IJsblauw 1 - Het instituut

Ebook

thriller

Eva-Lin doet haar ogen open in het Vondelpark. Maar ze weet niet wie ze is, ze kan zich echt helemaal niets meer herinneren van haar verleden. Zelfs haar naam weet ze niet meer. Een jongen in het park besluit om haar te helpen. Samen proberen ze achter haar naam te komen. Maar er zijn mensen op zoek naar haar, ze willen haar naar huis brengen. Naarmate haar zoektocht vordert komt ze erachter dat ze niet is wie ze dacht of hoopte te zijn. Ze is namelijk heel bijzonder en ze willen haar terug. Ze moet vluchten omdat ze vrij wil zijn. Hierbij wordt ze geholpen door Tom, die hierdoor ook in de moeilijkheden komt. Ze leert veel over zichzelf en voelt heel veel liefde voor Tom zijn kleine katje : Akki. En als lezer ga je ook echt verliefd worden op Akki. Het beestje maakt veel mee in zijn nog maar korte leventje, maar is een echte doorzetter! Maar wie is er nog veilig? En wie is er nog te vertrouwen? En kan ze zichzelf wel vertrouwen, als ze niet weet wie ze is? Het instituut is een legaal bedrijf, maar voert in het geheim duistere praktijken uit. Als de Nederlandse autoriteiten daar achter komen, dan kunnen ze hun deuren wel sluiten. Het verhaal speelt zich grotendeels af in Amsterdam. Als je daar een beetje de weg weet, dan zie je sommige plaatsen zo voor je. Het is een dik boek, maar je zit meteen in het verhaal en hoopt en duimt mee voor Eva-Lin. Hierdoor heb je niet het idee dat het ruim 500 blz’s zijn. Het zit vol met Actie. Spannend is het omdat je wilt weten, wie Eva- Lin nu is en wat er aan de hand is. En omdat je wilt dat ze de vrijheid krijgt die ze zo graag wil hebben! Er zitten ook een aantal vrij bloederige scènes in. Dat kan ik als horror liefhebber echt enorm waarderen! Ook zit er een beetje romantiek in……. Bij veel scènes weet de auteur je echt in je hart en ziel te raken. Je moet wel mee voelen met de personages. Emotionele rollercoaster! Het leest echt enorm vlot en als ik het in een genre moest zetten..Dan is het een SF-thriller. Het doet best SF-achtig aan. Omdat er super sterke mensen zijn gekweekt met machines die nu nog niet bestaan. Maar misschien in de toekomst wel. Het roept ook vragen bij je op. Moeten we wel met Genen aan de haal gaan? De perfecte mens proberen te schapen, zoals het gekloonde schaap? Mogen we wel mensen klonen? Want wordt een kloon qua innerlijk niet heel anders dan de persoon die jij voor je wilt hebben? Ook al is de buitenkant precies hetzelfde.? Ik vind het een nogal eng idee, dat je een overleden geliefde zo weer tot leven denkt te kunnen wekken! Persoonlijkheden vallen niet te klonen, alleen uiterlijk! De cover is echt mooi en past echt perfect bij het verhaal. Het is een scene uit het verhaal. De titel duurde even eerdat ik er achterkwam…Maar helemaal duidelijk en ook goed gevonden. Alleen liet het plastic een beetje los op de voor en achterkant van het boek tijdens het lezen. Misschien heb ik het te intensief vastgehouden? Lol, omdat ik het spannend vond! Waarschijnlijk is dat mijn eigen schuld. Hahaha ik hou een boek te krampachtig vast als de spanning goed is! Ik kan ook niet anders dan 5***** geven. Het was echt helemaal mijn boek en ik kijk echt uit naar boek 2! Komt deze al snel?

