Merelande

Het eerste deel start op het moment dat Lieke en Benji Nijman uit Amsterdam willen verhuizen naar een koopwoning. Hun keuze gaat uiteindelijk uit naar een nieuwbouwwoning in Merelande, waar ze in 1985 naartoe verhuizen. Ze willen wonen op een plek waar hun zoons gewoon zonder toezicht van hen buiten kunnen spelen. In Amsterdam was dat niet meer mogelijk. De kinderen kunnen in Merelande nu zelf naar school lopen. Niet alles ging van een leien dakje; er zijn nogal wat problemen geweest met de nieuwbouw, maar het kan alleen maar beter worden, zo lijkt het… Het is nieuwbouw, niemand kent de buren en het is eenzaam, heel eenzaam. Vooral Lieke ervaart dat zo. Het tweede deel handelt over de reorganisatie 2013 bij een zorggroep. Heel beschouwend wordt beschreven wat de gevolgen zijn voor de betrokkenen. Je leest over de grote veranderingen in het leven van Lieke en Benji. In het derde deel volg je onder meer de strijd tussen de eigenaren van Camping de Meregaard en de gemeente. Het vierde deel is het verhaal van het ontstaan van een merkwaardig Multicentrum. In het vijfde deel stijgt de spanning tot een hoogtepunt. Er zijn veel onderwerpen die in deze roman behandeld worden zoals: verkwisting van overheidsgeld, meepraters in gemeenten die alleen in de gemeenteraad of commissies zitten voor hun eigen gewin, beloften aan bewoners die niet nagekomen worden door de overheid. Maar ook het uit elkaar groeien van gezinnen en de kwaliteit van het onderwijs komen aan de orde in ‘Merelande’. De cover laat een afbeelding zien van een half afgebouwd kasteel Almere. Zoals in het boek is ook dit kasteel (nog) nooit afgebouwd, maar werd het een moderne ruïne. In ‘Merelande’ is veel aandacht voor het feit dat mensen elkaar in feite niet echt kennen, maar roofzuchtig zijn van nature. Alle personages die in het verhaal staan, krijgen op de een of andere manier met elkaar te maken. ‘We weten te weinig van elkaar, dacht Benji. Daarom houden we er altijd rekening mee dat de ander ons niet begrijpt, onze vijand kan zijn. We verschuilen ons voor de ander achter onze privacy, achter ons vanzelfsprekende gelijk hebben.’ Vooraan in het boek komt een lijk boven water. Maar er is niets aan de hand; het wordt gewoon opnieuw begraven. Naarmate het verhaal vordert wordt er meer met elkaar gesproken; dat is voor de lezer in ieder geval prettiger. De dialogen zijn goed. Al het bovenstaande in het verhaal is wel voorzien van een klein sprankje humor.