Mijn haat krijgen jullie niet dagboek van een man die zijn vrouw verloor bij een aanslag

Mijn haat krijgen jullie niet
Mijn haat krijgen jullie niet
Auteur: Antoine Leiris
  • Nederlands
  • Paperback
  • 9789045032832
  • Druk: 3
  • augustus 2016
  • 112 pagina's
Alle productspecificaties

Antoine Leiris

Antoine Leiris (34) woont in Parijs en is cultuurjournalist voor onder andere nieuwszender France Info en France Bleue. Op bol.com vind je alle boeken van Antoine Leiris, waaronder het nieuwste boek van Antoine Leiris.

Samenvatting

De vrouw van de auteur komt om het leven bij de aanslag op het Bataclantheater. Hij schrijft een open brief aan de terroristen. De brief wordt wereldnieuws.

Parijs, 13 november 2015. Antoine Leiris is thuis met zijn zoontje van anderhalf. Zijn vrouw Hélène is met een vriend naar een concert in het Bataclantheater. Opeens verschijnen er berichten op zijn telefoon over aanslagen. Hij gaat op zoek naar zijn vrouw, 24 uur later hoort hij dat zij die nacht om het leven is gekomen.
Enkele dagen later plaatst Antoine Leiris een brief aan de terroristen op Facebook: hij weigert hun daden te beantwoorden met haat. De brief wordt wereldnieuws.
In Mijn haat krijgen jullie niet beschrijft Antoine Leiris hoe hij zijn dagen doorkomt na de fatale nacht, tot het moment dat hij met zijn zoon het graf bezoekt. Met weinig woorden laat hij zien dat het leven hoe dan ook doorgaat en door moet gaan zonder de open blik naar de wereld te verliezen. 'Ik moet naar Melvil toe, die wakker wordt uit zijn middagslaapje. Hij is net zeventien maanden, straks gaat hij zoals elke dag zijn tussendoortje eten, daarna gaan we zoals elke dag spelen, en zijn leven lang zal dat jongetje jullie beledigen door gelukkig en vrij te zijn. Want nee, zijn haat krijgen jullie ook niet.'

Lees de eerste pagina's

Productspecificaties

Inhoud

Taal
Nederlands
Bindwijze
Paperback
Druk
3
Verschijningsdatum
augustus 2016
Afmetingen
Afmeting: 20 x 12,6 x 1,2 cm
Aantal pagina's
112 pagina's
Kaarten inbegrepen
Nee
Illustraties
Nee

Betrokkenen

Auteur(s)
Antoine Leiris
Uitgever
Atlas Contact

Vertaling

Vertaald door
Martine Woudt

EAN

EAN
9789045032832

Overige kenmerken

Extra groot lettertype
Nee
Gewicht
140 g
Studieboek
Nee
Verpakking breedte
126 mm
Verpakking hoogte
12 mm
Verpakking lengte
200 mm

Je vindt dit artikel in

Taal
Nederlands
Boek, ebook of luisterboek?
Boek
Nieuw of tweedehands
Tweedehands

Reviews

22 reviews
4,5
van de 5
14
7
0
1
0
  • Om even heel stil van te worden
    • aangrijpend
    • ontroerend

    "Het verhaal van een vader en een zoon die alleen verdergaan, zonder hulp van de ster waaraan ze trouw hebben gezworen."

    November 2015. Een enorme schok gaat door de wereld. Terroristen zaaien dood en verderf in Parijs, onder andere in een theater waar onschuldige mensen genieten van een avond uit. Een avond, die mooi had moeten zijn, maar die zo abrupt en afschuwelijk eindigt.
    Ook Hélène, echtgenote van Antoine en moeder van dreumes Melvil, is die avond in het theater. Zij overleeft de aanslag niet. Daags na de ramp, schrijft haar man een brief, die onbedoeld de hele wereld over gaat.

    Ook ik las op Facebook deze brief. Een schrijfsel, recht uit het hart van een man die diep geraakt is door het verlies van zijn vrouw, van de moeder van zijn kind. Reden genoeg om boos te zijn, om een diepe haat te voelen richting de mensen die hem dit aandeden. Diepe indruk maakte de brief van Antoine op mij, juist doordat er van haat geen sprake is.
    Toen ik via de 'Club van echte lezers' van Atlas Contact de mogelijkheid kreeg het boek van de schrijver van de brief te lezen, twijfelde ik geen moment. Toeval wilde dat ik op het moment dat het manuscript op de mat viel, net mijn vorige boek dicht klapte. Ik kon dus meteen beginnen in 'Mijn haat krijgen jullie niet'. Anderhalf uur later was het boek uit en was ik stil...

