Later als ik dood ben

Elin heeft haar vertrouwde leventje gedag gezegd. Ze heeft haar relatie verbroken, het contact met haar ouders verloopt stroef en de contactenlijst in haar telefoon is nagenoeg leeg. Ze is een ander appartement betrokken en heeft een baan aangenomen in een TBS-kliniek. Alles wat Elin dacht te weten over zichzelf, haar familie en haar verleden is namelijk komen te wankelen. Elin heeft ontdekt dat haar ouders niet haar echte ouders zijn, maar dat haar gekke tante haar biologische moeder bljkt. En als ze de roddels mag geloven is haar vader een TBS'er. Door deze ontdekkingen twijfelt Elin aan haar eigen geestelijke gesteldheid. Is ze zelf wel helemaal in orde, of lijdt ze ook aan een stoornis? Ze heeft de baan als sociotherapeut aangenomen in een TBS-kliniek om zo meer over haar vader te weten te komen. Stiekem hoopt ze hem te ontmoeten, maar ze weet helemaal niets van hem. Nog niet eens een naam, dus ze weet dat dat lastig zal worden. Wel hoopt ze door haar werk inzicht te krijgen in 'de TBS'er', wat voor mensen zijn het? En lijkt Elin er zelf inderdaad op? Langzaamaan gaat Elin op zoek naar antwoorden, ze ontdekt stukje bij beetje informatie die haar meer te weten laat komen over haar eigen verleden. En ondertussen ontmoet ze Rem. Hij is een van haar cliënten, maar als Elin hem mag begeleiden tijdens zijn eerste verlof, raakt ze meer en meer in hem geïnteresseerd. 'Later als ik dood ben' is de tweede psychologische thriller van Ilse Ruijters. Met haar debuut, 'De onderkant van sneeuw', had ze al veel succes. Ook ik had enorm van haar debuut genoten, dus de verwachtingen lagen hoog. 'Later als ik dood ben' begint met een vooruitblik, met cryptische omschrijvingen wordt er een bloedbad beschreven waarbij Elin betrokken is. Maar omdat je nog geen personages uit het verhaal kent en zelfs nog geen kennis gemaakt hebt met Elin, kun je de gebeurtenissen niet plaatsen. Het boek is gevuld met korte hoofdstukken, waarin veel gebeurt, gruwelijke dingen. Vooruitblikken, terugblikken, perspectiefwisselingen en mooie, maar cryptische beschrijvingen zorgden ervoor dat ik wel even in het verhaal moest komen. Maar door de korte hoofdstukken lees je snel verder en voor je het weet zit je verweven in een web van leugens en gebeurtenissen rondom Elin, waardoor je niet anders wilt dan verder lezen. Wéten wat er in het verleden gebeurt is. Hoe het bloedbad uit die proloog gaat ontstaan en wie daarbij betrokken zijn. Langzaam ontdek je zaken en beginnen puzzelstukjes op hun plek te vallen. Maar dit gaat heel geleidelijk, en als lezer krijg je steeds nieuwe informatie en wendingen te verwerken, waardoor de spanning hard oploopt. Je moet en zou verderlezen! Want hoe zit het nu met Rem? Is hij behalve woest-aantrekkelijk ook oprecht of doet hij alles alleen maar voor zijn eigen gewin en kan Elin beter uit zijn buurt blijven? En Elin's echte vader? Is hij werkelijk zo verschrikkelijk omdat niemand iets over hem wil zeggen? Sowieso zijn de familiebanden raadselachtig. Waarom laat Elin's (pleeg)moeder helemaal niets los? En waar komt het norse karakter van Elin's (pleeg)vader vandaan? En collega Jürgen dan? Is hij wel te vertrouwen? Allemaal vragen die beantwoord worden in de laatste ijzingwekkende hoofdstukken. Daar valt ieder puzzelstukje op zijn plek, maar wel met een plottwist waar je u tegen zegt. Hier en daar begon ik wel wat vermoedens te krijgen over hoe de vork in de steel zat, maar hoe het daadwerkelijk afgelopen is, had ik echt niet kunnen voorspellen. 'Later als ik dood ben' is een geweldige thriller. Het verhaal zit goed in elkaar en de opbouw is perfect. Het verhaal kruipt in je hoofd en laat je vervolgens nog niet zomaar los.

