The Road

Cormac McCarthy heeft dit boek opgedragen aan zijn jongste zoon. In een interview heeft hij zelfs gezegd dat zonder zijn zoon hij het boek nooit geschreven had. En dat is ook de diepere moraal van het verhaal: als ouder heb je alles voor je kinderen over. Je probeert ze op te voeden, ze klaar te stomen voor de wereld als ze eenmaal op eigen benen moeten staan. Je probeert ze te beschermen en tegelijkertijd hoop je dat ze een leuke en zorgeloze jeugd kennen. Al die elementen zie je terug in The road, waarin een vader en zijn zoon door een post-apocalyptisch landschap trekken op zoek naar een goed heenkomen. Dat lijkt een onmogelijke opgave gezien het Amerika van de toekomst alleen maar bestaat uit as, regen, modder en sneeuw. Af en toe een huis (of wat daar van over is) of een verlaten auto. McCarthy beschrijft dat landschap met veel verve en hoe vaak het tweetal ook in een asregen terecht komt, hoevaak vader en zoon ook moeten schuilen voor de kou, het wordt nooit saai. Want in elke zin en in elke handeling klinken de afwegingen en keuzes door die je als ouder hebt of maakt om het leven van je kinderen er zo aangenaam mogelijk op te maken, nu of in de toekomst als je er zelf niet meer bent.

Een boek wat me nog weken bezig heeft gehouden. Wat sober maar intens geschreven, pijnlijk en heftig!! Voor de mensen die het niks vonden... hebben we hetzelfde boek gelezen??????

Vanaf de eerste pagina wordt je meegesleept. Er zit spanning in maar zeker ook ontroering (de liefde van de vader naar zijn zoon). Het is geen boek om voor het slapengaan in bed te lezen want er zitten zeker spannende passages in, daar zou je weleens wakker van kunnen liggen. Dit boek heb ik in een korte tijd uitgelezen. Kon het bijna niet wegleggen. Mooi verhaal, geloofwaardig.

Prachtig boek. Het taalgebruik is subliem. Het verhaal van een eenvoudige opzet maar raakt je tot het bot. Pessimistisch en hoopvol tegelijkertijd. Het laat je waarderen wat je nu hebt. Triest maar mooi einde. Ik heb een paar tranen gelaten.

Mooi, ontroerend. Een unieke schrijfstijl door het gebrek aan aanhalingstekens, maar daardoor leest het ook vlotter. Sommige dialogen zijn mijns inziens te vergelijken met Santiago's (innerlijke) monoloog in The Old Man and the Sea vanwege de vaak korte, wat 'droge' stijl. Daarbij deed het gebruik van het woord 'okay' in sommige contexten ook denken aan 'so it goes'. Qua verhaal is het echt een subliem werk. Ik raakte zo verbonden met de vader en zijn zoontje dat het wegleggen van het boek voelt alsof ik hen als het ware in de steek liet. Een triest einde waar u wellicht uw eigen draai aan moet geven om het verdraaglijk te maken. Als u interesse heeft in het oeuvre van McCarthy is dit zeker een goed boek om mee te starten.

qua inhoud mijn all time favourite! Het boek zelf viel letterlijk uiteen bij het (voorzichtig) openen van de eerste pagina, tijdens het verder lezen vielen er meer en meer 'blokken' pagina's uit. Heb dus in de helft van het boek een boekcover met losse bladeren over...