Naar het paradijs

Ebook

Drie verhalen die niets met elkaar te maken lijken te hebben, verbonden door thema’s als racisme, seksualiteit, eenzaamheid, migratie, complexe familierelaties, een verlangen om geliefd te zijn en ziektes. Ik was geen fan van Een Klein Leven. Sterker nog, ik heb het boek niet uitgelezen. Ik vond het te verdrietig, te grafisch, te detaillistisch, te gruwelijk. En toch, het stuk dat ik wel heb gelezen staat in mijn hoofd geëtst. En dat is waarom ik besloot om Naar het Paradijs te lezen. Ik hield van de manier van schrijven van de auteur en het basis idee/onderwerp leek op dat van Wolkenstad, een ander episch verhaal met verschillende tijdlijnen in verschillende eeuwen én één van mijn meest favoriete boeken van 2021. De boeken konden niet meer verschillend zijn. En toch, als je kijkt naar de onderwerpen … Het boek is verdeeld in drie delen. Een verhaal over David, een rijke loner wiens ouders gestorven zijn aan een infectieziekte. Het is 1893 en HY laat ons een alternatief Amerika zien. David leeft in de vrije Staten waar homoseksualiteit normaal is maar waar zwarte burgers geen staatsburgerschap kunnen krijgen. Als hij arme Edward ontmoet, wordt hij hals over kop verliefd. Maar wat zijn Edward’s intenties? Dan gaat het boek naar 1993, naar David uit Hawaii (de waanzinnige cover is een Hawaiiaanse vissersjongen in 1898, geschilderd door de Nederlandse schilder Herbert Vos) die een relatie heeft met Charles, een oudere man, terwijl AIDS en dood overal in de homoseksuele gemeenschap aanwezig zijn. Als één van de vrienden van Charles op sterven ligt, ontvangt David een brief van zijn vader met wie hij allang geen contact meer heeft. Als laatste gaat het boek over in een verhaal in de eerste persoon. Charlie is getrouwd maar kent haar echtgenoot niet echt, terwijl pandemieën, klimaatverandering en een totalitair regime het leven bepalen. Dit deel gaat heen en weer tussen 2093 en 40/50 jaar eerder en vertelt ook het verhaal van Charlie’s opa Charles. Terwijl de eerste twee verhalen behoorlijk rustig waren, is dit verhaal angstaanjagend. De samenvatting noemt het boek een symphony en ik vind dat deze omschrijving goed bij het boek passen. Langzaam en kwetsbaar in het begin. Dan sterker aangezet vanwege de oplopende spanning. Terugschakelend naar een langzamer tempo als een intermezzo. Dan opbouwend naar een crescendo, steeds bombastischer totdat je compleet ondergedompeld wordt. Sommige mensen houden van symfonieën en sommigen niet. En dat zal ook het geval zijn met Naar het Paradijs. Het is een joekel van een boek, het tempo is langzaam, de zinnen zijn lang en het is niet makkelijk om de verhalen te verbinden. Het is geen boek dat je leest omdat je binding wilt hebben met de hoofdpersonen of erom wilt lachen of huilen. Het boek straalt afstandelijkheid uit en is geschreven in een behoorlijk formele taal. Maar het is ook een waarschuwing voor ons allemaal en een boek om op te reflecteren. Want als we zo doorgaan, zou de wereld wel eens kunnen eindigen in angst en geweld en we zouden alle progressie die we tot nu toe hebben gemaakt kunnen verliezen. Ik heb getwijfeld over mijn beoordeling. De eerste twee verhalen waren zeker vier sterren waard en op sommige momenten misschien wel vijf. Het laatste deel was echter lang en het voelde een beetje te … veel? Al die pandemieën en zones en nummers en informatie dumps … Maar het is ook het enige verhaal waar ik een brok van in mijn keel kreeg en de verhalen samen lieten me mijmeren en denken over onze huidige wereld. En dat is waarom ik het boek met vier sterren waardeer. I hoop waarachtig dat wij en onze kinderen en onze kleinkinderen nooit zo veel angst zullen meemaken. Denk je nou na het leven van deze review dat dit boek misschien te veel voor je is? En houd je can Young Adult. Bekijk dan eens The Outrage door William Hussey. Een boek met dezelfde thema’s (zonder pandemieën) maar veel makkelijker te lezen.

