Mijn vader woont in het tuinhuis Belangrijk verhaal van meesterverteller Jacques Vriens over familie, vreugde, verdriet en voor jezelf opkomen

Als je dit boek hebt gelezen, wil je maar één ding: iedereen die met kinderen te maken zou dit verhaal simpelweg moeten lezen. Kinderen hebben duidelijkheid nodig. ‘Niet thuis’, ‘Smokkelkind’, ‘Code kattenkruid’ en nu is daar ‘Mijn vader woont in het tuinhuis’ plus al die andere zo leesbare, mooie, bijzondere, grappige en invoelende titels, want invoelend is de nieuwste Vriens zondermeer. De titel zou grappig kunnen zijn, ware het niet dat de verhuisdozen op de omslag direct duidelijk maken waar het verhaal heengaat. Joeri noemt in de klas zijn vader grappend tuinkabouter. Lara wil niets vertellen, nog niet. Het korte zinnetje ‘We houden ermee op.’ komt als een donderslag bij heldere hemel. Vooral Lara wil eerst weten hoe het zit met die ‘slecht voorbereide spreekbeurt’ van hun ouders. Er zijn al zoveel kinderen in groep 8 met gescheiden ouders en die vertellen niet de meest positieve verhalen over alleen al de bezoekregelingen. Ze zijn ineens een lijst met te bespreken onderwerpen. En de tweeling heeft geen zin in het geharrewar daarover: ‘Het zijn júllie afspraken, niet die van ons.’ Hoe verschillend de tweeling qua karakter ook is, Joeri de opvliegende, Lara de nadenkende, ze zijn er voor elkaar: ‘Tweelingen helpen elkaar altijd’. En dat moet vaak in dit schooljaar met schoolkeuze, kamp, de bekende surprise, uitlokking en pesten, een nieuwe app, verdeling van feestdagen en voor het eerst op visite in het tuinhuis. Dit verhaal leest als een goed geschreven stappenplan voor volwassenen door de ogen van kinderen. Het stelt struisvogelantwoorden aan de kaak, gaat in op oorzaken en aanleidingen, laat de kinderstem als volwaardig meetellen zonder een stempel of diagnose te plaatsen. Een mediator komt in zicht voor de te bepalen koers. Gelukkig zijn er ook de omarmende volwassenen zoals opa met zijn uitspraak over het ‘stelletje labbekakken’ en de juf die een klankbord en een hulplijn is. Eén woord horen kinderen vaak graag anders, geen vechtscheiding maar ruziescheiding. Ruzie kan worden opgelost, bij een werkelijke vechtpartij is er vaak een winnaar. Een scheiding heeft geen winnaars. Dit verhaal ‘Mijn vader woont in een tuinhuis’ wordt om en om door de tweeling verteld en zit zeer goed in elkaar. Met alle voorkomende gevoelens en emoties van een pijnlijke frons tot een spontane lach. In enkele zinnen zie je situaties voor je. Het stappenplan door de kinderen geschreven laat zien hoe warm de auteur oog heeft voor kinderen. Hoe treffend zegt Vriens dit: ‘Het is net als op school’, zei Joeri gelaten, ‘als kinderen ruziemaken, hebben ze ieder hun eigen verhaal. Wie moet je dan geloven?’. Dit heldere, rakende verhaal zonder omwegen verdient een plek bovenaan een lijst, met andere titels op een podium. Zeer warme aanbeveling voor heel veel lezers vanaf ong. 9 tot 10 jaar.

Het boek mijn vader woont in het tuinhuis gaat over een onderwerp dat veel kinderen doormaken, namelijk de scheiding van hun ouders. Jacques Vriens heeft als ervaringsexpert, zelf ook gescheiden en kind van gescheiden ouders, met dit boek een mooi eerbetoon geschreven aan de kracht die kinderen van gescheiden ouders kunnen hebben. Hij beschrijft in zijn nawoord dat hij het belangrijk vindt dat kinderen voor zichzelf kunnen opkomen, en dat hij hoopt dat dit boek daarbij kan helpen.  Het boek beschrijft de mooie momenten, de moeilijke momenten, de invloed van de omgeving en de gevoelens van kinderen die een scheiding doormaken. Het boek is geschreven vanuit het perspectief van de tweeling. Ieder hoofdstuk heeft in de titel staan vanuit welk perspectief het hoofdstuk is geschreven, die van Lara of Joeri. Het is een aanrader om te lezen voor iedere ouder, leerkracht en leerling. Ik denk dat het leerlingen van gescheiden ouders het gevoel kan geven niet alleen te staan en hen kan stimuleren om ook zelf aan te geven wat hij of zij wil. Voor leerkrachten kan de leerkracht van de tweeling een mooi voorbeeld zijn. Een absolute aanrader!

