Kleine brandjes overal

In Shaker Heights verloopt alles volgens een perfect uitgekiend plan. Ook het leven van de familie Richardson, met moeder Elena, vader Billy en hun kinderen Lexie, Trip, Moody en Izzy. Maar dat verandert met de komst van huurders Mia Warren en haar publiekdochter Pearl. Elke dag verbinden zij zich meer met de familie, om vervolgens het perfecte leventje van Elena op zijn kop te zetten als een voogdijkwestie wordt opgerakeld. Maar wat is dan ook perfectie, daar in Shaker Heights en in het leven? ‘Kleine Brandjes Overal’ begint min of meer bij het einde, als de brand al gesticht is. Stap voor stap werk je je terug naar het begin. Dat maakt helemaal niet uit, want onderweg merk je vaak genoeg dat het einde van een verhaal niet hetgeen is dat Celeste Ng je mee wil geven. Het is de reis, de relaties tussen mensen, de band tussen moeder en kinderen, de vraag of perfectie iets is om daar te streven… een geweldige beschrijving van hoe ‘kleine brandjes overal’ vrijwel letterlijk kunnen leiden tot iets groots: “Haar hele leven had ze geleerd dat hartstocht even gevaarlijk was als vuur. Het liep zo snel uit de hand. Het klom over muren en sprong over greppels. (..) Het was maar het beste om de eerste vonk onder controle te houden (..) Een vuurzee moest te allen tijde worden vermeden, vond ze. ”(p.169) Schrijfster Celeste Ng heeft een schitterende en herkenbare schrijfstijl waar je eigenlijk alleen maar van kunt houden. Net als in ‘Wat ik je nooit gezegd heb’ staat het vol met flashforwards, zinnen over de toekomst die spanning geven. Maar het allermooiste zijn de ‘als-dan’-voorspellingen (“als hij haar voor zichzelf had gehouden, had de toekomst er misschien heel anders uitgezien” (p.41) – “als een van de broers of zusjes Richardson die woensdagmiddag had opgelet tijdens het reclameblok” (p.136)). Ze geven het verhaal meer emotie mee en toveren in veel gevallen een glimlach op je gezicht. Want de toekomst liep nu eenmaal anders. ‘Kleine Brandjes Overal’ heeft gewoon alles. Een mooi verhaal over relaties tussen mensen, dat ook nog eens op een prachtige manier verteld wordt. De personages zijn levensecht, sympathiek en om van te houden. Celeste Ng maakt van het lezen een interessante reis - dit boek wil je lezen!

Een roman waarbij de lezer zich zal afvragen hoe hij of zij zelf in deze situatie zal reageren en zal worden geconfronteerd met het feit dat elk huisje zijn eigen kruisje heeft. 'Kleine brandjes' kunnen snel een grote brand worden of tijdenlang sudderen. Het boek begint eigenlijk met het einde en in omgekeerde volgorde kom je langzaam te weten hoe het tot deze tragedie gekomen is. De personages zijn levensecht en door hun fouten bloot te leggen kun je ook sympathie voor ze opbrengen. De lezer heeft de kennis al die de personages nog niet hebben en zo zie je ze al struikelend door het leven gaan, precies zo als het in ons eigen leven zou gaan. Maar het belangrijkste vraagstuk in het boek is de vraag; 'Wanneer ben je een echte moeder?' En het is hier dat de schrijfster Celeste Ng iets teveel van haar eigen mening doordrukt en duidelijk een voorkeur heeft voor een bepaald personage. Dat is jammer want je bent dan als lezer ook al bevooroordeeld. Het verhaal kent vele verhaallijnen, die niet allemaal evengoed uitgewerkt worden, maar het is wel mooi dat je situaties vanuit verschillende perspectieven kan bekijken. Het einde is al een een feit, toch wordt daar goed naar toe geschreven. Het is een goed geschreven psychologische roman die de vinger legt op familiebanden, moederschap, vriendschap en vertrouwen.

