R.I.P.

Voor of tegen de corona maatregelen: dit boek zou je moeten lezen. In één ruk uitgelezen, knoop in m'n maag, tranen in m'n ogen. Maar ook: mooi. Puur.

Ik heb al zijn thrillers gelezen, die waren meeslepend, verrassend, vol plotwendingen, een echte pageturners. RIP is ook een echte pageturner, helaas zonder plotwending. Ik herken me heel erg in het verhaal van Linda, volgde Tjeerd al jaren op social media en zag het afgelopen jaar steeds donkerder worden. Vooral in het begin wist ik niet hoe ik dit moest interpreteren (omdat ik mezelf er niet in herken), maar na het lezen van Evi en RIP is dit pijnlijk duidelijk geworden. Voor mij zijn Tjeerd zijn boeken niet een zesje, maar stuk voor stuk 5 sterren reviews. RIP is een mustread en zal voor vele een andere kijk op het vaccinatiebeleid en nieuwe normaal geven. "Verplicht laten testen... " "Een ritje waarin ik alleen in een auto zit, op weg naar een appartement waar ik in mijn eentje ga wonen". Hopelijk niet mijn laatste Tjeerd gelezen.. #Tosso

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl. Tjeerd was voor mij geen totale onbekende, maar natuurlijk kende ik hem eigenlijk alleen vrij oppervlakkig. Ik reageerde op zijn post op sociale media als het over boeken ging of als hij weer foto’s plaatst die hij in de omgeving van Mallnitz gemaakt heeft. Maar op persoonlijk vlak, of hoe het echt met hem ging… Daar was ons contact te oppervlakkig voor. Het boek is echt openhartig, maar ondanks dat Tjeerd zich depressief voelt en de titel van het boek R.I.P. is, vanwege de zelfmoordgedachten die hij heeft, is het boek niet zwaarmoedig. Hij weet duidelijk zijn mening over bepaalde dingen te geven, maar heeft ook zoveel redenatievermogen dat hij de andere kant weet te belichten. Maar ook herken ik bepaalde dingen onder het lezen. En dat maakt het boek voor mij nog indringender en bijzonderder. Wat ik persoonlijk wel heftig vond, waren de privéberichten en tweets die Tjeerd regelmatig krijgt en die echt te gek voor woorden zijn. Tegenwoordig denkt iedereen dat hij maar alles kan zeggen. Ik vind het wel goed dat Tjeerd bij de geciteerde tweets en privéberichten de namen van de personen erbij gezet heeft. Ondanks dat Tjeerd moeite met het leven heeft, vind ik hem absoluut niet depressief of negatief overkomen. Eerder realistisch. En ik hoop daadwerkelijk dat zijn doemscenario zoals hij dat beschrijft in zijn epiloog geen werkelijkheid wordt, want dan denk ik dat niet alleen Tjeerd het niet meer ziet zitten, maar dat heel veel mensen doordraaien en deze nieuwe werkelijkheid niet meer aankunnen. Je ziet tegenwoordig al, dat het steeds moeilijker wordt.

Meeslepend en emotioneel. In één adem uit!

Tjeerd is in R.I.P. zeer openhartig over de ellende die hem het afgelopen jaar is overkomen en waardoor hij steeds vaker verlangt naar rust in zijn hoofd (een narcose waar je niet meer uit wakker wordt). De buitensporige coronadwangmaatregelen maakten hem dakloos en werkloos en sommige mensen op de socials gaven hem nog een trap na. De toekomst ziet hij somber in. Steeds meer worden vrijheden beperkt en mensen tegen elkaar opgezet. Een realistische blik die hard nodig is in deze dystopische nachtmerrie waar we in zijn beland. Tjeerd vertegenwoordigt met deze roman de mensen die niet zomaar meegaan in alle maatregelen en hun lichaam en dat van hun kinderen niet zomaar laten injecteren met vaccins die nog onvoldoende zijn getest. Ik was zeer onder de indruk van zijn verhaal!

Niet voor niets geef ik mijn review als titel: "pijnlijk" mooi. Tjeerd weet mij te raken. Het hele boek laat op een pijnlijke maar mooie manier zien hoe ieder het afgelopen jaar ervaren heeft. En dat dit voor sommige mensen meer is geweest dan een zwaar jaar. Tjeerd durft hardop uit te spreken wat hij denkt. Ik bewonder de moed en lef van de schrijver om zo openlijk een inkijkje te geven in de wereld van een depressie. Voor mensen die wel of geen persoonlijke ervaring hebben met een depressie geeft het een inkijkje in die wereld. Laten we soms even stilstaan bij leed wat onzichtbaar is.