Kleine serie - De duivel in het laatje

Hondsdolheid, waarvan de vos wordt gezien als de belangrijkste drager, wekt in ons een oeroude angst op, omdat het niet alleen tot een vreselijke dood leidt maar ook in staat is in de menselijke aard naar boven te halen wat we proberen te verbergen: de onmiskenbare wreedheid die in ieder van ons schuilgaat. “Vader Christophorus hing achterover tegen de rugleuning van zijn lievelingsstoel, die waarin hij duizenden uren had doorgebracht om zijn memoires te schrijven, zijn handen als klauwen rond de leuningen, een vreselijke grimas op zijn gezicht. Zijn ogen stonden wijd open, hetzelfde gold voor zijn mond waarin het gebit ontbrak.” ‘De duivel in het laatje’ is een mix van thriller, fantasie en historie. Let wel: de historie van een uitgegeven boek. Wat is de weg die deze woorden afgelegd hebben en hoe is de schrijver veranderd tijdens het hebben van een idee en het proberen zijn debuut te laten publiceren door een uitgever. Hield hij nog rekening met anderen of werd hij een gevaar voor zijn omgeving? Vaak krijg je iets voor elkaar als je mensen laat horen wat ze willen horen, zo blijkt uit het volgende fragment: “De ontdekking van de geheime passie van mijn parochianen bood mij de gelegenheid nauwere banden met hen aan te knopen. Ik begon hun aandacht te trekken door in mijn preken steeds vaker het thema kunst aan te roeren, en in het bijzonder dat van de literatuur. Ik kreeg vrij snel door dat ik de juiste snaar had geraakt. Binnen de kortste keren zat mijn kerk stampvol gelovigen.” Waar ligt de oorsprong van een verhaal? Wie heeft de uiteindelijke macht? Is het de auteur of is het de uitgever? Daar schuilt natuurlijk ook een gevaar. Ik heb deze roman, die behoorlijk wat diepgang heeft en waarin zo nu en dan een sprankeltje humor zeker niet ontbreekt, graag gelezen. Het is zeker meer dan een onderhoudend verhaal; er steekt een boodschap in.