“Iedereen in Shaker Heights had het er die zomer over: hoe Isabella, het jongste kind van de Richardsons, uiteindelijk was doorgedraaid en het huis had afgebrand.” Meteen een stevig begin voor de tweede roman, na ‘Wat ik nog nooit eerder heb gezegd’, van Celeste NG! De lezer komt terecht in de besloten en goed georganiseerde gemeenschap van Shaker Heights, waar de bewoners zich braaf aan de regels houden en iedereen ogenschijnlijk een perfect leven heeft. Binnen het gezin van Elena is dochter Isabella, Izzy, niet de gemakkelijkste puber. Izzy kijkt erg op naar de nieuwe huurder, Mia. Waar komt Mia vandaan, wat is er in haar verleden gebeurd? Wie is de vader van haar dochter Pearl? Het verhaal bouwt zeer rustig op, de lezer maakt op een zeer slome manier kennis met de personages. Op het randje van saai. Gelukkig komt er weer wat vaart in het boek als er een adoptie de gemoederen hoog doet oplaaien en voor onenigheid zorgt. Wanneer ben je een moeder? Wanneer ben je een goede moeder? Wat is het ideale leven? Deze kwesties worden mooi in het verhaal verwerkt en zet de lezer aan het denken. Er had wat meer vaart in het eerste deel mogen zitten. Nadien volgen er te veel problemen elkaar dan weer snel op. Maar het verhaal wordt nooit spannend, de voortgang is voorspelbaar. Een matig boek dat zeker het lezen waard is, maar geen waardige opvolger voor het debuut van Celeste NG.

Er gaat meer schuil achter de fraaie façades van Shaker Heights dan je denkt… Het voorstukje wat ik las deed mij denken dat het een thriller was, niets was minder waar. Het was eigenlijk min of meer het einde van het verhaal. De rest van het boek verteld het verhaal wat ervoor komt namelijk. Het boek speels zich af in Shaker Heights, een rustige, progressieve plaats in Cleveland, waar achter de fraaie façades van de huizen meer speelt dan je in eerste instantie zou denken. We volgen voornamelijk Mia en haar dochter Pearl en de Richardsons en hun vier kinderen. De levens van deze mensen komen bij elkaar doordat Mia en Pearl de bovenetage van het ouderlijk huis van mevrouw Richardson huren. Pearl gaat naar dezelfde school als de kinderen van de Richardsons en wordt goed bevriend met onder andere Moody. Uit school gaat ze vaak met Moody mee naar het grote huis van de Richardsons. Izzy maakt kennis met Mia, Pearls moeder, en krijgt een speciale band met haar. Hun levens komen nog wat dichter bij elkaar doordat Mia als huishoudelijke hulp in het huis van de Richardsons gaat werken. Hiermee verdient ze hun huur bijeen en dat biedt haar de mogelijkheid om iets minder extra baantjes te nemen en meer tijd voor haar fotografie kunst te hebben. Lexie en Pearl worden ook bevriend, dusdanig goed dat Lexie haar in vertrouwen neemt en haar vraagt te helpen met een probleem wat ze heeft. Ook Mia helpt Lexie. Dit vindt Izzy dan een beetje raar, omdat zij het idee had speciaal te zijn voor Mia en nu haar zus bij Mia aan tafel ziet zitten. Verder speelt in het boek nog de adoptiezaak van de dochter van Bebe en de McCulloughs, Mia en Pearl hebben over deze zaak een andere mening dan de Richardsons, maar ook de kinderen van mijnheer Richardson denken niet allemaal hetzelfde. Mijnheer en mevrouw Richardson moeten wel hetzelfde denken aangezien mijnheer Richardson de advocaat van de McCulloughs is. Het boek vind ik prachtig mooi geschreven, het boeide me vanaf de eerste minuut en ik had naar mijn zin veel te snel uit.

Vanaf de eerste bladzijde kon ik niet stoppen met lezen. Super goede en mooie roman, ik kan iedereen dit boek aanraden!

Het boek gaat over de dillema’s van het moederschap, wat het betekent om een moeder te zijn en hoe we soms ongemerkt tot de verkeerde conclusies komen. Want het leven is niet helder. Waar hoort May Ling Chow thuis, bij haar adoptieouders die al 14 maanden voor haar zorgen of bij haar biologische moeder Bebe die haar de eerste weken van haar leven heeft verzorgd en daarna te vondeling gelegd? Hoe ga je er mee om als je denkt dat een vriendin van je dochter een abortus heeft gehad? Hoe bereid je de kinderen überhaupt voor op de verantwoordelijkheid van seks? En hoe verbreek je een slechte familiedynamiek? Celeste Ng kan fantastisch schrijven. Ze heeft een goede manier bedacht om de verhalen van de verschillende personages te vertellen zonder de narratief van het boek te verbreken. Zo komen we meer te weten over de jeugd van Mia doordat mevrouw Richardson met haar ouders gaat praten. In dat verhaal wordt veel meer verteld dan wat haar ouders konden weten en dat sluit Ng prachtig af door te zeggen: Mevrouw Richardson kon dit natuurlijk allemaal niet weten. Ze kon alleen wat kale feiten opmaken uit het verhaal dat de Wrights haar hadden verteld. En zo zitten we weer helemaal terug in het verhaal. En is er nog een wijze les hieruit te trekken? Misschien wel. Het is onmogelijk om de perfecte moeder te zijn, we kunnen er alleen maar naar streven onze kinderen niet door te laten draaien.