Terzinen

Terzinen is alweer de tweede bundel waarin Nanne Nauta het internet centraal stelt in zijn poëzie. Of zoals hij dat stelt: ‘Het terrein van de voortschrijdende automatisering van onze omgeving.’ Na een goede gedichtenreeks in ‘Flarf, een bloemlezing’ kreeg hij dit keer volop ruimte voor zijn grotendeels op Google-zoekresultaten gebaseerde poëzie. Dat klinkt vreemd, en dat is het soms ook. Nauta belicht in vier reeksen alle hoeken van het internet, en daar laat de mens zich niet altijd (maar soms wel) van zijn beste kant zien. Nauta weet al die internetemoties en -uitingen toch te ordenen tot leesbare, aantrekkelijke poëzie. Als lezer zul je het niet altijd begrijpen. Elk gedicht schiet alle kanten uit en het gedicht er na doet dat weer. Alom verwarring dus. Wat echter steeds komt bovendrijven is het plezier in taal, in de variatie ervan. Nauta lacht naar het leven, en om de taal, en dat is fijn lezen. Dat hij ook de traditionele poëzie beheerst, toont hij in de laatste reeks, getiteld Turing. Daarin verwijst hij opnieuw naar de automatisering van taal, van poëzie, maar nu een stuk begrijpelijker. Terzinen is daarmee een geslaagd vervolg op wat al goed was.