    Antoine Leiris heeft zijn dagboekfragmenten van de dagen na de aanslag gebundeld in dit boek. Het verhaal begint op de avond dat Hélène naar het theater is met een vriend, terwijl Antoine thuis is bij hun zoontje van anderhalf jaar. Hij geniet van een rustige avond totdat er verschillende SMS-jes binnenkomen met de vraag of alles goed is. Wanneer Antoine vervolgens de tv aanzet, komt het verschrikkelijke nieuws over de aanslagen, waaronder die in het theater, zijn huiskamer binnen. Een bange nacht volgt, waarin er geen informatie is over Hélène.
    Ontroerend verwoordt Antoine zijn wanhoop tijdens zijn zoektocht naar informatie. Van ziekenhuis naar ziekenhuis, in de hoop op nieuws over zijn vrouw. Schrijnend vond ik de tegenstelling tussen de zoektocht aan de ene kant en de banaliteit aan de andere kant. Het is tijd om zijn zoon de fles te geven, dus Antoine moet het zoeken staken. Wanhoop, verdriet en onmacht aan de ene kant. Terwijl vanaf dat allereerste moment ook het gewone leven doorgaat.

    Eigenlijk gaat deze tegenstelling als een rode draad door het boek heen. Antoine moet het verlies van zijn vrouw een plekje zien te geven, dealen met alle gevolgen die een stel terroristen veroorzaakt heeft. Tegelijkertijd zorgt Melvil ervoor, dat hij door gaat. Als vader zorgt hij voor zijn kind, speelt hij met hem en legt hem op tijd op bed. Alsof het leven nog normaal is.
    Antoine verwoordt dit in 'Mijn haat krijgen jullie niet' op hartverscheurende wijze. Zijn eigen verdriet is groot, maar daar komt het verdriet dat zijn zoon opgroeit zonder moeder nog bij. De tranen zaten mij hoog bij het lezen hoe Antoine zijn dreumes vertelt dat mama niet meer terugkomt. Diep respect voor de wijze waarop hij met zijn kind en deze situatie omgaat. Hoe mama het meest gemist wordt bij alledaagse zaken als het knippen van de nagels van zo'n uk.

    Antoine's brief ging de hele wereld over. Vanuit het hart geschreven op een moment dat hij niet dieper weg kon zakken in zijn verdriet. Zijn belofte om de daders van de aanslag zijn haat te misgunnen, bracht hem wereldwijd respect. Een voorbeeld voor zijn kind is hij, maar door zijn brief ook een voorbeeld voor de rest van de wereld.

    'Mijn haat krijgen jullie niet' heeft op mij onuitwisbare indruk gemaakt. Ik hoop, dat Antoine met zijn boek wereldwijd veel mensen bereikt, die zijn boodschap onderschrijven. Niet de haat, maar de liefde ov

  • Indrukwekkend en hartverscheurend
    • Meeslepend verhaal
    • hartverscheurend
    • open en eerlijk
    • te dun boek

    Antoine Leiris haalde het wereldnieuws met zijn bericht op Facebook dat de terroristen zijn haat niet zouden krijgen. Toen ik hoorde dat er ook een boek van hem kwam met daarin zijn verhaal over hoe hij de dagen na de aanslag op het Bataclan-theater beleefde, wilde ik dat graag lezen. Noem me gerust een ramptoerist, ik wilde inderdaad weten wat er door je heen gaat als je zoiets heftigs meemaakt. Zeker als er nog ene klein kind in het spel is. Wat vertel je dat jochie? Hoe vertel je het hem dat zijn moeder nooit meer thuis komt?

    Ik heb regelmatig een traantje weggepinkt, maar op het eind brak ik, als Antoine en Melvil het graf van Hélène bezoeken. Je weet de uitkomst van het verhaal, dit heeft geen happy ending: een man is zijn vrouw kwijt, een zoon zijn moeder. Zij moeten leren hiermee om te gaan. Het een plaats te geven. Antoine blijkt sterker dan hij dacht, hij moet ook wel voor zijn zoon, maar jeetje, diep respect hoe hij reageert. Hij geeft de terroristen niet de genoegdoening die ze willen, hij zegt duidelijk: “Mijn haat krijgen jullie niet. Ook de haat van mijn zoontje zullen jullie niet krijgen.” Dat vergt veel kracht en moed, vind ik.