Het is een bekend feit dat een goede openingszin erg belangrijk is voor een boek. Ilse Ruijters is er met haar openingszin “Het schot voelt als een klap. Als de klap van een hamer. De klap van een hamer boven in mijn borst” zeker in geslaagd meteen de nieuwsgierigheid van de lezer te prikkelen. “Later als ik dood ben” vertelt het verhaal van Elin, midden dertig en onzeker. Zij heeft haar relatie verbroken en is weer alleen. Zij komt er achter dat haar hele leven in feite een leugen is, alles wat zij dacht te zijn, is niet waar. Van haar demente tante komt ze te weten dat haar moeder niet haar biologische moeder is. Dat is de psychisch labiele zus van haar moeder. Daarnaast hoort ze dat haar biologische vader waarschijnlijk een tbs’er is. Haar moeder wil haar niets vertellen, zegt dat ze niet wet wie haar echte vader is. Daarop neemt Elin een baan als sociotherapeut aan in een tbs-kliniek, ondanks dat zij daar niet helemaal voor gekwalificeerd is. Hier wil zij op zoek gaan naar de waarheid over haar afkomst. Maar elk antwoord dat zij vindt, levert nieuwe vragen en onzekerheden op. Langzaam maar zeker wordt naar de climax aan het eind toegewerkt en waar alles op zijn plaats komt. De proloog begint meteen spannend en roept vragen op, gaandeweg het verhaal wordt duidelijk wat er aan de hand is. De schrijfstijl is prettig en vlot. Door de korte hoofdstukken, die met dagen worden aangeduid, zit er vaart in het boek. Deze hoofdstukken vertellen het verhaal. Tussendoor staan regelmatig flashbacks, die de achtergrond van Elin duidelijk maken, en flashforwards, die naar de climax toewerken. Door deze opzet leer je haar steeds beter kennen en begrijp je ook waar haar drang haar verleden te leren kennen vandaan komt. De plotwendingen houden voldoende spanning in het boek en stimuleren de lezer vooral snel verder te willen lezen. De dialogen zijn goed geschreven en duidelijk. Het boek is geschreven in het ik-perspectief, vanuit Elin, en zodoende beleef je het verhaal vanuit haar gevoelens en gedachten. Ilse Ruijters heeft een heel leuke manier gevonden om achtergrondinformatie te geven over verschillende aandoeningen die de tbs'ers hebben en dat wordt haast ongemerkt in het verhaal verwerkt. Zo steek je er ook nog veel van op. De karakters van de verschillende personen zijn heel menselijk en objectief neergezet. De bewoners van de tbs-inrichting worden niet als slechte mensen getypeerd, maar als gewone mensen met een psychische aandoening. Elk met zijn beperkingen en mogelijkheden. Deze psychologische thriller is een zoektocht naar identiteit, de dunne lijn tussen goed en kwaad, en zal je nog lang bijblijven.

Het is een spannend verhaal met goed uitgewerkte karakters en onverwachte wendingen. Er zitten wat storende omissies in, in die zin dat niet alles logisch is. Bijvoorbeeld neemt Jurgen het ene moment net zijn wisselgeld in ontvangst en een paar regels verder steekt hij zijn hand op als teken dat hij wilde betalen. Verder prettig leesbaar.

Onwijs spannend en meeslepend boek. Zeker een aanrader! Zorg dat je tijd hebt om te lezen want dit boek wil je in één ruk uitlezen.

Mijn verwachtingen waren wel wat hoog. Dit kwam door de goede berichten die ik er over gelezen had. Misschien komt het daardoor dat het boek mij iets tegenviel. Toch heb ik het wel met plezier gelezen en is het zeker geen slecht boek.

Vlot geschreven thriller, je komt direct in het verhaald en je wilt gewoon weten hoe het afloopt.