Mama zei dat ik zou sterven

Met ‘Mama zei dat ik zou sterven’ heeft Natasja Schreuder (28) uit Velsen Noord haar levensverhaal boeiend opgeschreven. Het is een boek dat je grijpt: je hebt het gevoel dat je door haar ogen mee kijkt, vanaf het moment als haar moeder overlijdt als ze 6 jaar is, in haar momenten van verwarring als jong kind in opvanggezinnen en jeugdzorg, later in haar leven als puber tussen coffeeshops en psychiatrie. Knap geschreven, steeds in de taal en begripsvermogen van de leeftijdsfase waarin Natasja zit. Ze spaart zichzelf noch haar omgeving zonder iemand de schuld te geven. Het is geen boek van verwijten maken; ook waar ze zelf faalt stelt ze dit vast en weet het goed te maken en dat maakt grote indruk. Natasja schrijft met humor en lichte zelfspot, en wordt nergens sentimenteel. Haar worsteling met God en de radicale keuze die ze in haar geloof maakt is naturel opgeschreven; ze lijkt nergens de bedoeling te hebben om de lezer te willen overtuigen. Het is gewoon haar verhaal. Een knap geschreven autobiografie van een moeilijke jeugd en indringende ervaringen in jeugdzorg en psychiatrie. Na het lezen blijft de lezer met veel vragen zitten: wat is goede zorg? Wat is een diagnose? Wat is de impact van middelenmisbruik? Wat is dat, zelfbeschadiging? Wat geneest? Wat is genezen? Natasja laat het antwoord op deze vragen aan de lezer, zij heeft haar eigen weg gevonden. Het boek is lezenswaardig voor elke ouder of kind die worstelt met tegenslag omdat het hoop biedt. Het is voor inwoners lezenswaardig vanwege de beschrijving van de instellingen in Beverwijk, IJmuiden, Driehuis en Haarlem. Omdat Natasja er in slaagt haar ervaringen met zorgverleners nauwkeurig, zonder opsmuk of verwijten, met rake observaties, weer te geven is het bijzonder aan te raden voor iedereen die in de jeugdzorg en psychiatrie werkzaam is.

Dit boek beschrijft in de eerste hoofdstukken op hele uitmuntende wijze hoe het door de ogen van een kind wordt ervaren dat mamma dood gaat, pappa alcoholist is en ome Aad niet van je af kan blijven. Door de hoofdstukken heen gaat Natasja van pleeggezin naar pleeggezin tot ze uiteindelijk in een woongroep wordt geplaatst. Hoe hulpverlening faalt, maar soms ook redt, hoe een kind dat geknakt is vervolgens zichzelf zoveel schade aanbrengt (automutilatie, drugsgebruik) en hoe de omgeving hierop reageert. Aan het eind van het boek vindt Natasja een stuk troost en herstel in het geloof. Hoewel dit veel bekritiseerd wordt kan men zich afvragen of er een andere manier zou bestaan waarop Natasja de gruwelijke onzekerheden die zij als kind heeft moeten ervaren en de pijn en het verdriet dat haar als jong volwassenne is aangedaan te boven zou zijn gekomen. Door de jaren heen hebben hulpverleners haar naar believen etiketjes op geplakt zoals depressie, borderline, ADHD, PTTS en noem het op. Hoe is de vrouw geworden die dit kind is geweest? Lees het in het boek!

Geschreven in vlotte soms rauwe stijl waardoor ik de scenes voor me zag. En ook begon in te voelen hoe een jong mens zich kan voelen en gedragen. Het is niet eerder gebeurd dat ik een boek moest parkeren omdat het zoveel met mij deed. Lang kon ik het boek niet laten liggen want ik wilde weten hoe het verder liep. En ook dat was nog zoveel mooier dan ik dacht!!! Respect voor deze schrijfster van zoveel waarheid. Verplichte literatuur van maken voor hulpverleners!

Met humor zn triest verhaal schrijven is een kunst. Een kunst die de schrijfster als geen ander beheerst. Het verhaal leest makkelijk weg met een lach en een traan. De zoektocht naar liefde, aandacht en een 'gewoon ' leven. De situatie waarin Natasja verzeilt raakt is er een die een ieder zou kunnen overkomen, dat maakt dit boek zeer invoelbaar en dichtbij voor iedereen. Ik ben heel benieuwd wat er nog meer gaat komen van deze jonge debutante...

supergoed boek in het begin moet je er ff doorheen maar daarna is stoppen met lezen onmogelijk!!!Je gaat echt heel anders tegen dingen aankijken!!!

Ik heb het boek van en over Natasja in één zucht uitgelezen. Het leest ook door haar beeldende taalgebruik prettig weg. Goed van haar om niet te diep in alle verhaallijnen te gaan want dan was het hele zware kost geweest. Nu weet zij op een "luchtige" manier binnen te komen, te ontroeren, boos te maken maar vooral een gevoel van trots te geven. Ik heb ook vreselijk gelachen en haar gegrinnik en droge humor herkend van de aantal keren dat ik Natasje gezien heb. Ik vind het zo vreselijk knap dat Natasja op deze wijze haar verhaal heeft weten te vertellen en haar ommekeer in het leven op deze wijze verwoord heeft waardoor het boek voor iedereen gelovig of niet toegankelijk is. Een heel goed debuut wat vraagt naar meer.