Omdat we leven met zicht op het einde

Met rust en humor beschrijft arts Christiaan de laatste levensfase van enkele patiënten en de dierbare gesprekken die hij daarin heeft met hen en de nabestaanden. Hij neemt je aan de hand en geeft je vertrouwen. Spelenderwijs leer je om zelf, bij een naderend einde van een dierbare, wat leven toe te voegen aan de dagen, juist wanneer er geen dagen toegevoegd kunnen aan het leven. In ‘kipfilet’ legt hij uit hoe obstakels op zijn eigen levenspad hem hierbij gevormd hebben. Lezen dus, en doorgeven!

De bundel ‘Omdat we leven. Met zicht op het einde’ van Christiaan Rhodius is verschenen ter gelegenheid van het 20 jarig bestaan van Hospice Bardo in Hoofddorp. De bundel bevat eenentwintig blogs van Christiaan Rhodius over zijn ervaringen als arts in het hospice en het ziekenhuis. Elke blog is voorzien van een reactie van professionals, vrijwilligers en nabestaanden waarin zij hun gedachten over leven en dood en de aspecten van de palliatieve zorg delen. “Al pratende ontstaat er helderheid. Zijn behoefte aan controle over de medicatie krijgt kader. Om te kunnen zorgen moet de medicatie goed ingesteld zijn. Fouten in de medicatie kan hij zich niet veroorloven. Niet zorgen voor zijn meisje kan hij zich immers niet veroorloven. Hij wil het goed doen. Nu dit besef neerdaalt, doen de tranen dat ook. Emoties krijgen de vrije loop.” De dood is nog altijd een taboeonderwerp en daar zou Christiaan Rhodius graag verandering in zien. De arts en specialist ouderengeneeskunde voor Hospice Bardo in Hoofddorp, wil met zijn boek ’Omdat we leven, met zicht op het einde’ zijn steentje bijdrage om het gesprek over het onvermijdelijke einde op gang te helpen. Dat hij daarin slaagt, lijkt een feit. Rhodius’ bundel biedt op fraaie en inspirerende wijze een blik op de palliatieve zorg en het geheel straalt verbondenheid en tegelijkertijd kwetsbaarheid uit. Rhodius heeft ook –via QR-codes- audiofragmenten en beeldmateriaal opgenomen die dat beeld nog eens versterken. Palliatieve zorg voltrekt zich in het overgangsgebied van leven en dood en draait maar om één ding: zorgen voor het leven als de dood (op termijn) onvermijdelijk is. Aangezien ieder mens, elk leven anders is, kent palliatieve zorg veel vormen en nuances. “Ik weet heus wel dat ik ga overlijden. En zal ik je eens wat zeggen … haar blauwe ogen kijken me strak aan, ik vind dat helemaal niet erg. Zul je gek vinden … maar de dood hoort er gewoon bij, hoor.” Het aantal blogs (21) dat deze bundel telt, is niet toevallig, maar bewust gekozen. Elke blog staat voor een jaar dat Hospice Bardo bestaat en waarin zij enorm belangrijk is voor velen. De eenentwintigste staat voor het komende jaar van Bardo. Rhodius is sinds 2012, als specialist ouderengeneeskunde, bij het hospice in Hoofddorp betrokken en de bijdragen in deze bundel verhalen stuk voor stuk over zijn ervaringen en de gesprekken die hij binnen de muren van Bardo mocht voeren. Soms simpelweg prachtig, soms ontroerend en in alle gevallen aangrijpend. Het gaat tenslotte om mensen die weten dat hun einde nabij is. Dat laat pantsers zakken en kwetsbaarheid verschijnen… De auteur Christiaan Rhodius (1977) werkte tijdens zijn geneeskundestudie als vrijwilliger in een hospice. Daar ontstond zijn fascinatie voor palliatieve zorg en de verbondenheid tussen leven en dood. Sinds 2012 is hij als specialist ouderengeneeskunde verbonden aan hospice Bardo in Hoofddorp. Rhodius woont met zijn vrouw en vier kinderen in Amsterdam. Uitvoering Uitgeverij Lucht ISBN: 9789492495938 Hardcover, 128 pagina’s

Vlot leesbaar geschreven. Doordat de blogs uit hun aard kort zijn is er weinig ruimte om de gasten van het hospice en hun stervensproces wat uitgebreider te beschrijven. Hierdoor voel ik mij niet zo meegenomen worden in hun verhaal en blijft het voor mij wat afstandelijk. Ook de in het boek opgenomen reflecties op de blogs dragen hieraan bij; het boek is geschreven vanuit het perspectief van de hospice. Een soort top-down benadering. Ik voel me niet echt geraakt door dit boek. Dat ligt niet zozeer aan het boek, maar eerder aan mij die blijkbaar nood had aan een andere opzet.