    Ergens had ik verwacht dat het boek langer zou zijn, dat het meer pagina’s zou tellen. Helaas hield de teller bij bladzijde 111 op. Helaas, want ik had graag gelezen hoe het deze man en zijn zoontje verder vergaat. Aan de andere kant snap ik ook dat het niet dikker is, omdat het nog maar relatief kort geleden is gebeurd. En misschien wil Antoine Leiris verder ook wel rust.

    Ondanks dat het dus maar een dun boek is, heb ik het met veel ontzag en bewondering gelezen. Ik beoordeel dit boek dan ook met 4,5 ster op de schaal van 5. Het enige minpuntje is dus dat ik het boek te dun vind. Verder kan ik dit boek alleen maar aanraden!

  • Emotioneel en Geweldig
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Emotioneel en Geweldig

    U heeft in de samenvatting en recensies al kunnen lezen waar dit boek
    over gaat, maar ik wil graag “mijn” ervaringen met U delen.
    Het is géén boek van dertien in een dozijn. De titel “mijn haat krijgen jullie niet”
    geeft al aan, dat er een zéér emotioneel verhaal achter schuil gaat.
    Het is een verhaal van deze tijd. Veel mensen worden door aanslagen van diverse
    groeperingen gedood. Zo ook de vrouw van Antoine, Hélène die met een vriend naar het
    theater was.

    Antoine schrijft op een zéér pakkende manier hoe hij samen met zijn zoontje
    Melvin, de klap moet verwerken en de daaropvolgende verschrikkelijke tijd door moet komen.

    Hij verteld zeer ontroerend over de hulp die hij kreeg van buren en moeders van de school
    van zijn zoontje.
    Tijdens het lezen heb ik het boek diverse malen moeten weg leggen, omdat ik zó emotioneel
    werd dat ik door de tranen in mijn ogen, geen letter meer kon lezen en het stuk dat ik gelezen
    had eerst moest verwerken voordat ik verder kon.
    Ik wil U niet verklappen hoe het allemaal verder gaat, maar ik raad U dit indrukwekkend boek
    zéker aan. Degenen die reeds mensen in hun nabijheid op een zo gruwelijke manier verloren hebben,
    zullen véél herkenningspunten vinden.

  • Zeer invoelbaar.

    Als vader van een kind met dezelfde leeftijd een zeer pijnlijk inzicht in hoe je werkelijkheid kan veranderen en rede te meer om het leven te omarmen. Daarbij een mooie boodschap om je niet te laten vergiftigen door haat, maar de ruimte te nemen om te treuren om wat je verloren bent en door te gaan en je verlies een plek te geven.

  • Haat is niet de oplossing
    • Meeslepend verhaal
    • hoopvol

    Het is 13 november 2015, Parijs. De vrouw van Antoine Leiris is met een vriend naar een concert in het Bataclantheater, terwijl hij thuis op hun 17 maanden oude zoontje past. Dan verschijnen op zijn telefoon berichten over de aanslag. Samen met zijn broer gaat hij op zoek naar zijn vrouw. 24 uur later hoort Antoine dat zijn vrouw om het leven gekomen is. Enkele dagen later schrijft hij een brief op Facebook aan de terroristen dat hij hun geweld niet zal beantwoorden met haat. De brief wordt wereldnieuws en veel mensen schrijven hem. Een van die brieven doet hem besluiten het boek “Mijn haat krijgen jullie niet” te schrijven. In de bewuste brief schrijft Philippe “Ú bent getroffen, maar u geeft óns moed”.