In Mijn vader woont in het tuinhuis van Jacques Vriens staat de wereld van de tweeling Joeri en Lara opeens op zijn kop als hun ouders hen tijdens het zondagse toetje vertellen dat ze gaan scheiden. Ze zeggen dat ze alles zo goed mogelijk willen gaan regelen. Dat dat niet zo eenvoudig is, blijkt na verloop van tijd. Hoe goed ze het ook willen doen, de ouders krijgen toch regelmatig ruzie, en zijn ook allebei erg verdrietig. Dit zorgt voor een zware druk op Joeri en Lara, die elk op hun eigen manier reageren. Joeri heeft veel driftbuien, en Lara probeert te bemiddelen. Zo blijkt vaak dat elk verhaal twee kanten heeft: iedereen heeft zijn eigen gezichtspunt. En al zijn er veel misverstanden, meestal wil iedereen toch het beste voor elkaar. Maar ja, zie daar maar eens achter te komen als je niet meer gewoon met elkaar kunt praten. De ouders gaan voor hulp naar een mediator. Daar hopen ze al hun meningsverschillen uit te kunnen praten. Maar sommige zaken, zoals de bezoekregeling, zijn zo gevoelig dat ze daar niet zo makkelijk uitkomen. Wanneer de ouders steeds meer ontwijkend gedrag gaan vertonen en de kinderen niet meer betrekken bij het regelen van de scheiding (”ja, dat bespreken we wel met de mediator”) nemen Joeri en Lara het heft in eigen hand. Om en om vertellen Joeri en Lara hoe ze de situatie beleven. Er zijn veel klasgenootjes die ook gescheiden ouders hebben, en iedereen heeft zijn eigen verhaal. Sommige kinderen hebben het heel zwaar, andere hebben zich makkelijk geschikt. De tweeling krijgt steun van de eigenzinnige en ervaren juf, waarvan ik denk dat Jacques Vriens daarin verstopt zat (haha). Mooi verhaal waarin niet alleen de emotionele kant van een scheiding wordt belicht, maar ook de praktische kant. Hoe een gezin door elkaar wordt geschud, en iedereen zijn nieuwe plek moet zien te vinden. En dat dat ook kan lukken!

Wat een goed boek om jonge kinderen voor te lezen voor meer kennis en begrip rondom scheiden. En een mooie ingang om de gebeurtenissen in het boek met ze te bespreken over hoe ze de scheiding van hun ouders ervaren/beleven. En gelukkig zit er genoeg humor in om het onderwerp niet te zwaar te laten zijn. Wel is de reactie vd jongen vs het meisje af en toe stigmatiserend bv jongens willen niet praten, meisjes juist heel graag.

Jacques Vriens is een meesterverteller en slaat weer eens de spijker op zijn kop met 'Mijn vader woont in het tuinhuis.' Dit boek zou verplichte kost moeten zijn voor ouders die gaan scheiden en hun kinderen.

Weer een steengoed verhaal van de Meesterverteller Jacques Vriens! In dit boek maak je kennis met Lara en Joeri. Tijdens het 'fatale' toetje maken hun ouders bekend dat ze gaan scheiden. Lara en Joeri mogen dan een tweeling zijn, ze dealen allebei heel anders met de scheiding. Maar ze blijven elkaar altijd steunen. Samen staan ze sterk. Het ene hoofdstuk wordt verteld door de ogen van Lara en het volgende hoofdstuk wordt verteld door de ogen van Joeri. Dat maakt dat je de hoofdpersonages heel goed leert kennen. Kinderen waarvan de ouders gaan scheiden of al zijn gescheiden, zullen zich heel goed kunnen identificeren met één of allebei de hoofdpersonages. Een prachtig en sterk verhaal over vriendschap, familie, verdriet en voor jezelf opkomen voor kinderen vanaf 10 jaar. En zoals wij dat gewend zijn van Jacques Vriens, zit er ook in dit verhaal een hele duidelijke en belangrijke boodschap waar kinderen, maar ook zeker ouders misschien nog iets van kunnen leren.