Oxen 3 - Bevroren vlammen

'Mijn vlam is niet uitgegaan. Die is bevroren. Ik ben een levende dode'. Voor zover iedereen weet is oorlogsveteraan Niels Oxen verongelukt op zee, maar in werkelijkheid bevindt hij zich op een eiland in de Zweedse archipel. Hier overpeinst hij het dilemma dat voor hem ligt; Als de leiders van het geheime netwerk Danehof ontdekken dat ze er niet in geslaagd zijn Oxen te doden, zullen ze een meedogenloze klopjacht starten om hun fout te herstellen. Als de politie erachter komt dat hij nog leeft, zal hij gearresteerd worden voor een moord die hij niet beging. Hoewel alle kansen zich tegen hem gekeerd lijken te hebben, besluit Oxen toch dat hij de confrontatie moet aangaan met degenen die de macht hebben. Doet hij dat niet, dan blijft hij zijn leven lang op de vlucht en zal hij nooit zijn zoon terug kunnen zien. Hij bundelt zijn krachten met Margrethe Franck, zijn voormalige partner bij de geheime dienst, en Axel Mossman, zijn vroegere baas. Hun gevecht tegen Danehof heeft voor hen alle drie monumentale gevolgen gehad. Ze kunnen alleen hun leven terugkrijgen door opnieuw de strijd aan te gaan met de schaduwmannen. Maar hoe vecht je tegen een onzichtbare vijand? Het laatste deel in de Oxen-trilogie wordt gepresenteerd als een daverend slotstuk. Bij deze kan ik zeggen dat dat volledig waar is. Was het eerste deel een goede, spannende thriller met een wat moeizaam begin, het tweede deel spannnend maar veel van het zelfde, het derde deel is ronduit geweldig, spannend, onderhoudend en aangrijpend. Het begint met een korte terugblik en daardoor zit je meteen weer in het verhaal. Beide hoofdpersonen verslagen door het Danehof proberen hun leven weer enigzings invulling te geven. Totdat ze elkaars pad kruisen en ze besluiten wraak te nemen op diegene die de onzichtbare macht in Denemarken in handen hebben. De karakters worden verder uitgeschreven, er zijn nieuwe personages maar ook oude bekenden. Het is een goed doorlopend verhaal. Veel informatie komt bijeen en dit levert veel actie op. Er zijn onverwachte wendingen en er wordt veel twijfel gezaaid. De tentakels van Danehof blijken zowel politiek als zakelijk diep geworteld in de Deense upperclass. Menigeen moet het veld ruimen om de waarheid niet aan het licht te komen en elke zaak eindigt wederom in de doofpot. Wie is deze onzichtbare kracht? Dat is wat Oxen, Franck en Mossman gaan onderzoeken met wederom gevaar voor eigen leven. Het verhaal heeft een snel vertel tempo en voor je het weet ben je een aanzienlijk aantal pagina's verder. Toch zit er hier en daar ook een wat saaier stuk tussen waarvan je naderhand denkt was dat echt nodig voor het verhaal. Kortom misschien had het boek hier en daar iets korter gekund maar de spanning, het sumblieme plot en de wetenschap dat Danehof wel degelijk bestaan heeft maken het tot een absoluut aan te raden trilogie.

Volgens iedereen heeft oorlogsveteraan Niels Oxen de overtocht naar Zweden niet overleefd, maar wonderbaarlijk is hij aangespoeld op een eiland en gevonden door Tessa (dokter Theresa Lövgrin) die hem bij haar thuis laat herstellen van zijn verwondingen. Niels is tevreden met het rustige teruggetrokken leven dat hij op Klöverön in de Zweedse archipel leidt. Oxen heeft net als in “De schaduwmannen” (het vorige deel) ook in dit verhaal de naam Dragos aangenomen. Tessa voelt aan dat hij wat verbergt, maar stelt geen vragen. Dan ontdekken de leiders van het geheime netwerk Danehof dat hij nog steeds in leven is en een actie wordt gestart om hem alsnog te vermoorden. De groepering Danehof is echter niet de enige die jacht op hem maken, want de politie wil hem arresteren in verband met een moord die hij gepleegd zou hebben. Oxen vraagt aan Tessa of haar aanbod van de houtzagerij in Haparanda nog geldig is om daar zo anoniem mogelijk verder te gaan met zijn leven. Hij beseft dat dit niet de juiste weg voor hem is, want anders zal hij voor altijd blijven vluchten, en daarom besluit hij de confrontatie aan te gaan. In z’n eentje kan hij dat niet en hij doet een beroep op zijn vroegere baas Axel Mossmann en Margrethe Franck. In de vorige twee delen “De hondenmoorden” en “De schaduwmannen” was ik in de ban geraakt van het verhaal en de adembenemende schrijfstijl. In “Bevroren vlammen” weet Jens Henrik Jensen er nog een schepje bovenop te doen. Het gevecht tegen de leden van de Danehof-groep zorgt weer voor een oplopende spanning tot en met een adembenemende climax met een onverwachte wending, die het verhaal naar een nog hoger niveau tilt. Aan de hand van regelmatig terugkomende terugblikken wordt steeds duidelijker waar het verhaal naar toe gaat in een gevecht waarbij de smerige politiek van hooggeplaatste personen een grote en belangrijke rol speelt. De personages worden in dit deel nog verder uitgediept, waardoor ik meteen weer met hen meeleefde. Emoties worden krachtig weergegeven en dat maakt ze nog sterker dan ze al waren. “Bevroren vlammen” is een ijzersterk slotstuk van een trilogie waarvan de verhaallijnen vloeiend in elkaar overlopen vol actie, spanning, en bedrog.

Dit is zonder meer het spannendste deel van de drie boeken in deze reeks. Hoewel je anders zou verwachten, speelt strategie een grotere rol dan actie. Er onstaat in dit boek een kat en muisspel vol werkelijk briljante zetten. Vooral Axel Mossman speelt hierin een bijna perfecte rol. Oxen en zijn team zijn in dit boek helemaal op elkaar ingespeeld. Hun afzonderlijke talenten komen goed tot hun recht. Alle teamleden zijn gegroeid en laten zich hier van hun beste kant zien. Ondanks dat een groot deel van het verhaal drijft op strategie en een slim opgezet onderzoek, ontbreekt de actie uiteraard niet. Het verhaal krijgt dan ook de spectaculaire ontknoping die het verdient, al is die heel anders dan voor de hand lag. Het verhaal bevat een flink aantal verrassingen. Sommigen daarvan schemerden al door in het tweede boek van de serie, maar andere kwamen bij mij als lezer keihard aan. Als een schrijver je zo hard kan laten schrikken, dan heeft hij het goed gedaan. Ik heb genoten van dit slotdeel in de serie. Het had voor mij niet beter kunnen eindigen. Hoewel sommige gebeurtenissen wat verdrietig of nadenkend stemmen, of nog enige wrange gevoelens achterlaten, is het einde goed uitgewerkt en sloeg ik het boek met een diepe, tevreden zucht dicht.

Spannend. Goed geschreven, onderhoudend.

OP Z,N MINST EVEN SPANNEND ALS DE VORIGE DRIE DELEN !!

Goed verhaal