Mysterium Kids - De schat van Kapitein Boe

Veel kinderspelletjes zijn nogal saai voor volwassenen. Catan junior was een uitzondering. We gingen dus op zoek naar spelletjes die leuk en uitdagend waren voor de kinderen maar waar wij als volwassenen ook plezier aan beleefden. Het was tot nu toe ook altijd leuk om een 'junior'-versie van een spel te spelen. De kinderen worden zo ook voorbereid op het grotere spel. (Catan, De Kwakzalvers van Kakelenburg en Carcassone zijn daar goede voorbeelden van) Het spel Mysterium vinden we zelf ook geweldig. We hadden dus veel verwacht van Mysterium kids: De Schat van Kapitein Boe. Jammer genoeg lijkt het erg weinig op het origineel. Je hebt een aantal nachten om schatten te verdienen. Dit doe je door elk om beurt spelleider te zijn (in tegenstelling tot het origineel waar er 1 spelleider is doorheen het hele spel). Je legt 5 geluidskaarten open. De spelleider trekt een fiche waar een nummertje op staat. Je kijkt naar de kaart met dat nummertje. Daar staat dan iets op (bijvoorbeeld: een mug, een drum, een stofzuiger...) De spelleider moet dit dan zo goed mogelijk nabootsen met een bijgevoegde tamboerijn. De anderen moeten raden bij welk prentje het geluid hoort. Lukt het, dan krijg je een schattegel. Lukt het niet dan krijg je er geen. Nu wordt de volgende speler spelleider en rince and repeat! Nadat de nachten gespeeld zijn, kijk je hoeveel sterren jouw schattegels waard zijn en lees je hoe goed je het gedaan hebt (Een beetje zoals de quizjes van de Joepie! van vroeger). Dit geeft weinig intrinsieke motivatie om te winnen of om het goed te doen. Voor wie ooit een leidings-/animatorencursus heeft gevolgd: Ik moest meteen denken aan DITMUSA. Doel: weinig tot onbestaande Inkleding is oké maar wat simpel. T(errein) niet van toepassing Materiaal: Het spelbord zelf is wat eenvoudig: Een huis en het dak. Het dak kan je omdraaien om het moeilijker te maken eens je het onder de knie hebt. (Het enige verschil is dat je dan vaker 2 geluiden moet raden) Het tamboerijntje is nogal fragiel. Het vel lijkt op schilderstape en er hangen geen belletjes aan. Je bent dus heel beperkt qua geluidjes maken. Geluiden nabootsen met een (ondermaats) tamboerijntje is ook heel moeilijk, zeker voor kinderen! Je moet je het voorwerp/geluid kunnen inbeelden. Dan moet je nadenken hoe je dit kan nadoen. Daarna moet je dat omzetten naar een geluid dat je met de tamboerijn kan maken. Heel vaak krijg je dus dezelfde geluiden te horen en is het een pure gok. Uitleg en Spelregels: Het is vrij goed eenvoudig uitgelegd maar ook hier ontbrak het ons, ook de kinderen, meteen aan een wauw-factor die motiveerde. Iets wat we bij de bovengenoemde spellen wel ervaarden. Wij vinden dit spel dus een combinatie van te simpel (Niet doordacht genoeg) en te moeilijk (qua uitvoerbaarheid). Het lijkt ook te weinig op het originele Mysterium-spel om het echt een juniorversie te kunnen noemen vonden wij. De kinderen vonden het leuk (wijzelf een pak minder) maar ze hebben er na die eerste keer spelen nooit meer achter gevraagd. Als we het voorstellen, komen ze zelf steeds met wat anders aandraven.