Over het spoor

Ebook

literaire thriller

Bij aanvang van het boek vond ik het best wel goed. Een leuke, maar vooral goede schrijfstijl liet toe om rap in het verhaal te komen. Wat op de achterflap werd vermeld, voelde ik stilaan het verhaal binnensluipen. De eerste 8 hoofdstukken bleef ik erin geloven en wou ik het verder nog een kans geven, alhoewel daar al zeer duidelijk het gemis van een thriller merkbaar was. De kracht van het boek wat ik voelde in het begin leek te smelten als sneeuw voor de zon. Er is weinig dialoog, maar dit stoorde mij echt niet wel hier en daar het mis plaatsen van leestekens. Dit boek wordt onder de noemer "psychologische thrillers" gecategoriseerd, maar het thrillergehalte is echt wel zoek in het boek. Het psychologische herkende ik wel, maar bleek uiteindelijk niet sterk genoeg te zijn en verdween het met mondjesmaat. De personages heeft ze, naar mijn gevoel, goed uitgediept. Wel vond ik het een beetje een gemiste kans door het verhaal van de ouders, alsook hun gemoedstoestand bij vrijlating van de schuldigen, nauwelijks aan bod te hebben gebracht. Precies of zij telden in het verhaal niet mee. Voor mij is het verhaal niet echt realistisch, waardoor het mij minder en minder boeide om verder te lezen. Het slot zag je mijlenver aankomen en volgens mij heeft Eva Keuris daar nog tal van pagina's willen aanbreien die geen meerwaarde brachten. Wat ik zeker ook wil meegeven, is dat ze een goede schrijfstijl heeft, waardoor het wel vlot leest, maar er is nog een beetje werk om het verhaal boeiend te houden. Wellicht zal ze in haar boeken verder meegroeien wat betekent dat dit als debuut wel in orde is.

Stella heeft ambities om een boek te schrijven en zo haar naam te vestigen als auteur. Ze heeft wel wat boeken geschreven maar altijd als ghostwriter, dus zonder haar naam op de cover. Stella is al jaren gefascineerd door de moord op Jordi de Wit, een tienjarige knul die voor het laatst werd gezien toen hij buiten speelde en vervolgens al heel snel dood werd gevonden. Door buurtbewoners is Jordi die dag in het gezelschap gezien van drie opgeschoten jongens, Ingmar, Remie en Julian. De aanwijzingen zijn zelfs zo dat de jongens schuldig worden bevonden aan de moord op Jordi. De drie verdwijnen uit het straatbeeld en uit elkaars leven. Maar al die tijd vreet er bij Stella iets, ergens klopt er iets niet. Ze hoopt daar ooit nog achter te komen. Zeven jaar later wordt Stella benaderd om het ware verhaal achter de trieste dood van Jordi te schrijven. Het is Ingmar van Amerongen die haar vraagt om zijn verhaal te verwerken in een boek om zo zijn naam te zuiveren. Want Ingmar is stellig, ze zijn onterecht veroordeeld. Vanaf het moment dat Ingmar en Stella kennis maken verplaatst Stella’s fascinatie voor het echte verhaal zich ook naar de persoon Ingmar. Stella is gecharmeerd van hem, hij is knap en voorkomend, open maar ook mysterieus genoeg om intrigerend te zijn. Het is niet tegen te houden, Stella valt voor Ingmar. Toch is ze nog steeds voornemens haar opdracht te voltooien en het boek te schrijven, ondanks haar gevoelens. Heel punctueel en gedreven gaat ze zowel met Ingmar als zijn familie maar ook met andere betrokkenen in gesprek. Haar uitvoerige aantekeningen en intense betrokkenheid zorgen dat het verhaal vorm krijgt maar het blijft in het duister tasten hoe de vork nu écht in de steel zit. Is haar blik vertroebeld door haar gevoelens, is ze wel in staat om objectief te blijven? Vanaf het begin intrigeert het verhaal mateloos. Je hebt te maken met een gruwelijk verhaal waar ook nog eens de suggestie wordt gewekt dat er sprake is van een gerechtelijke dwaling t.a.v. de drie jongens. Aan Stella om jou als lezer uit je lijden te verlossen. Keuris heeft voor een schrijfstijl gekozen waarvan de vertelwijze doet vermoeden dat je een proces-verbaal leest. Afstandelijk en vrijwel zonder emotie lees je Stella’s bevindingen. Terwijl het verhaal in de basis toch echt wel heel emotioneel is, het gaat tenslotte om een moord op een tienjarig knulletje en alles wat daarbij komt kijken. Als het de insteek is geweest om op ‘rapportage-wijze’ vanuit de auteur een objectief verslag te schrijven, dan is dat absoluut gelukt. Maar dat sluit niet aan bij wat je inhoudelijk leest, er is namelijk wel degelijk sprake van gevoelens en heftige emoties. De aantekeningen van Stella zijn uitvoerig en gedetailleerd en dat trekt door in de vertelling door Keuris, soms wat te langdradig en Stella valt, wellicht daardoor, ook geregeld in herhaling. Door het gebrek aan dialoog krijg je nauwelijks contact met de personages en blijft alles een beetje op de vlakte, ook qua spanning. En dat is jammer want Keuris heeft wel een aantal mooie en sterke thema’s te pakken in dit verhaal. Denk aan vriendschap, trauma’s en verdriet maar ook aan het aangetipte klassenverschil tussen de jongens Remi, Ingmar en Julian. Iets meer verdieping daar en het was zoveel sterker naar voren gekomen én was er meer binding met de personages geweest. Bij Julian is er wel die aanzet en dat is dan weer vreemd omdat het verhaal eigenlijk over Ingmar gaat. Remi komt nauwelijks aan bod, het is niet in balans. De gekozen vertelvorm is vernieuwend. Het is niet erg dat een verhaal niet bol staat van de spanning maar zoals gezegd, dit leest als een rapportage en niet als een thriller. Het moet worden gezegd dat Keuris, ondanks bovengenoemde zaken, toch blijvend heeft weten te intrigeren. Je proeft duidelijk dat er een geoefende pen aan het werk is geweest. Vooral het rondmaken van het verhaal is gewoon heel goed gedaan. Maar het gevoel blijft dat er meer in had gezeten.

