Kropswolde een novelle

Het begint oerhollands, met een zich verkledende Sinterklaas. En dat blijft het ook met het vinexpaar Ben en Ada, die de Iraanse vluchtelingen Jiyan en Mahdi op bezoek krijgen. Er is een gemeenschappelijk verleden en een vergelijkbaar verdriet, dat lang verborgen blijft voor beide paren. Stomp bouwt het verhaal heel langzaam op en creeert daarmee een enorme spanning: een echte pageturner. Toch weet hij de lezer via de meesterlijke, realistische dialogen (niet voor niets was dit boek eerst een theaterstuk: 'Kaasfondue en de angst voor blauw) ook doorkijkjes te bieden op andere thema's zoals het drama van het verlies van een kind, de succesvolle worsteling van asielzoekers om te integreren in de complexe Nederlandse samenleving en de nuchterheid en hysterie van autochtone Hollanders. Wat ik vooral mee heb gekregen is dat de verwantschap tussen personen uit twee zo áfwijkende culturen groter is dan het verschil. Kortom, meerlagig vermaak in een geestige stijl. Nadeel vond ik dat de persoon waar het over gaat soms wel erg laat bekend wordt in de teksten. Dat zorgt natuurlijk voor spanning, maar het dwingt je af en toe ook tot irriterend teruglezen (Oh, het is dus Ben, maar wat zei die nou ook weer allemaal?). Dat neemt allemaal niet weg dat je deze nog maar half ingeloste belofte moet blijven volgen!

Ik vreesde het ergste met weer zo'n debutant, maar werd aangenaam verrast. Stomp weet eigentijdse gesprekken feilloos op te pikken, je hoort ze als het ware wanneer je leest. Soms tenenkrullend onhandig, maar tegelijk weer ontroerend. Nederlands stel gaat kaasfonduen met zijn allochtone buren (hollandser kan niet) maar dan blijken ze een gezamenlijk verleden te hebben dat beetje bij beetje wordt ontrafeld. De schrijver strooit vaardig met kleine beetjes informatie, die je nieuwsgierig maken zodat je wilt vreetlezen. Hij bouwt zijn karakters in laagjes op, en weet zo te ontkomen aan karikaturen. Dat was m'n grootste verrassing, dat zijn personages diepgang krijgen en me daardoor weten te ontroeren. Stomp weet het drama klein te houden, waardoor het des te meer impact heeft. Misschien is het einde net iets te mooi, met zijn synchrone gebeurtenissen, maar ach, dat zou juist wel goed uitkomen als het eens op film of toneel zou worden neergezet.