    In dit indrukwekkende boek schrijft Antoine Leiris over de kleine twee weken vanaf de aanslag tot het moment dat hij met zijn zoontje aan het graf van zijn vrouw staat. Dagen van twijfel en verdriet, maar ook van kracht en doorzetten. Antoine schrijft in korte zinnen, maar weet misschien juist daardoor zijn emoties duidelijk op papier te zetten. Als lezer voelde ik emoties en maakten zij indruk op mij.
    In zijn brief op Facebook schrijft Antoine niet allen dat de terroristen zijn haat niet krijgen, maar ook niet die van zijn zoontje. Hieruit spreekt vertrouwen en het voornemen Melvin daarin op te voeden.
    Tijdens de begrafenis leest Antoine een aangrijpende brief voor die hij namens Melvin heeft geschreven. Door deze vorm te kiezen kan hij zijn eigen verdriet even opzij schuiven.
    Melvin is nog te klein om zich later zijn moeder te herinneren, daarom vraagt Antoine aan vrienden om hun herinneringen aan Hélène voor hem op te schrijven, zodat hij als hij ouder is toch herinneringen aan zijn moeder zal hebben.
    Als zij samen de dag na de begrafenis het graf bezoeken, neemt Antoine een foto van Hélène mee en legt die op het graf. Dan klimt Melvin over de bloemen heen en pakt de foto om die weer mee te nemen. Hij heeft zijn moeder gevonden en Antoine weet “we zullen altijd met z’n drieën zijn”.
    Dit boek gaat niet over terrorisme, maar is een eerbetoon aan Hélène.

    Het boek laat een diepe indruk op me achter en geeft hoop voor de toekomst. Voor Antoine en Melvin is het eind van het boek de start van een nieuw leven zonder Hélène.
    Daarnaast hoop ik dat iedereen die dit boek leest na zal denken wat “mijn haat krijgen ze niet” voor henzelf betekent en het een wereld met minder haat zal opleveren.

  • Zeer indrukwekkend

    Parijs, 13 november 2015. Antoine Leiris is thuis met zoontje Melvin van 1,5 jaar, terwijl zijn vrouw Hélène met een vriend naar een concert is in het Bataclantheater. Melvin slaapt en Antoine leest. Hij wil wakker blijven tot zijn vrouw weer thuis is.

    Opeens ontvangt Antoine allerlei berichten op zijn telefoon over een aanslag. Hij probeert zijn vrouw te pakken te krijgen, maar ze neemt haar telefoon niet op. Samen met zijn broer gaat hij op zoek naar haar. 24 uur later ontvangt hij het verschrikkelijke bericht dat ze die vrijdagavond om het leven is gekomen. Om zijn gevoelens te uiten, schrijft hij enkele dagen later een brief aan de terroristen die hij op Facebook plaatst. Deze brief wordt wereldnieuws.

    ‘Mijn haat krijgen jullie niet’ is een zeer indrukwekkend verhaal. Een man verliest de liefde van zijn leven; een zoon verliest zijn moeder nog voordat hij haar echt heeft leren kennen. De twee zijn nu voortaan samen en moeten er het beste van zien te maken. Antoine Leiris neemt zijn lezers mee in deze zoektocht. Met weinig woorden vertelt hij zijn verhaal. Een verhaal dat je raakt en dat je ontroert.

    Zo vertelt hij hoe hij door de andere ouders – vooral moeders – wordt aangekeken in de crèche waar zijn zoontje naartoe gaat. Als hij binnenkomt, is steevast de vraag “wiens mama komt daar binnen?” De andere moeders willen hem en Melvin helpen. Het goedbedoelde zelfgemaakte eten verdwijnt echter in de gootsteen; Melvin is namelijk vooral kant-en-klare-potjes gewend. Zoiets simpels maakt veel indruk. Dat geldt ook voor de brief die Antoine op Facebook heeft geplaatst. Hij weet de juiste woorden te vinden om veel mensen te raken. Erg knap, zeker als je je maar probeert voor te stellen hoe moeilijk zijn situatie nu moet zijn.

    Tijdens het lezen van ‘Mijn haat krijgen jullie niet’ heb ik regelmatig kippenvel op mijn armen gehad. Als je eenmaal begonnen bent met lezen wil je het meteen ook uitlezen. Je gunt Antoine en zijn zoontje Melvin een prachtig en zorgeloos leven, ook al is alles veranderd na die 13 november van vorig jaar. Hun verhaal blijft nog wel even in je hoofd rondspoken als je het boek uithebt en het laat een diepe indruk achter.

  • Pijn poëtisch verwoord
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • poëtisch
    • indringend
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Geschreven bij Mijn haat krijgen jullie niet

    In prachtige, poëtische taal verhaalt de schrijver hoe hij achterblijft met zijn zoontje na de plotselinge dood van zijn vrouw die is vermoord bij de aanslag in Parijs. In kleine hoofdstukjes, chronologisch gerangschikt proef je zijn ongeloof, pijn en verdoofdheid. Maar ook ben je indringend getuige van zijn pogingen om wat grip te krijgen en te houden nadat zijn wereld is is gestort; daarbij is hun klene zoontje zijn lifeline. Het wordt nergens sentimenteel of melodramatisch omdat hij vooral van een afstandje naar zichzelf kijkt en beschrijft wat voorvalt. Een miniboekje dat je in éen ruk in een paar uurtjes kunt uitlezen maar waar je net zo goed steeds een stukje van kunt lezen en verteren.

