Moedervlekken

Ebook

Alhoewel ik geen Grunberg liefhebber ben, ben ik toch aan Moedervlekken begonnen (op aanraden van.... m'n moeder). Geen hoge verwachting...echter, wat was dit een fijn boek! De openingshoofdstukken zijn fantastisch..wat zet die man een mooie, ongemakkelijke, scherpe, maar zeer humoristische situatie neer. Als lezer vraag je je af of je wel mag lachen. Schitterend omschreven band tussen moeder en zoon. Meer van Kadoke (hoofdpersoon). Uitgelezen in een weekend en ik kan het echt aan iedereen aanraden!

... en die kwamen niet uit, die hoge verwachtingen. Ik vind het een hele prestatie, dat ik het boek heb uitgelezen. Op zich leest het wel vlot, maar het verhaal ervaar ik als langdradig. Weinig spanning, die in het begin van het boek wel voelbaar is, maar dan zakt het verhaal als een plumpudding in elkaar. Absurdistisch gegeven, waarbij ik me eigenlijk niks bij voor kan stellen, en voegt ook niks toe aan het verhaal

Van Grunberg houd je of houd je niet, heb ik al gemerkt. Mensen spreken er ofwel vol lof over, ofwel vindt men het gezwans. Ik ben iemand die ervan houd. Net nadat ze uitkomen verslind ik zijn boeken. Al heb ik dan soms een koopstop, een Grunberg kan ik niet laten liggen. En ja, eigenlijk ben ik het wel eens met de mensen die oordelen dat een boek van Grunberg gezwans is. Het is zo overdreven dat je niet kunt geloven dat het expliciet wel echt zou kunnen gebeuren. Ook dit boek heeft weer zijn elemenen waarvan je denkt: wat heeft hij nu weer verzonnen. Zonder veel te onthullen gaat het over een “grensoverschrijdende” psychiater die voor zijn moeder zorgt en een psychiatrische patiënt als alternatieve therapie die taak op zich laat nemen. Komt enerzijds wel goed voor hem uit, maar of ik dat een psychiater snel zie doen? grunbergWat ik typisch aan Grunberg vind is zijn onschuldige, bijna kinderlijke manier van schrijven. Maar dan schrijft hij juist niet over de onschuld, allesbehalve zelfs. Grunbergs wereldbeeld is vertekend en zit vol eigenaardige wezens die zich toch nog mensen noemen, met hele vreemde gedachtekronkels. Het doet me een beetje denken aan de personages in een Fellini-film die er ook altijd de lelijkste en vreemdste wist uit de kiezen. Maar dat vind ik ook zo geweldig, zo kon hij in De Joodse Messias een verkrachtingsscène beschrijven alsof het om een liefdesscène ging. Ook hier doet hij soortgelijks. Liefde vind ik namelijk nooit ver weg in het werk van Grunberg, maar die liefde is zo gebroken dat je er helemaal niet gelukkig van wordt. Na enkele werken die me niet erg lagen, was dit in ieder geval terug een verademing. Dank je wel Arnold Grunberg

Ik wil de lezer aanraden van tevoren niet te veel over dit boek te lezen. Het boek heeft namelijk enkele zeer verrassende wendingen, en het is jammer als je dat van tevoren al weet. Het boek is zeer prettig geschreven, en soms ook grappig op een wat schrijnende manier. De hoofdpersoon is psychiater suïcidepreventie, en ik zou dit boek willen beschrijven als een worsteling om het leven meer glans, kleur en zin te geven. Daarbij betreedt hij steeds meer wat ongebruikelijke paden.

Lezen. Smullen van de absurde situaties die toch geloofwaardig zijn en vooral heel raar en heerlijk ongemakkelijk. Je gelooft het, je gaat mee in de idiotie van de hoofdpersonen. Onvoorstelbaar dat er mensen zijn die dit niks vinden... Het is fantastisch, met als tussendoortje de zingende kerstboom.

"Moedervlekken" is een goed geschreven roman maar wel één zonder een echt plot. . Maar er wordt door de personages ook veel op een filosofische manier gesproken over leven, liefde, geloof, seksualiteit, automutilatie, dood en lijden. Hoewel de titel suggereert dat het thema een moeder-zoonrelatie zou beschrijven, is dat niet helemaal juist. Enerzijds is het een verdrietige roman over de onmacht van de mens in het leven, anderzijds toont het ook dat liefde in elke vorm kan bestaan.