Een mooie blauwe cover met een dame in een soort cocon nodigt uit om het eerste deel van IJsblauw te lezen. De korte inhoud laat niet veel los over hoe het boek eventueel zou kunnen evolueren en ik heb eerder nog niets van Lineke Breukel gelezen, dus het was een gokje. Een vrouw wordt in het park wakker en weet totaal niet wie of waar ze is. In haar jaszak vindt ze een papiertje met de naam Sandra en een telefoonnummer op. Tom, die toevallig in het park zit, ontfermt zich over haar samen met een vriend om haar geheugen wat vorm terug te geven. Wat ze niet weet is dat heel wat mensen op zoek zijn naar haar, en niet allemaal met de beste bedoelingen. Meer wil ik ook niet over dit verhaal vertellen want het is veel te goed om jullie nu al te laten weten hoe het in elkaar zit. Daarvoor kan ik jullie alleen dit boek maar aanraden, want een aanrader is het zeker en vast. Ergens heb ik in een zoekopdracht over dit boek (vóór het lezen) toevallig een zinnetje tegengekomen dat je Het instituut – het eerste deel van IJsblauw – kan vergelijken met Jason Bourne meets Orphan Black. Wel ik zou het niet beter kunnen verwoorden. De actie en achtervolgingen van de Jason Bourne-films gecombineerd met de futuristische serie Orphan Black (ook nog eens mijn favo-serie) komt nog het dichtst aangeleund bij dit boek. Een verhaal over liefde, haat, afgunst, embryo’s, klonen neemt je in een sneltreinvaart mee door de Amsterdamse straten waarbij het hoofdpersonage van de tram op de fiets springt, door verschillende tunnels moet kruipen om enerzijds voor haar achtervolgers weg te lopen, anderzijds om naar het instituut terug te gaan om te weten wie ze is. En niet alles bevalt haar even zeer. Krachtige actiethriller waarvan ik reeds zit te wachten op deel 2. Eén minpuntje, na het lezen heb ik reeds een hartsgrondige hekel aan het personage Sandra.

Wanneer Eva-Lin wakker wordt in het Amsterdamse Vondelpark weet ze zich niks meer te herinneren. Ze weet niet wie ze is en hoe ze op die plek terecht gekomen is. Tom, een toevallige voorbijganger, bekommert zich om haar. Het enige aanknopingspunt dat ze hebben is een briefje in Eva-Lins zak met daarop het telefoonnummer van ene Sandra, een amulet die Eva-Lin bij zich draagt en een brandmerk met de letters B.I.B.I. Wanneer ze op zoek gaan naar meer informatie, blijken ze al snel op de hielen te worden gezeten door een mysterieus genootschap en slaan ze op de vlucht. Het is het begin van een spannend kat-en-muisspel. ‘IJsblauw’ is het eerste deel in de trilogie van ‘Het Instituut’. Wie eerder boeken van Lineke Breukel heeft gelezen, zal regelmatig een déjà-vugevoel hebben. Net als haar vorige thrillers heeft Breukel een aantal kenmerkende onderdelen verwerkt in haar nieuwste boek. Zo is er opnieuw een genootschap, een hoofdpersonage met een onbetrouwbaar geheugen, de eigenlijk onmogelijke liefde van een slachtoffer voor de dader, het telkens op de vlucht zijn en dat vooral de dierbaren van het hoofdpersonage slachtoffer worden. Is dat erg? Nee zeker niet. Deze elementen maken het werk van Breukel herkenbaar, zoals iedere zanger of band ook een eigen geluid heeft. Wie aan ‘IJsblauw’ wil beginnen laat zich wellicht afschrikken door de omvang van het boek. Het is een dikke pil van ruim 500 bladzijden. Maar de vrees zal snel onterecht blijken, het verhaal neemt meteen de vaart aan die past bij een actiethriller. De vele, soms overdreven maar altijd verrassende plotwendingen zorgen ervoor dat het boek nergens verveelt. Breukel zet de lezer steeds opnieuw op het verkeerde been, omdat het boek geschreven is vanuit het perspectief van Eva-Lin, die haar geheugen kwijt is. Hierdoor is er continu verwarring over wie nu de waarheid spreekt en wat er werkelijk gebeurd is. Haar gedachten zijn dus niet betrouwbaar. Breukel beschrijft graag veel details, maar toch wordt het geen langdradig verhaal. De gedachten van Eva-Lin, telkens in cursief gezet, zorgen ervoor dat je Eva-Lin als een mens ziet en niet als een bedacht personage. ‘IJsblauw’ gaat over het klonen van mensen en lijkt daarmee sciencefiction en onrealistisch. Maar in het verhaal wordt het klonen van schaap Dolly in de jaren negentig van de vorige eeuw aangehaald. Dat zet je aan het denken. Want als het klonen van dieren inmiddels al een feit is, waarom zou het klonen van mensen, en daarmee Breukels verhaal, geen werkelijkheid kunnen worden? Deze gedachte zorgt ervoor dat je met extra huivering het verhaal leest. Al met al geeft ‘IJsblauw’ je, naast vele uren leesplezier, stof tot nadenken. Met ‘IJsblauw’ schreef Lineke Breukel opnieuw een ijzersterke actiethriller, geheel in stijl met haar voorgaande thrillers. Een dikke pil die niet verveelt en naar meer smaakt. Of de zorgvuldig opgebouwde spanning van dit deel vastgehouden wordt in de overige twee delen laat zich raden, maar het geeft de lezer in ieder geval iets om naar uit te kijken.