  • Leest als een brief
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn

    Ondertitel: dagboek van een man die zijn vrouw verloor bij een aanslag. Daarom leest het boek als een lange brief, die je in één adem uitleest. Korte hoofdstukjes, veel korte zinnen, een emotioneel verslag.

    Het beschrijft het leven van Antoine Leiris en zijn 17 maanden oude zoon Melvil van 13 tot en met 25 november 2015 in Parijs. Het begint op de avond van de aanslag in het theater Bataclan, waar zijn vrouw Hélène op dat moment een concert bezoekt met een vriend. De vriend overleeft de aanslag, Hélène komt nooit meer thuis. Dit is ‘het einde van de onschuld.’

    Het wachten op nieuws begint. Wachten is verdriet, hoop, bedroefdheid, opluchting, verbazing, afschuw, welke hij allemaal deelt met zijn zoon tijdens het voorlezen voor het slapen gaan. Samen delen ze het verdriet, samen huilen ze, samen staan ze sterk, en Antoine zal ervoor zorgen dat ‘ze’ zijn haat en die van zijn zoon nooit zullen krijgen. Hij worstelt zich door de dagen heen tot hij zijn vrouw moet identificeren. Wat is ze mooi …

    De bekende FB-brief krijgt een plaats in het boek en is voor de schrijver aanleiding zijn dagboek te beginnen. Gedeelde smart is tenslotte halve smart.

    De vriend die Hélène voor het laatst gezien heeft komt op bezoek voor een uitgebreid verslag van de avond van de aanslag. De schrijver slaat alles op in zijn geheugen om zijn zoon later alles te kunnen vertellen. De eerste reacties op zijn FB-brief stromen binnen en hij merkt dat hij de wereld geraakt heeft. Tegelijkertijd gaat hij aan zichzelf twijfelen, want waar heeft hij eigenlijk nog recht op tijdens de rest van zijn leven?

    Als hij Hélène’s kleding uitzoekt voor de begrafenis, heeft hij haar voor het laatst lief. ‘Alles komt goed.’ Op de begrafenis staat Antoine er alleen voor: Melvil is te klein voor de plechtigheid, en vader besluit een brief voor te lezen namens zijn zoon, die hem de woorden ‘leent’. De volgende dag bezoeken ze samen het graf.

    Zonder enige emotie te schuwen, zonder woorden te sparen doet Antoine ons met hem meeleven. Eigenlijk is zijn zoektocht aan het einde van het boek pas begonnen. Ik wens de schrijver met zijn zoon alle goeds toe.

  • grijpt je bij je keel
    • aangrijpende realiteit

    Als het verhaal bedacht was,zou je denken hoe verzin je het. Helaas is het de keiharde waarheid en diep diep tragisch.
    Knap van de schrijver hoe hij het onder woorden gebracht heeft,zonder sentimenteel te worden en inderdaad zonder haat.Het raakte mij diep.
    Dit boek zouden ze op alle middelbare scholen moeten lezen,heel leerzaam,de realiteit van elke dag en de gevolgen.

  • triest
    • heel kort boek

    Een heel emotioneel verhaal al vind ik het wel meer een stukje uit een dagboek dan dat het echt een boek is.
    Een boek zou ik het dus ook niet willen noemen meer een verslag van de eerste dagen. het is een dun boek waarin dan bij elk hoofdstuk 2 pagina's leeg zijn.
    Het geeft je veel denkstof en ik heb het zo te doen met vader en zoon.

14 99
Op voorraad
Select
Voor 23:00 uur besteld, morgen in huis
Verkoop door bol.com
  • Gratis verzending door bol.com vanaf 20 euro
  • Ophalen bij een bol.com afhaalpunt mogelijk
  • 30 dagen bedenktijd en gratis retourneren
  • Dag en nacht klantenservice

Bezorgopties

  • Doordeweeks ook ’s avonds in huis

Vaak samen gekocht

  • Waar wil je dit mee vergelijken? Je kan in totaal vijf artikelen kiezen. Er is nog plaats voor andere artikelen. ander artikel.