Zó benieuwd was ik wat Hanya Yanagihara zou schrijven na “Een klein leven”: dit prachtige boek dus!!! Wat is het indrukwekkend, ik weet niet waar ik moet beginnen met het te beschrijven - het zijn 3 boeken in één, die met elkaar zijn verbonden door het huis dat steeds terugkeert en de personages die terugkeren, ik was telkens benieuwd wie wanneer zou opduiken. Het is spannend, verrassend (een nieuw verleden voor Amerika), ontroerend (tranen op veel momenten, vooral in deel 3, dit zal ik nooit meer vergeten), huiveringwekkend (heel beangstigend actueel toekomstbeeld, dat me echt aan het denken zette), maar vooral SCHITTEREND: een boek over wat het leven is, wat liefde is, wat een mens is. Wat een aanrader!!! O ja, de vertaling is geweldig en leest als een trein!

Drie boeken voor de prijs van één! Grapje, al bestaat de roman wel uit drie verschillende boeken. Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer verbanden ik zie. Zo heb je namen van personages die steeds terugkomen (geen familie weet ik uit interviews die ik heb gelezen, maar dit doet de schrijfster om te laten zien dat de geschiedenis bepalend is voor wie je bent als persoon.) De charme van het lezen van deze dikke pil is dus ook het ontdekken van die connecties terwijl je de verschillende personages volgt. Een klein leven was een van mijn lievelingsboeken en hoewel ook dit boek zich afspeelt in New York en over gay men gaat, is dit toch een stuk grootser, meer naar buiten gekeerd dan Een klein leven. Nu wordt er uitgezoomd en krijg je een breed verhaal en perspectief en een nieuw beeld van de geschiedenis zelfs. Het is veel ambitieuzer maar Hanya komt er voor mij toch mee weg want ik bleef lezen omdat ze simpelweg zo mooi en beeldend schrijft, omdat het allemaal om die paar personages draait die je gewoon in alles volgt. Dus hoewel het (mn deel 3) meer een Wolkenatlas of 1984 is kan ik het toch ook aanraden voor de lezers van Een klein leven.

Wat een durf! Ik was helemaal ondergedompeld in dit boek, heb het net uit en moet er nog even van bijkomen. wat een weergaloze roman. Yanagihara pakt grote thema’s aan op een meeslepende manier. Het boek bestaat uit drie subboeken. En vooral boek III is een heftig toekomstbeeld omdat het zo herkenbaar is en heel dichtbij komt. Een spectaculair boek wat lang zal bijblijven.

Het eerste deel ging nog wel. Het tweede deel vind ik langdradig en het laatste verhaal gaat over een dystopische maatschappij. Een maatschappij waarin niemand wilt wonen. Ik vind dat het laatste deel in grote lijnen lijkt op het boek 1984 van George Orwell. Ik heb het boek Naar het Paradijs met pijn en moeite uitgelezen.

Een klein leven vond ik een prachtig boek. Heftig maar een pageturner over een depressieve homosexuele relatie waarbij het einde echt verpletterend triest is. Maar kortom, makkelijk te lezen. Mede door de schrijfstijl van de schrijfster bedacht ik mij dat ik wel een volgend boek van haar wilde lezen. Enfin, ik kocht dit boek. Helaas was ik zeer teleurgesteld. Waar het eerdere boek over een moeizame homosexuele relaties ging, gaat dit boek over enkel homosexuele relaties. Ik wist niet wat ik las. Want dit is de wereld niet. Het is niet zo dat iedereen homosexueel is en een uitzondering heterosexueel. Mijn idee is altijd zo dicht mogelijk bij de waarheid/realiteit te blijven zodat je ook geloofwaardig blijft. Dit boek is niet geloofwaardig. Zonde vond ik het van mijn tijd. Van dit boek kreeg ik geen fijn gevoel. Ik begrijp de schrijfster en haar ideeen achter dit boek gewoon niet.