Reisverslag van een kat

Enige tijd geleden kreeg ik van Ambo|Anthos uitgevers een exemplaar toegestuurd van deze prachtige roman. Ik had me voorgenomen deze roman op dierendag te lezen. Dat heb ik vandaag dan ook gedaan. Ik zit nog met een brok in mijn keel terwijl ik dit opschrijf. Wat heeft dit boek me enorm geraakt; meer dan ik hier zeggen kan. Saturo vindt een zwerfkat, of vindt de zwerfkat Saturo? De tijd zal het leren. En zo begon ons leven samen. Satoru was een prima mens als kamergenoot voor een kat, en ik was een prima kat als kamergenoot voor een mens. Het is een heel aandoenlijk verhaal dat door de aanwezige humor en de beschrijving van de kat Nana die soms menselijke eigenschappen schijnt te hebben of in ieder geval weet hoe de mens in elkaar zit, zeker niet in een zwaar op de hand liggende roman is geworden. Het groot gedeelte van verhaal wordt verteld vanuit Nana, de kater. Dat is een mooie afwisseling met de terugblikken in het verleden van Satoru. Het is een geweldig boek dat de ware natuur van een kat duidelijk laat zien; niet onderdanig, superieur aan een mens met een eigen wil waar de mens rekening mee moet houden. Het is duidelijk dat Hiro Arikawa zich daar goed in verdiept heeft. In dit verhaal geeft Nana de kater soms wat toe aan de mens ondanks de superioriteit die hij nu eenmaal heeft als kat. Het einde in dit verhaal is niet echt het einde voor de vriendschap van de twee vrienden. Ik heb de epiloog 'Het laatste verslag' nog een keer gelezen omdat ik hier enorm door ben getroffen. Allerlei emoties en gevoelens worden besproken in deze hartverwarmende roman, zoals het ervaren van vreugde, het gevoel van vriendschap, de kunst van het tonen van emotie, trouw, inlevingsgevoel voor de situatie van een ander, maar vooral de liefde voor het leven zelf. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik dit boek aan iedereen aan wil raden; kattenliefhebber of niet!

Nana de kat is niet alleen super grappig, maar ook heel slim! Het verhaal is heel erg mooi, het toont echt hoe de relatie tussen huisdier en baasje zou moeten zijn. Kort nadat ik het gelezen heb, ben ik zelf mijn kat verloren, en dit boek is de grootste troost die ik heb gehad. Prachtig.

Soms wordt je zomaar aangenaam verrast door een boek wat je cadeau krijgt. Dit gebeurde bij mij toen ik dit boek van mijn moeder cadeau kreeg op een moment dat ik echt wel even een lichtpuntje kon gebruiken. Nu was ik sowieso al bevoordeeld bij het zien van de cover en het lezen van de flaptekst want ik ben dol op zwarte katten en de Japanse cultuur. Voor mijn gevoel vloog ik door het verhaal heen en had ik het binnen een paar uurtjes uit. De simplistische schrijfstijl qua bewoording komt absoluut wel binnen en brengt zacht de onderliggende boodschap over op de lezer. Het verhaal ontroerd, raakt, liet me lachen & huilen. De omgeving bekeken & beschreven door de ogen van de kat Nana wordt visueel zichtbaar in gedachte tijdens het lezen. “Katten zijn sowieso niet zulke goeie zwemmers en hebben een grondige hekel aan water. (Heel af en toe vind je wel een miskleun die ervan houdt om in bad te gaan, maar dat zijn gewoon mutatiegevalletjes.)” Elke stop die Nana en zijn baasje Saturo maken tijdens hun roadtrip vertolkt wel een levensles, niet alleen voor de karakters met wie zij te maken krijgen maar ook zeker voor de persoon die dit boek daadwerkelijk aan het lezen is.

Fantastisch geschreven, mooi vanuit het perspectief van mens én kat. Ik heb in tijden niet meer zo gehuild om een boek. Maar ik voelde ook liefde en plezier tijdens het lezen. Ja, het is een liefdevol boek.

Dit boekje leest heel vlot en toch heeft het een onverwachte diepgang. Ik had zelf al vaak een kat en herken er de innige band in die zo'n dier met je kan hebben. Verdriet en verlies spelen een grote rol in dit verhaal. Het toont ook wel dat je best van iedere dag kan genieten en dat positief in het leven staan je in de moeilijkste perioden kan helpen.

Heel leuk beschreven en herkenbaar voor kattenliefhebbers