Souvenir psychologische thriller

Souvenir is een boek dat je niet zomaar naast je neer kunt leggen. Eenmaal hierin begonnen laat het je niet meer los. Meteen al bij de eerste zin "Tranen vallen over mijn wangen en vallen op de foto, die ik teder tussen mijn trillende vingers houd" word je letterlijk meegevoerd door het boek.. Ook ga je dwars door de gevoelens van de hoofdpersonen heen. Je wordt heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop. Op de achterzijde van het boek staat te lezen dat de schrijfster zelf werkt met mensen die door psychische problemen zijn vastgelopen en delicten hebben gepleegd. Dat is goed te merken aan de inhoud. De schrijfster laat ons niet alleen de angst en spanning aan den lijve voelen, maar geeft ons ook een kijkje in psyche van de mens. Dat kan soms verrassend zijn en de lezer zo nu en dan op een totaal verkeerd been zetten. Op het eiland Java waar het verhaal zich grotendeels afspeelt, proef je de sfeer van het land en als je er geweest bent, zie je de beelden van de straten voor je en ruikt bijna de geuren. Dit boek is voor mij een topper! Ik kijk vol verwachting naar het volgende boek van Marcella Kleine uit.

De titel 'Souvenir' wordt duidelijk op een van de laatste bladzijden. Een spannende proloog waardoor meteen je aandacht gepakt wordt maakt ook benieuwd naar wat er gebeurd is en hoe het verhaal verder gaat. We maken kennis met Susan die haar verhaal vertelt. Deze verhaallijn wordt onderbroken door stukken tekst in cursief die je meenemen naar gebeurtenissen in haar verleden. Gaandeweg het verhaal vraag je jezelf af of haar familie en psycholoog toch gelijk hadden wanneer ze haar 'psychisch doorgedraaid' bestempelen. Susan maakte kennis met Esther en Johan en dat bleef niet zonder gevolgen. Zeven jaar na de ontvoering van haar baby reist ze naar Indonesië. Daar loopt niet alles van een leien dakje. 'Je bent de eerste en de laatste, die van mijn paradijsje zal weten. Niemand kent het bestaan van mijn toevluchtsoord. Niemand, behalve… ' De rillingen lopen je over de rug. Maar dat laat Susan niet tegenhouden. Ze gaat verder in haar zoektocht en je proeft de kracht van Susan, hierdoor weet je dat ze niet zal stoppen. 'Ondanks de pijn van de botsing, vecht ik voor mijn leven. Ik wil mijn leven terug. Mijn leven zoals het bedoeld was...' De stukken tekst in cursief zijn vanaf een bepaald moment een terugkijk door de ogen van Esther, hoe zij alles gezien heeft en waarom ze gedaan heeft wat ze deed. Boven deze stukken staat haar naam als titel. Deze wijziging in perspectief is op een dusdanige manier gedaan dat het voor de lezer het leesplezier niet verminderde. De verhaallijnen vloeien uiteindelijk prachtig samen. De sfeer van het land en de beschrijving van de mensen worden levensecht door de auteur. Daardoor werd een mooie leesreis naar de Gordel van Smaragd. 'Op de scooters worden hele gezinnen vervoerd. Een vader, moeder en twee of drie kinderen. Je begrijpt niet hoe ze het voor elkaar krijgen. Zelfs geiten worden achterop meegenomen of staan ingeklemd tussen de benen van de bestuurder.' In de epiloog lees je in deze woorden een beleving van Susan waarmee de auteur laat zien waar je rekening mee mag houden in het leven: 'Mijn handen nemen een schepje zand en laten dit door mijn vingers glijden. Er blijven korreltjes op mijn handpalmen plakken. Zo is het leven ook, bedenk ik me. Het glipt door je vingers. Soms gaat het stroef en soms gaat het sneller dan je zo willen. En altijd blijft er wel iets achter. Een fijne herinnering of een diep verdriet.' De spanningsboog is steeds hoog geweest en dat heb ik gewaardeerd. Het verhaal is goed opgebouwd en bijna alle personages zijn goed uitgediept.