Al zolang ze het zich kan herinneren schrijft Eva Keuris, dus volgens haar is er geen specifieke reden waarom ze hiermee begonnen is. In 2005 rondde ze de opleiding Writing for Performance aan de HKU af en tijdens deze studie werkte ze als eindredacteur en dialoogschrijver voor de soap Onderweg naar Morgen. Momenteel schrijft ze voor een aantal andere televisieseries en toneel. De thriller Over het spoor is haar debuut als schrijfster. Aanvankelijk kreeg ze echter het idee om een true crime-boek over een fictieve moordzaak te schrijven, maar bedacht het personage Stella, waarna zich het verhaal begon te vormen. Op een donderdag in augustus wordt de tienjarige Jordi de Wit door zijn moeder als vermist opgegeven. Zijn naam verschijnt op de politietelex en het is bijna middernacht als een agent een lichaam in een vijver in een natuurgebied ziet drijven. Dit is op zo’n anderhalve kilometer van de speelplaats waar Jordi voor het laatst is gezien. Al snel blijkt dat hij niet in het water is gevallen. Vlak na de moord worden drie jongens gearresteerd. Zij waren de laatsten die hem gezien hebben. Ghostwriter Stella wil op verzoek van Ingmar, een van de drie jongens, een boek schrijven waarin zijn onschuld bewezen wordt. Stella gaat echter steeds meer twijfelen en wil weten wat er werkelijk gebeurd is. Over het spoor begint met een wat langdradige opsomming over een naam die je bij je geboorte meekrijgt. Wat daar het nut van is, wordt pas aan het eind van het verhaal duidelijk. Verder is het aanvankelijk ook alleen maar een opsomming van feiten, maar het komt er in wezen op neer dat het een inleiding van het eigenlijke verhaal is. Een verhaal waarin spanning niet de boventoon voert, maar wel intrigerend is. Het laat je nadenken over wat er werkelijk gebeurd kan zijn. Daar komt, ondanks dat het geen honderd procent verrassing is, in de ontknoping uitsluitsel over. Tot die ontknoping heeft het verhaal een enkele verrassende wending. De opzet die Keuris bedacht heeft is zeker niet onaardig. Het komt er min of meer op neer dat het een verhaal (Stella die een boek schrijft) binnen een verhaal (het relaas van de drie jongens) is. Het is geschreven in een beeldende en vlotte schrijfstijl met realistische dialogen. Dat is niet zo vreemd voor iemand die ook voor televisieseries schrijft. Ze kent het klappen van de zweep en daar heeft ze, uiteraard terecht en vanzelfsprekend, handig gebruik van gemaakt. Het verhaal heeft wel enkele minimale situaties die enigszins voorspelbaar zijn, maar toch zijn er ook situaties dat de lezer niet meer weet waar het verhaal naartoe gaat. Op die momenten weet de auteur je op het verkeerde been te zetten. Hoewel het verhaal je wel bezig kan blijven houden, heeft het boek meer weg van een spannende roman dan van een thriller. Dat neemt niet weg dat het vakkundig geschreven is en dat maakt Over het spoor een zeer verdienstelijk debuut.

