Je mag ook niets meer zeggen Een nieuwe taal voor een nieuwe tijd

Leest prettig, niet iets om snel doorheen te gaan

Mooi en interessant boek.

Ik had mij verheugd op dit boek... helaas. Het spoorboekje van de NS is spannender dan dit boek. Helaas ook, omdat Mounir wel degelijk een belangrijk punt aan snijdt. Onze maatschappij is doordrenkt met ongelijke behandeling en achterstellingen. In zijn filosofie, moet je andere woorden kiezen: er niet over praten dus. En dan komt er een ellenlange opsomming van voorbeelden met onrecht en een nog veel langere lijst met hypercorrecte taal.En als er geen woord voor is dan verzint Mounir er wel een: geloof je nou echt dat iemand buiten zijn bubbel zo een woord overneemt? Tsja en dan houdt hij een verhandeling over elkaar laten uitpraten, niet interrumperen en vooral geen stemverheffing want dan zet je de ander op achterstand. Als lichtend voorbeeld van iemand die zo iets noooooit doet noemt Mounir dan Sylvana Simons. Tsja. Op bladzij 139 heb ik het boek dichtgeslagen en nam ik een kop thee tegen de droogte. Geen drupje humor en gort droog. Helaas