerste inzicht een bildungsroman draaien om de dan nog jonge David Martín, maar geboeid met trekjes uit de gothic novel van vervlogen tijden. Ondanks dat de literaire grootmeester Carlos Ruiz Zafón opnieuw een literair werk van formaat heeft weggezet dat ook nog vlot wegleest, vraagt hij heel wat van de fantasie van de lezer. Zoals gezegd grijpt Zafón terug op de stijl van de Engelse gothic novels uit de Romantiek, maar dit houdt wel in dat een hersentumor geuit wordt in een uit Martíns hoofd kruipende spin en afspraakjes in jaren geleden afgebrande bordelen. Toch geeft het magisch realisme een extra diepte aan Het spel van de engel. Dit in tegenstelling tot de harde actie waarmee de laatste hoofdstukken gepaard gaan; het verhaal vervlakt en verliest zijn kracht – dat van een meesterwerk. Jammer.. In zijn nieuwste roman schrijft Zafón over schrijven; de kunst van schrijven, van woorden – maar vooral de macht van woorden. Elk boek heeft een ziel, zo legt boekhandelaar Sempere David uit, de ziel van de schrijver..

Het spel van de engel is een boek wat je of nooit zal uitlezen, of binnen een paar dagen uit hebt. Zafon heeft weer een meesterwerk geschreven wat zich afspeelt in Barcelona. Dit keer heeft Zafon zijn boek echter een wat duisterder tintje gegeven. Mensen die bekend zijn met Faust zullen veel herkenbare parallellen zien. Toch heeft Zafon een originele invalshoek en er een totaal eigen verhaal van gemaakt. Dit is zonder twijfel een van de betere boeken die ik het afgelopen jaar heb gelezen.

Dit boek werd minder goed ontvangen dan 'Schaduw van de Wind'. Toen ik het de eerste keer las, vond ik dat ook. Het begin was ijzersterk maar daardoor wilde ik te snel weten hoe het boek zou aflopen en ging ik er doorheen als een sneltrein. Ik miste daardoor veel details en raakte daardoor veel verhaallijnen kwijt. Het einde van het boek werd daardoor een beetje teleurstellend. Bij gebrek aan nieuwe boeken ben ik het later nog een keer gaan lezen, nu keurig in het tempo van een NS Sprinter. En ik heb van elke pagina genoten. Toegeven: veel verhaallijnen, af en toe wat ingewikkeld, maar ze komen toch mooi samen op het einde en worden - als je de details goed leest - wel degelijk mooi afgerond. Punt is dat je misschien wat meer van Goethe's meesterwerk Faust moet weten - en dat in 'het Spel van de engel' moet herkennen - om het verhaal beter te begrijpen. Een pact met de duivel sluiten waar je later onderuit wilt komen. Dit gegeven is door Zafon op mooie wijze gecombineerd met het mysterie rondom het Kerkhof der Vergeten Boeken (dat we al kennen van de schaduw van de wind), sterke karakters, humor en veel spannende (sub)plots. Misschien zou het boek wel iets evenwichtiger zijn geworden bij wat minder (snel op elkaar volgende) wendingen aan het einde van het verhaal. Vooral op dat moment moet je je dwingen om heel langzaam te gaan lezen zodat je alles nog goed kan bevatten. Loop je deze valkuil niet in, dan heb je heel veel waar voor je geld. Ik kijk uit naar de volgende delen.

Waar ik enorm heb genoten van de Schaduw in de Wind vond ik dit tegenvallen. Zafón is een goed auteur, hij weet een heel bijzondere sfeer te scheppen, maar in dit boek ontbreekt het verhaal een beetje. Natuurlijk kan hij enorm goed zinnen componeren, maar iets meer verhaal en vaart was zeker welkom geweest. En nu wacht ik weer ongeduldig op een volgend boek van Carlos Ruiz Záfon.

'Het spel van de engel' draait om de jonge journalist David Martin, die de ambitie heeft om meer van zichzelf te laten zien dan redactionele stukjes in de plaatselijke krant. Hij slaagt erin een succesvolle reeks van boeketreeks-achtige boeken te schrijven, en trekt daarmee de aandacht van de mysterieuze Andrea Corelli. Als hij dan ook nog eens verhuist naar een huis vol geheimen, is dat het begin van vele verwikkelingen met dramatische afloop. Zafon bewijst opnieuw een meesterverteller te zijn. Het spel van de engel is niet een boek dat je meeneemt naar het strand of waarvan je tussen de bedrijven door even een paar pagina's leest. Het verhaal is complex en het taalgebruik vereist dat je je aandacht erbij houdt, maar daarvoor word je als lezer dan ook ruimschoots beloond. Het boek kent dezelfde mysterieuze sfeerbeelden en beschrijvingen van Barcelona als Schaduw van de wind, en we komen zelfs enkele personen en plaatsen weer tegen, waaronder het geheimzinnige Kerkhof van de Vergeten Boeken en boekhandelaar Sempere. Het verhaal is een soort van moderne Faust-legende, waarin David zijn schrijftalent aan de duivel verkoopt in ruil voor een forse som geld en zijn gezondheid. dat er bij dit soort deals altijd een addertje onder het gras zit, is natuurlijk voorspelbaar, maar de manier waarop Zafon dat heeft uitgewerkt is zeer onverwachts. Een absolute aanrader!