Morgen stap ik eruit

Ebook

Wil je er alsjeblieft bij zijn?

Ik (met een achtergrond van gezondheidszorg, specialisatie psychiatrie en privé ervaringen met narcisme) kan alleen maar zeggen dat de schrijfster van dit boek je intens weet mee te nemen in de wereld van haar echtelijke leven, met een partner die geestelijk ziek is . De personages leven een leven die de nodige hobbels kent, met intens verdriet door een stoornis, maar je leest hier ook de prachtige momenten van avontuur, compassie, liefde en verbondenheid, wederom passend bij deze diagnose(s). De schrijfster laat je hier alle kanten zien van een (samen)leven van 30 jaar met een persoon die lijdt aan een psychische stoornis en dat leven is veelzijdig te noemen. De man die uiteindelijk met de geestelijke gezondheidszorg probeert beter te worden, faalt keer op keer om zijn leven maar goed op de rit te krijgen met relaties en verantwoordelijkheden. Zijn vrouw steunt hem al 30 jaar, de liefde en loyaliteit van haar spatten uit het boek. Maar dat voor een stoornis als narcisme, bipolariteit (manisch depressiviteit) en dwangmatig handelen maar weinig helpt is gebleken na jaren therapie en medicatie en dan is te merken dat hij zich steeds vaker intens rot en depressief voelt. Zo weinig helpt de therapie dat de man in kwestie besluit om uit dit leven te stappen en dat ook doet, in het bijzijn van zijn partner..... Daarna komt er nog een kwestie over het actief beëindigen van je eigen leven. Dat ligt nog altijd gevoelig "de dood" en zeker een zelfgekozen afscheid. Je stapt in het hoofd/leven van de vrouw en leeft mee in haar leven vanuit haar perspectief beschreven. Niks blijft onbeschreven. Ik heb het boek in een middag en avond aan 1 stuk uitgelezen. Een eye-opener voor iemand die zelf leeft met een partner die lijdt aan één of meerdere psychiatrische stoornis(sen), maar ook voor hulpverleners die werken met mensen (in de ggz of op allerlei gezondheidszorggebied).

Een prachtig geschreven boek over een ziekte, bipolaire stoornis, waar het hele gezin mee moet leven. Pagina na pagina voel je liefde, warmte, wanhoop en vechten voor hulp... Linde schrijft open en heel eerlijk over de relatie met haar Wester, het vormen van een gezin, de struggling tijdens depressieve perioden. Uiteindelijk is er nog maar een optie en ook dat doen ze samen. Maar dan zijn de problemen voor het gezin nog niet voorbij.

Phoe ... wat een verhaal. In hoeverre blijf je achter je liefde staan? Wat een dilemma! Hoe kun je achter hem blijven staan, van hem blijven houden, als hij kiest voor de dood? Ben dr stil van...

Heb nu dik 100 blz gelezen en heb het opgegeven. Renovaties, verhuizingen, depressies meer komt er niet aan bod. Spijtig

Het boek heeft een interessant onderwerp. Dat is het enige dat het wat mij betreft vóór heeft op andere boeken. Het is niet goed geschreven, het is niet boeiend, het komt neer op één lange rechtvaardiging van de schrijfster. Niemand in het boek deugt behalve zijzelf en haar kinderen. Ze zegt herhaaldelijk dat anderen hun verantwoordelijkheid hadden moeten nemen, maar zijzelf doet dat geen moment, ze kruipt diep in de slachtofferrol en komt daar nergens in het hele epistel meer uit.