Mij krijgen ze niet klein

Marjolein Faber schrijft naar eigen zeggen "zonder wrok", maar ze fikt iedereen die ook maar een klein beetje tegengas geeft tot op de schoenveters af in een "heldenepos" waarin ze zelf de hoofdrol speelt, onze "Redder des Vaderlands", geheel onbaatzuchtig, voor de generaties na haar.... Het boek is zowel qua vorm als qua inhoud slecht, de gemiddelde middelbare scholier zou een samenhangender verhaal geschreven hebben. Er zit geen enkele structuur in, het springt van de hak op de tak, van feitenrelaas naar voorbeelden naar anekdotes naar meningen, naar oordelen en vaak alles door elkaar, liefst in grote bewoordingen. Het begint met zinloze voorbeelden van hoe standvastig ze wel niet was (toen ze 7 was, wilde ze zich niet door haar moeder laten verleiden tot het toegeven dat ze fout zat zodat ze de Flintstones mocht kijken, dus draaide ze zich om in bed! Ze wilde op de middelbare school geen strafregels schrijven dus deed ze het niet!). De uitroeptekens in deze recensie zijn bewust, als illustratie van haar schrijfstijl. Ze gebruikt regelmatig uitroeptekens om even te vertellen wat ze ergens van vindt of hoe geweldig ze wel niet is! Na onsamenhangende anekdotes over de slagerij en opa die met een paard een rondje om een biljarttafel reed volgt er een onnodig verhaal over een vakantie waarin ze een stukje gelift heeft en we weten inmiddels precies hoe het met vriendin Carmen gaat. Dit soort dingen zijn er net zo ad hoc tussen gegooid als veel verhalen over haar ministerschap. Faber hemelt zichzelf met liefde op: "Gelukkig kon ik snel schakelen, ik liet me niet van de wijs brengen, ik hield mijn poot stijf, ik bleef standvastig, ik hield stand, door doortastend handelen was ik nog op tijd, het was een kolfje naar mijn hand, ik was als een vis in het water, er is maar één weg en die is naar voren, dus stapte ik met stevige tred het cordon tegemoet, ik was internationaal behoorlijk aan de weg aan het timmeren". Door het hele boek heen blijft ze zichzelf op het schild hijsen en anderen affakkelen (van mevrouw Piri die "dacht goochem te zijn" tot premier Schoof die op schoot zat bij de VVD, van Coenradi die zat te janken tot Bontenbal die een moraalridder was en de Christenunie "waarvan ze altijd zegt dat het eigenlijk GroenLinks met de Bijbel is", ze heeft geen wrok, maar ondertussen..... Ook komt ze herhaaldelijk met uitspraken als "Ik had gehoord dat....", "Je vraagt je af....", "Het kan zomaar dat....", "Zou het kunnen dat.....", "Is het misschien zo....", "Je zou bijna denken...." geïllustreerd door wat ze dan van deze of gene persoon heeft gehoord of wat ze zelf bedacht heeft. Niet bepaald de meest professionele basis om een ministerie mee te runnen. Al met al is het boek een aaneenschakeling van gebeurtenissen zonder énige vorm van zelfreflectie, laat staan zelfkritiek. Het leest vlot weg en is bij tijd en wijle zo absurd dat het bijna een slapstick is, maar dan realiseer je je weer dat dit een oud minister is die lid is van een partij die bij de volgende verkiezingen mogelijk weer groot gaat worden. Dan wordt de slapstick al gauw erg tragisch. Uitgeverij Prometheus heeft overduidelijk gedacht hier een lekker goedkoop financieel slaatje uit te kunnen slaan, want er is overduidelijk geen deskundig redacteur bij betrokken geweest om de onzin van Marjolein Faber nog een klein beetje gestructureerd aan te bieden. Dit boek biedt een helder inkijkje in de wondere wereld van Marjolein Faber en onthult direct de reden waarom ze niets voor elkaar kreeg op haar ministerie (en nee, het heeft niet aan de ambtenaren, de uitvoerende organisaties, het kabinet, de Tweede Kamer, de Eerste Kamer of de Kerstman gelegen, het boek toont zonder twijfel waarom Marjolein Faber totaal ongeschikt was als minister en als schrijfster van politieke memoires).

Villein, voer voor de GGZ. Enige vorm van gezonde zelfreflectie is deze (gelukkig ex!) minister volledig vreemd. Hoogstwaarschijnlijk gaan wij nooit meer iets van Faber horen na dit schrijfsel (iedere andere kwalificatie voor dit werkje is teveel eer), anders dan misschien eens een kwaadaardige schreeuw om aandacht vanuit de achterhoede. Faber bevestigt met dit werk wat in de praktijk al is gebleken: incapabel.

Normaal lees ik boeken in het Engels en dan met name richting het financiële spectrum. Daarnaast ook avontuurlijk. Toen hoorde ik over dit boek en ik was benieuwd of het wat is. Buiten het feit over hoe je over bepaalde partijen denkt is het een leuke inkijk over iemand haar leven en bepaalde periodes daarin. Het is vlot geschreven en zo leest het ook weg, zeker niet saai maar juist boeiend. Daarnaast geeft het (deels) weer hoe het politieke wereldje werkt en wat erbij komt kijken.

Ik weet het nu zeker: deze mevouw heeft professionele hulp nodig. Bij de aankoop won de nieuwsgierigheid het van de walging, in de hoop toch nog iets menselijks aan haar te kunnen ontdekken. Die hoop is helaas ijdel gebleken. Na drie hoofdstukken heb ik besloten dit mezelf niet langer aan te doen en het schrijfsel van mijn e-reader verwijderd.

Prettig te kezen

Marjolein Faber vertelt duidelijk en verfrissend in eigen woorden haar verhaal. Om een compleet beeld te krijgen over haar en om haar beter te begrijpen, moet je dit boek ook echt gelezen hebben.