Rusteloze benen Alles liever dan de waarheid - Alice Miller

Rosalie leidt een gemoedelijk leventje met haar man Wim en zoon Patrick. Ze werkt als vrijwilliger in een vluchtelingencentrum. Haar jeugd is niet gemakkelijk geweest, maar over het algemeen is ze zichzelf niet bewust van de trauma’s die ze daar aan overgehouden heeft. Een jonge Afrikaanse vluchteling, Joseph raakt uitgeprocedeerd en Rosalie trekt zich dat zo aan, dat ze besluit deze jongeman te helpen en hem in huis te nemen. In Rusteloze benen lezen we het verhaal van Rosalie. Rosalie is opgegroeid met een moeder met psychische problemen, en het echt kind te kunnen zijn is haar hierdoor afgenomen. In plaats van dat haar moeder voor haar zorgde, was het eerder andersom. Rosalie wordt door iedereen aardig gevonden, omdat ze zo goed kan luisteren. Ze trekt de mensen aan, maar wordt ze zelf wel gehoord? Gelegenheden met groepen mensen worden vermeden, waardoor haar wereld steeds kleiner wordt. ‘Het enige wat ik wil van het leven is normaal zijn.’ Door de vluchteling Joseph in huis te nemen, heeft ze het gevoel weer ergens voor te kunnen zorgen, iemand te kunnen helpen. Haar zoon Patrick is inmiddels druk bezig om zijn eigen leven te gaan leiden, maar Rosalie heeft er veel moeite mee haar zoon los te laten. Het liefst wil zij haar zoon altijd dichtbij haar houden. Haar eigen gevoelens onderdrukt ze en er is sprake van ontkenning, alsof er niets aan de hand is. Flashbacks in Rusteloze benen vertellen over haar jeugd. Over haar moeder en hoe Rosalie constant klaar moest staan voor haar moeder. Maar ook hoe ze probeerde juist los te komen van haar moeder. Gebeurtenissen die bepalend zijn voor haar manier van doen in het heden. ‘Ik hou dit niet langer vol. Elke keer wanner de telefoon gaat, staat mijn hart stil. Dat is toch niet normaal? En maar piekeren.’ Rusteloze benen is een vlot geschreven verhaal over een vrouw die door de omstandigheden in een vicieuze cirkel is beland. Ze is niet in staat haar gevoelens op de juiste manier te uiten omdat ze deze gevoelens al zolang heeft verdrongen. Maar haar gedachten gaan wel constant door en haar hoofd raakt vol en overbelast. ‘Nog even en haar hoofd barst open. Een bekend gevoel. Maar geen idee meer van waar of wanneer.’ In Rusteloze benen heeft de auteur dit allemaal helder verwoordt en voelbaar gemaakt voor de lezer. Een goed opgebouwd verhaal dat mij liet beseffen wat het inhoudt om een KOPP kind te zijn en te realiseren hoe moeilijk dit moet zijn geweest voor Rosalie. Een thema waar ik zelf nog niet zoveel van gehoord had maar waarvan ik vind dat hier wel veel meer bekendheid aan mag gegeven worden. Uit het verhaal blijkt hoeveel invloed dit kan hebben. De spanning die door het verhaal heen waart zorgt ervoor dat de interesse volledig behouden blijft en dit samen met het indrukwekkende verhaal maakt Rusteloze benen tot een boek dat zich niet zomaar aan de kant laat leggen. Rusteloze benen, een roman met een broeierige spanning en een ontknoping die je als lezer verbijsterend achterlaat .

Rosalie (Roos) is een vrouw die opgroeit in een gezin waar van de moeder psychische problemen heeft. Een KOPP-kind (een kind van een ouder met psychische problemen). Deze ervaringen neemt ze ongewild mee in haar verdere leven. Ze is getrouwd met Wim en zij hebben een zoon, Patrick. Rosalie werkt als vrijwilliger in een vluchtelingencentrum, iets waar haar man laatdunkend over doet. Ze heeft de moeilijke taak om thuis te vertellen dat er een jongen is die uitgeprocedeerd is en daarom terug moet naar zijn land. Die jongen, Joseph, wil ze in huis nemen omdat hij anders ergens terechtkomt waar het niet goed toeven is en dat wil zij hem niet aandoen. Joseph wordt niet bepaald met open armen ontvangen door de twee mannen in huis maar al snel heeft hij zich een plaatsje in het gezin veroverd. De sfeer is zelfs verbeterd, merkt Rosalie op. Het gevolg van het in huis nemen van een vluchteling blijft niet zonder gevolgen. Het blijkt toch haar grootste fout te zijn die zij heeft gemaakt. De ontwikkelingen volgen elkaar snel op en haar jeugdtrauma’s nemen de overhand. Hoe loopt dit af? Dit is niet echt een boek om vrolijk van te worden. De ellende druipt er van af maar het is een verhaal wat waargebeurd had kunnen zijn. De karakters zijn goed neergezet waardoor je een duidelijk beeld krijgt van de hoofdpersonen. De verhoudingen tussen de familieleden onderling zijn goed voelbaar. Je proeft de sfeer alsof je er zelf bij bent. Een boeiend verhaal over een vrouw die worstelt met haar rol als echtgenote en als moeder. Haar man en zoon hebben ook hun problemen en dit zorgt niet bepaald voor een gezellig huissfeertje.

