Thuis zonder huis Een moderne nomade over zekerheid loslaten en thuiskomen bij jezelf

Ik ken Iris persoonlijk, van de periode dat ze in het kantoren-verzamelpand werkte. En hoewel ik deels wist waar ze mee bezig was, wist ik niet dat ze nog veel meer in petto had en heeft. Dit boek is een openbaring en veroorzaakt een openbaring. Haar openhartige en pure schrijfstijl is ontwapenend, confronterend en zorgt voor veel herkenning. Thuiskomen in jezelf... ik dacht dat ik voornamelijk zou lezen over het avontuur dat leidde tot een nieuwe manier van "licht" leven, maar werd overdonderd door zeer goed in te voelen pure emoties en ontwikkeling, langs Iris' persoonlijke dalen, momenten van inzicht en dappere stappen naar verandering, losbreken van de zware ankers. Wat misschien wel het meest indrukwekkende is is de diepgang van het boek. Voor haar jonge leeftijd heeft Iris zware (en voor iedereen herkenbare) onderwerpen belicht op een luchtige maar rake manier. Gecombineerd met de prachtig aansluitende quotes uit de Tao Te Ching, houdt ze een spiegel op aan de lezers die eenieder op een andere manier zal voelen... maar het komt binnen. Het wordt voor mij het boek dat ik dit jaar het meest ga weggeven aan anderen. Helemaal in een periode waar veel mensen worstelen met de gejaagdheid van het leven, de zelfopgelegde werkdruk en zwaarte van alle materiële zaken waar we denken behoefte aan te hebben... nog maar niet te spreken van alle opgedrongen social media activiteiten, is dit boek wellicht een van de beste middelen tot zelfbezinning en realisatie dat het allemaal wat luchtiger gemaakt kan worden. Lees dit boek. Lees het nog eens, maak aantekeningen en geef het dan door. Want voor iedereen in je omgeving is hier veel waarde uit te halen en dan vooral het inzicht dat grote verandering met kleine acties te bereiken is.

Ik heb het boek van Iris in een weekend uitgelezen. Ik vind het heel mooi hoe Iris zichzelf kwetsbaar opstelt en de lezer meeneemt in haar persoonlijke reis naar thuiskomen bij jezelf. Dit doet ze op een fijne, directe (het is zoals het is) manier, zodat het bij mij als lezer herkenning oproept, aan het denken zet en inspireert. Aanrader!

Met humor en persoonlijke ankedotes heeft ze mij meegenomen op een kwetsbare reis die uiteindelijk leidt naar thuiskomen bij jezelf. Prachtig om te lezen over haar pad om bij innerlijke rust te komen in deze jachtige wereld. Een verhaal dat gaat over vertrouwen en je laten meedrijven met de stroom. Levenswijsheid die is opgedaan omdat de klappen van de zweep zijn doorleefd, voor ons allen herkenbaar. Mooi om te lezen hoe Iris zowel de oosterse als westerse wijsheden in haar leven integreert. Goede tips om vrijer en minder gespannen te leven. Om het vakantiegevoel in je dagelijks leven in te bouwen. Om voor ervaringen te gaan en niet voor spullen. Daarnaast lukt het Iris Schlagwein om haar enthousiasme voor opruimen en minderen in spullen zo over te dragen dat zelfs ik de handen uit de mouwen wil steken. Ik weet zeker dat iedereen, jong en oud, zichzelf in dit verhaal zal herkennen en er mooie inzichten uit kan halen.

Voor de meeste mensen is ‘een huis’ wel een dingetje. En dat geldt ook voor mensen in de Financial Independence-community. Koop je een huis? Huur je het? Los je de hypotheek versneld af of juist niet? Koop je iets groots, of houd je het bewust klein? Het zijn zomaar een paar van de vragen die dan bij me opkomen. Maar wat als je helemaal geen huis hebt? En dan bedoel ik niet dat je huis eigenlijk van de bank of de huurbaas is, maar dat je gewoon géén eigen adres hebt. En ook niet dakloos bent. Want dat kan natuurlijk ook nog. Nee, bewust huisloos. Dat is Iris. Over dat huisloze bestaan schreef ze een boek: Thuis zonder Huis. Thuis zonder Huis is eigenlijk een heel praktisch boek, dat heel makkelijk weg leest. Iris deelt heel open haar eigen verhaal. Over haar jong overleden vader. Over het moment waarop haar lichaam haar in de steek liet. En over het moment waarop ze wegfietste van haar relatie en haar huis. Hoe ze leerde los te laten. In dit boek laat ze ook zien hoe je zelf een grote schoonmaak in je leven kunt houden. Hoe je om kunt gaan met kritiek en hoge verwachtingen. En hoe je zorgeloos kunt leven. Want waarom maken we het onszelf soms zo moeilijk? Zelf noemt ze haar verhaal ‘[van] een moderne nomade over zekerheid loslaten en thuiskomen bij jezelf’. Veel van onze ‘onvrijheid’ heeft te maken met zekerheden waar we ons wanhopig aan vastklampen. Een X bedrag op de rekening. Die vaste baan die eigenlijk helemaal niet leuk is. Misschien zelfs wel die partner waar je lang niet zo blij meer mee bent als in het begin, maar die je liever hebt dan de onzekerheid van opnieuw beginnen. Wat ik heel mooi vind aan dit boek, is dat het geen pleidooi is voor een huisloos bestaan. Niet iedereen hoeft huisoppas te worden. Misschien zelfs wel liever niet, want op welke huizen moet je dan nog passen? Het is ook geen handhoek om huisoppasser te worden. Wat het wél is, is een uitdaging, iets om over na te denken. Wat houdt jou tegen om een vrij leven te leiden? Waarvan zeg jij: ‘Dit doe ik nog x jaar en dán kan ik …’ Besteed jij de tijd die je nu hebt aan de mensen die je belangrijk vindt, of houd je je nog teveel bezig met wat anderen van je vinden.

Ik had zelf niet verwacht dat een boek wat eigenlijk over minimalisme gaat mij per se zou aanspreken. Ik hou van mijn huis, mijn eigen spullen en mijn plekje, maar Iris' boek heeft me heel erg aan het denken gezet over wat ik echt nodig heb.

Geweldig boek. Leest makelijk. Een persoonlijk verhaal maar met ook veel herkenbare punten waar iedereen tegenaan loopt.