'Over het spoor' kent een originele opbouw: iemand wil een boek schrijven over een gerechtelijke dwaling en praat daarom met alle betrokkenen. Maar als de foute personen veroordeeld zijn, wie loopt dan onterecht op vrije voeten? Het verhaal wordt grotendeels chronologisch verteld, maar toch zijn er regelmatig kleine sprongetjes in de tijd, heel leuk! Bovendien heeft Eva Keunis een bijzonder prettige manier van schrijven. Het boek leest grotendeels als een verslag, maar dan wel een dat je meesleept. De dialogen mogen er zijn, fijne lectuur. Goed uitgewerkte personages, iedereen heeft heel duidelijke karaktertrekken, de lezer krijgt een mooi beeld van hun leefwereld, ze zijn absoluut niet inwisselbaar. Het grootste mankement in het boek van Keunis is evenwel het ontbreken van vrijwel iedere vorm van spanning. Een beetje plompverloren is plots de ‘ontknoping’ daar, maar geen mens die er nog van wakker ligt. Plot 7, Spanning 5, Schrijfstijl 7, Originaliteit 8, Leesplezier 7

Over het Spoor verteld het verhaal over drie voor moord veroordeelde jongens, zijn ze terecht achter de tralies beland of was het toch een gerechtelijke dwaling. Eva Keuris, neemt je in Over het Spoor, mee door de ogen van ghostwriter Stella, die de opdracht gekregen heeft om een boek te schrijven over één van de drie jongen. Langzaam raakt Stella verstrikt in de levens van de drie nog steeds jonge mannen. Zijn ze echte onschuldig of is het toch allemaal niet wat het lijkt? Meer ga ik niet over het plot verklappen, behalve dat het een een boek is dat uitnodigt om door te lezen. Een onverklaarbare onderhuidse spanning, die je grijpt als lezer, ook de vergelijkingen met bestaande strafzaken en de psychologische feiten maken het een interessant boek.

Stella Lammers wil heel graag een boek schrijven over de verdachten van de moord op een 10-jarig jongetje. Ingmar, Julian en Remi zijn 7 jaar geleden veroordeeld en hebben hun straf uitgezeten. Stella heeft het gevoel dat er sprake is van een gerechtelijke dwaling en dat de destijds 17 en 18 jarige jongens niet schuldig zijn. Ze zoekt contact met de jongens, maar wordt verliefd op Ingmar. Zijn zij onschuldig? Dat is de grote vraag. En wie en waarom is de moord dan gepleegd? Eva Keuris weet de lezer het verhaal in te trekken door haar eenvoudige schrijfstijl. De lezer heeft het gevoel aanwezig te zijn in het verhaal. Mooie dialogen. De personages zijn goed uitgewerkt. Het is goed merkbaar dat er voorstudie gedaan is door Eva naar verstoorde karakters. De dialogen worden afgewisseld met notities die de hoofdpersoon Stella maakt voor haar boek. Zodoende krijgt de lezer inzage in de gedachtengang van Stella. Naarmate het boek vordert bekruipt de lezer het nare gevoel dat er iets te gebeuren staat. Boeiend tot het eind. Mooi psychologisch boek.