Socrates op de fiets Een filosofische Tour de France

Guillaume Martin, afgestudeerd filosoof en professioneel wielrenner, heeft een mooi boek geschreven waarin de Tour de France en filosofie zijn samengebracht. Een ‘combine’ van lichaam en geest. Voor wielrenhebbers is het een interessant boek, met ook nog leuke gedachten om te weten. Voor filosofen levert het inzichten in de wielersport. Voor liefhebbers van beiden is het herkenbaar. En gewoon een goed verhaal. Er zitten zoveel onderwerpen in dat het waarschijnlijk niet mogelijk is om ze allemaal te overzien. Dus bij herlezen kom je weer nieuwe dingen tegen. Kortom, een aanrader.

Wanneer Heraclitus de krachten bundelt met Plato, dan gebeuren er grootse dingen. Heerlijk boek over een onwaarschijnlijke combinatie, of eigenlijk, is dat wel zo onwaarschijnlijk? Het is wel zo aardig wanneer je de grote filosofen enigszins kent, maar echt diepgaande kennis is niet vereist. Evenzo van het wielrennen, al is een passie met de sport waarschijnlijk wel wat je tot dit boek heeft gebracht. Of ik het zou aanraden? Ik heb het mijn vader reeds aangesmeerd, wel in de originele Franse druk.

Het leest makkelijk weg en je komt in een filosofische fietskoers terecht. Als je van fietsen en filosoferen houdt zit je goed!

Leuk boek! Mooie instap voor als je benieuwd bent naar het gedachtegoed van filosofische denkers en al helemaal als je een beginnende interesse hebt in wielrennen

Martin is zelf een Franse (top) wielrenner. Tegen de achtergrond van zijn opleiding als filosofoof beschrijft hij de koers vanuit Nietzsche's perspectief of toch zoals hij die ziet. Dat levert verrassende beschouwingen op over de koers.

Zeer mooi boek waar ik in het begin even moest inkomen. Wielerploeg van filosofische namen (Plato etc.), Vervolgens een ploegleider met de naam Einstein.. het was even visualiseren. Vervolgens was het smullen met uitspraken als: - Je kunt niet filosoof en wielrenner zijn.. - Plato zou dit voorval zo en zo bestempelen - Een wielrenner is obsessief bezig het fietsen tot kunst toe te meten - Er wordt een groot kader rondom een spelletje (wielrennen) gemaakt. Er wordt een zeer complex speelveld geschetst, waar door mijn kleine voorkennis in filosofie niet alles overzag. Maar het willen vatten van wielrennen in een basaal op wijze gestoelde inzichten is een verademing in het romantische jaarlijks terugkerende herhaalpraatje van de avondettappe of het macho gebeuren bij goede prestatie.