Een prachtige cover waar rusteloosheid, drukte, vurigheid en zachtheid uit spreken. De titel van het boek doelt op een syndroom wat onder andere moeheid en de kans op depressie verhoogt. Het werd al in de 17e eeuw melding van gemaakt, maar is toch nog niet heel bekend te noemen. De personages zijn goed beschreven en het is een duidelijk verhaal geworden over Rosalie en haar omgeving. De jeugd van Rosalie achtervolgt haar, ze is een gevolg van... Keer op keer wordt ze teleurgesteld en wil niets liever van het leven dan normaal zijn, maar dat mag niet zo zijn; ze blijkt haar eigen leven niet meer in de hand te kunnen houden en voor haar gevoelt draait ze rond in cirkels. De auteur gebruikt korte zinnen en heeft een vlotte schrijfstijl. Mede hierdoor heb ik het boek vrij vlot uit gelezen. Het is een aangrijpend verhaal over onderwerpen waar ik niets of bijna niets van wist. Ik waardeer dit boek met 3,5/5 sterren.

Rusteloze benen is een boek wat direct al opvalt door de rode cover met een vage beschildering. Na het lezen van dit boek zou ik bijna zeggen een verwarde beschildering. Veelzeggend over de hoofdpersoon Rosalie oftewel mama Rosy. Zij is getrouwd met Wim en heeft een zoon Patrick. Als vrijwilligster werkt zij in een vluchtelingencentrum. Als zij te horen krijgt dat Joseph, een vluchteling waar zij een speciale band mee heeft, terug moet naar zijn eigen land, neemt zij hem in huis. Tegen de zin van haar man in. Na deze beslissing volgt een tijd waarin Rosalie steeds meer in de problemen komt en haar verleden een rol gaat spelen. Haar moeder die psychische problemen had. Je leest dan ook stukje bij beetje wat er zich afgespeeld heeft in haar jeugd en hoe Rosalie daarmee omging oftewel niet mee omging. Een indrukwekkend mooi en boeiend boek, waarbij ik de verwarring van Rosalie steeds meer voelde. Waar ik in het begin van het boek een diep ontzag voor de moed van haar had, bekroop steeds meer het gevoel van de machteloosheid van Rosalie me. Je voelt dat zij de regie kwijt raakt in haar leven. Waarbij haar gedrag in negatieve zin verandert. Het eind kwam wel enigszins onverwacht, maar toch voelde ik het aankomen. Mede door de gedachtegang van Rosalie die met regelmaat beschreven wordt op een manier waarbij je het gevoel krijgt in haar hoofd te mogen kijken. Een boek wat diepe indruk op mij gemaakt heeft. Heel vlot leesbaar is en wat toch even moet bezinken. Van mij krijgt Rusteloze benen de volle 5 sterren.

Ben het nog aan het lezen

Ik heb jouw boek in één adem uitgelezen en ben geraakt door het zinnetje , ' liever pijn als wachten ', ik kon ook niet meer wachtten . (te lang op m'n vader gewacht als kind ) . nu heb ik gelukkig weer meer geduld . Mijn ouders hebben geen diagnose gekregen , maar ik voel me ook een KOPP kind . Gelukkig besef ik nu , dat al die ervaringen mijn leven zo interessant maken . Het was heel fijn om jouw boek te lezen , ook die prikkelende ' vernederende ' liefdes scene , omdat ik weet dat dat volledige overgave is . Nodig om jezelf volledig te deblokkeren . Jammer dat ze dat van haar zoon niet begreep . Hij deed hetzelfde als zij . Ik heb het gevoel , dat je alles wat je schrijft zelf hebt beleefd , of iemand in je directe omgeving . Knap gedaan !