Rosa's oorlog

boek komt langzaam op gang, beetje saai zelfs. middengedeelte heeft meer inhoud en zelfs spannend. gaat helaas uit als een nachtkaars. Adam en zijn vader worden binnen een zinnetje uitgeschreven. jammer van zo'n kort en vaag einde.

Vanaf de eerste bladzijde boeiend!

Veel te snel had ik hem uit! Mooi om in, dit verhaal een stukje geschiedenis te lezen. Het boek pakte mij gelijk bij blz 1 heel goed Tanya! Het verhaal was voor mij totaal niet voorspelbaar, wat het nog interessanter maakte.

Ik heb het boek in een keer uitgelezen. Wat een prachtige verhaallijn heeft Tanya Commandeur gebruikt. Een stuk geschiedenis van mijn geboortestad Rotterdam, een bijzonder verhaal met verschillende lagen. De verschillende culturen die op Katendrecht woonden en nog steeds wonen, hebben elk een eigen verhaal te vertellen. Bovendien is het ook een spannend verhaal, waardoor je het boek niet kunt neerleggen

Geweldig boek! Fictie en historisch kloppende feiten zijn tot een prachtig verhaal verweven. Geboeid tot de laatste letter.

Hoe meer boeken ik lees die zich afspelen in WO II, des te meer besef ik dat identiteiten op losse schroeven komen te staan in tijden van morele dilemma’s. Ga je voor het redden van je eigen hachje of ontpopt zich de held in je? Vergelijk jij jezelf met een ander, ga je voor zelfrechtvaardiging en waai je met de winden mee of ga je op zoek naar binnen wie je bent en wilt zijn? Je hebt altijd de keuze, hoe moeilijk de consequenties ook kunnen zijn. Een groot probleem als je, zoals de half verzopen vreemdeling in dit verhaal, geen herinnering meer hebt aan wie je was en bent, en het niemand duidelijk is aan welke kant je staat. Toch wint de gortdroge Rotterdamse nuchterheid het van de angst voor wie ze nu eigenlijk de helpende hand bieden in hun veilige verzetshol, het Jazz café Belvedère in Katendrecht. “Dan zou ik maar zorgen dat je van die man afkomt. Het is eten of gegeten worden.” Ik ben al enthousiast over de verhalen van Tanya Commandeur vanaf haar debuut ‘Wallada’s gasten’ uit 2008, die veel minder aandacht kreeg dan haar zogenaamde debuut ‘De man die alles achterliet’ uit 2015. Ze schrijft in gevoelstaal eerder dan in beeldtaal. Daardoor scherpt ze je voorstellingsvermogen. Stel dat jij in zijn of haar schoenen stond, wat zou jij dan doen? Daardoor beslechten haar verhalen de onderlinge verschillen in plaats van dat ze onze vooroordelen over elkaar versterken. Je leert de achterkant van het gelijk van vreemdelingen kennen. Dat vind ik er mooi aan.