Mijn ware verhaal

Ik werd echt onpasselijk van het lezen van dit waargebeurde afschuwelijke incest verhaal! Karin Bloemen beschrijft haar jeugd met haar stiefvader en andere gezinsleden , die hij in een afschuwelijke greep heeft. Zijn wil is wet en hij schroomt niet om voor zijn (seksuele) rechten op te komen. Het is bijna niet voor te stellen dat dit zolang, van haar 8e!! tot haar 16e jaar 2 á 3 keer per week heeft kunnen plaatsvinden. Ik ben er stil van en zeer ontdaan! Ik kan alleen maar mijn enorme respect uitspreken voor Karin haar moed om dit verhaal 'schaamteloos' op te schrijven en de veerkracht die zij in zichzelf heeft weten te vinden om alsnog haar leven op zo'n mooie manier vorm te geven, gebouwd op ware liefde!!

Ik ben bevoorrecht om het boek van Karin persoonlijk te ontvangen met een geweldige persoonlijke mededeling, afgelopen vrijdag pak ik het boek en denk ga een stukje lezen, het pakt mij, het grijpt mij aan, ik lees het uit in een middag tijd, wat een verhaal, wat een lef, wat een persoonlijkheid en vooral wat een respect, dit boek moet iedereen lezen die ook iets met ( ik hou het netjes ) macht, verkrachtingen te maken heeft gehad in het verleden of misschien nog steeds. Karin is als artiest natuurlijk al jaren absolute top, haar geweldige shows, haar cd's haar boeken maar ze is natuurlijk als mens heel bijzonder. Als je dit boek koopt dan heb je een voltreffer gekocht, je zal verbaasd staan hoe het gruwelijke verhaal snel wegleest en voor je het weet is de laatste bladzijde in zich, Welkom thuis Karin. Frits Vinju

In 1 dag helemaal gelezen. Verschrikkelijk verhaal maar geschreven naar waarheid en zonder gene. Haar kracht en power spreekt eruit en het maakt pijnlijk duidelijk hoe je vast kan zitten in een situatie waar geen woorden voor nodig zijn om te snappen dat je als slachtoffer geen enkele keus hebt.

Persoonlijk had ik eerst weerzin om dit boek te gaan lezen. De persoon Karin Bloemen sprak mij niet aan. Ik vond haar theatraal, luid en nadrukkelijk aanwezig. Desondanks heb ik dit krachtige en indrukwekkende boek uitgelezen en ben ik emotioneel geraakt en dankbaar dat Karin dit persoonlijke, kwetsbare deel van haar leven heeft willen delen. Ze neemt je mee naar de pure belevingswereld van een kind op een manier dat je teruggaat naar dat kwetsbare deel in jezelf. Het is pijnlijk, onrechtvaardig en hard, maar ook zo puur, krachtig en dapper. Mijn mening over Karin is veranderd, ik zie nu een vrouw die het "vluchten" in wat ik zag als theatraal, luid en aanwezige nodig heeft om te overleven.

In een keer uitgelezen. Het is heel moedig dat Karin Bloemen als bekende theatervrouw zo’n persoonlijk en openhartig verhaal durft te delen met het grote publiek. Ze is niet bang voor haar reputatie, maar zet juist haar bekendheid in voor haar doel. Haar doel is dat slachtoffers van seksuele mishandeling erover gaan praten en ze wil lezers tonen hoe incest werkt, d.i. hoe de dader elke tegenstand systematisch breekt, de werkelijkheid vals voorstelt (het is normaal, maar geheim) en waarom het slachtoffer lang blijft zwijgen. De wijze waarop het boek geschreven is, klopt helemaal met dit doel. Dat vind ik er zo mooi en eerlijk aan. Niet tranentrekkend, niet aandachttrekkend, maar zo gebeurde het. Ze schreef de herinneringen op die meer dan 45 jaar later bovenkwamen tijdens de revalidatie na haar knieoperatie. Het verhaal laat goed zien hoe incestslachtoffers aan de goden overgeleverd zijn: ze zijn niet alleen afhankelijk van de dader(s) met ouderlijke macht en hun lusten en willekeur, maar ook van de hulpverlening en de rechterlijke macht. Tevens laat het de schade zien als (seksuele) grenzeloosheid – in de jaren zeventig bon ton – geen tegenwicht krijgt. Ik zie het als een grote verdienste van haar om zoveel onveiligheid te overleven en eruit te komen als een vrouw met veel kwaliteiten en met een oprecht, niet verbitterd hart. Haar behoud was kennelijk als kind het bewaren van het bewustzijn dat er iets plaatsvond dat niet deugde, maar waar ze niet tegenop kon en waar ze zich tegen beschermde door de knop uit te zetten. Hier komt niemand onbeschadigd uit, maar ze laat zien dat ze ondanks alles later toch in staat werd mensen te vertrouwen en lief te hebben. Ik wens slachtoffers toe dat ze zich aan dit boek kunnen optrekken. Duidelijk is dat de schuld 100% bij de dader ligt. Bij het lezen voelde ik op diverse momenten afschuw en plaatsvervangende woede, maar ik kon het lezen goed volhouden. De korte pauzes in het verhaal over de revalidatie in het ziekenhuis vond ik daarbij functioneel. Ik raad dit boek aan iedereen aan die interesse heeft voor het onderwerp seksuele mishandeling en incest.

Het boek heb ik in 1 adem uitgelezen. Hoewel het boek soms te confronterend was en ik het eigenlijk het liefst weg wilde smijten, ben ik de confrontatie aangegaan om het uit te lezen. Mijn verhaal is anders & ook weer niet. Ik zit er zelf al jaren over na te denken om mijn eigen verhaal in een boekvorm uit te geven. Het is allemaal zo herkenbaar. Het uitschakelen van pijn, grenzeloos in je handelen & behandeld worden. Het gevoel dat je altijd alert moet zijn, altijd “AAN” staat. Op het moment dat ik het boek uithad & dichtsloeg, voelde ik de tranen vloeien. Het was alsof ik er - tijdens het lezen - even niet alleen voorstond, en na het dichtslaan was er weer alleen IK. Vanuit vroeger voelde het dat Karin & ik “lotgenoten” waren. Nu zijn we niet meer zielig. We zijn sterke vrouwen geworden. Door alles heen geworsteld. Nu zijn we bondgenoten!