Kado gegeven aan een vriendin die graag thrillers leest. Haar reactie: het leest als een trein, stijl Dan Brown, soms iets te sf-achtig.

Eva-Lin Wagner wordt op haar rug wakker in het Amsterdamse Vondelpark. Ze kan zich niets meer herinneren, zelfs niet haar eigen naam. In haar jaszak vindt ze een papiertje waarop de naam Sandra en een telefoonnummer staat geschreven. Ze ziet verderop een jongeman zitten en ze besluit hem te vragen of ze zijn mobiele telefoon even mag lenen. De jongeman ,Tom , hoort haar verhaal aan als ze een voicemail inspreekt en hij besluit haar te helpen. Hij roept de hulp in van een vriend van hem en gezamenlijk gaan ze op zoek naar haar identiteit. Tijdens de zoektocht raken ze verzeild in bizarre situaties. “IJsblauw” is het eerste deel van de trilogie “Het Instituut”. Het verhaal speelt zich af in de schimmige medische wereld van het klonen van mensen. De auteur heeft naast Eva-Lin voor meerdere personen belangrijke rollen neergezet. Doordat Eva-Lin steeds nieuwe dingen over zichzelf ontdekt, leer je haar ook steeds beter kennen. De verschillende karakters van de personages zijn goed uitgewerkt. Doordat je getriggerd wordt door de vele ontdekkingen en de plotselinge wendingen blijft het verhaal je verbazen en dat maakt dit boek zeer aantrekkelijk om te lezen. De spanning is continu aanwezig en op sommige momenten zelfs zo intens dat je bijna vergeet adem te halen. Soms zat ik vol ongeloof in het boek te lezen en stelde ik me voor wat er zou gebeuren als dit allemaal echt was. IJsblauw is een zeer spannende thriller, vol actie, die je van het ene naar het andere kippenvelmoment brengt. Lineke Breukel heeft een prettige, toegankelijke en ontwapende schrijfstijl. Samen met de subliem opgebouwde spanning is dit een boek dat mij volledig in beslag heeft genomen. Vandaar ook de verdiende vijf sterren voor dit boek. Ik kijk met veel spanning uit naar het tweede deel van deze trilogie.

Ik heb het boek in een oaar dagen uitgelezen. Het verhaal begint spannend en eindigt spannend met personages die je, door de goede en detailistische beschrijvingen, goed leert kennen en waar je je in dommige gevallen mee kunt identificeren. Hoewel ik de schuine zinnetjes een goede zet in het boek vond, vond ik dat er soms iets teveel gebruik van gemaakt werd om dingen te benadrukken. Er waren momenten dat het wel duidelijk was dat iets niet goed was. Dan is een opmerking: 'en dat is niet goed' eigenlijk een beetje overbodig. Maar dat is de enige kritiek die ik oo dit fantastische verhaal heb. Kudos voor de auteur!