Boek omdraaien
Twee weken weg

Uitgever: Atlas Contact

Auteur: R.C. Sherriff
  • Nederlands
  • Paperback
  • 9789025471040
  • Druk: 3
  • mei 2021
  • 352 pagina's
Alle productspecificaties

Samenvatting

Een Engelse klassieker uit de jaren dertig. Over de jaarlijks terugkerende reis van het gezin Stevens naar hun vakantiebestemming, een badplaats ten zuidwesten van Londen.

‘Twee weken weg’ van R.C. Sherriff is een gelukzalige herontdekking uit de jaren dertig, over de jaarlijkse vakantie aan zee van een doorsnee Engels gezin – met haar alledaagse routines, gekoesterde rituelen en warme herkenbaarheid. Al twintig jaar reist het gezin Stevens begin september vanuit hun Londense voorstad naar dezelfde vakantiebestemming: Bognor Regis, een badplaats ten zuidwesten van Londen. De dagen versmelten, de gedachte aan het einde van de vakantie wordt resoluut verdrongen. De kinderen knopen kortstondige vriendschappen aan, de oudste dochter beleeft haar eerste zomerliefde. Ondertussen probeert de vader zich op te laden voor de sleur die hem de komende vijftig weken wacht, en doet de moeder braaf alsof ook zij geniet van hun jaarlijkse uitspatting.

Productspecificaties

Inhoud

Taal
Nederlands
Bindwijze
Paperback
Druk
3
Verschijningsdatum
mei 2021
Afmetingen
Afmeting: 21,1 x 13,8 x 2,9 cm
Aantal pagina's
352 pagina's
Aanbevolen leeftijd
12 - 100 jaar
Illustraties
Nee

Betrokkenen

Auteur(s)
R.C. Sherriff
Uitgever
Atlas Contact

Vertaling

Vertaald door
Inge Kok

EAN

EAN
9789025471040

Overige kenmerken

Gewicht
445 g
Studieboek
Nee
Verpakking breedte
138 mm
Verpakking hoogte
29 mm
Verpakking lengte
211 mm

Je vindt dit artikel in

Taal
Nederlands
Boek, ebook of luisterboek?
Boek
Land
Engeland
Nieuw of tweedehands
Tweedehands

Reviews

23 reviews
4,3
van de 5
11
10
1
0
1
  • Vakantie!
    • nostalgisch
    • Goede verhaallijn

    R.C. Sherriff (1896 – 1975) was een Britse auteur, zijn meest bekende werk is het toneelstuk Journey’s End. Twee weken weg dateert uit 1931 en is geïnspireerd door zijn eigen herinneringen aan de vakanties aan zee van weleer.
    Het gezin Stevens (vader Ernest, moeder Flossie en de kinderen Dick, Mary en Ernie) gaan elk jaar twee weken naar Bognor Regis, een badplaats. Ze verblijven dan in pension Zeezicht. Na de huwelijksreis van Ernest en Flossie is het een jaarlijks terugkerend ritueel geworden in september. Het boek beschrijft de voorbereidingen (en daarmee ook de voorpret) op de vakantie én de twee weken aan zee. Ernest maakt altijd een heel plan van aanpak om de vakantie te laten slagen. Elk gezinslid heeft zo zijn eigen taken die nauwgezet worden uitgevoerd.
    Ze vertrekken op zaterdag met de trein en alleen al het reizen met de trein is een heel avontuur! Veilig komen ze aan in Bognor, een feest van herkenning voor ze. Doordat Dick en Mary al werken kunnen zij ook een steentje bijdragen aan de financiën. De familie Stevens kan zich daardoor een wat groter strandhuisje permitteren op het strand, heerlijk vinden ze dat.
    Twee weken weg is een lieve roman, er gebeuren geen indrukwekkende dingen maar juist de beschrijving van het kleine genieten, de terugkerende rituelen, de liefdevolle manier waarop de gezinsleden met elkaar omgaan, zorgt ervoor dat je in een zorgeloze vakantiesfeer komt. Het is bijna niet voor te stellen dat deze roman negentig(!) jaar geleden voor het eerst is uitgekomen. Ook toen al lagen de mensen kop aan kont op het strand. Zandkastelen bouwen, zwemmen, zonnebaden, flaneren, balspelletjes, het is allemaal nog actueel. Mooi ook hoe de auteur ons meeneemt in de personages. Ernest die vijftig weken in het jaar in een saai en stoffig kantoor doorbrengt, zonder uitdaging. In deze twee weken vakantie moet hij genoeg energie opladen om er weer een jaar tegen aan te kunnen. Flossie die diep in haar hart bang is van de zee en veel liever thuis zou blijven, zet haar vrolijke masker op, voor haar gezin doet ze net alsof ze reusachtig geniet. Dick en Mary die al bijna volwassen zijn en misschien wel voor de laatste keer mee op gezinsvakantie gaan. Ze staan op een grens, kijken met veel nostalgie op hun jeugd terug, maar zijn aan de andere kant ook verlangend naar de toekomst, naar veranderingen. En Ernie? Die bouwt gewoon een zandkasteel en speelt met zijn schip, hij heeft nog jaren van vakantiepret voor de boeg.
    Twee weken weg was een blinddate met een boek voor mij. Vanaf nu (de vakantiemaanden uitgezonderd) zal ik elke maand verrast worden door zo’n onverwacht boek, prima op uit mijn comfortzone te komen en zeldzame pareltjes te ontdekken. Dit was er zo één! Vier sterren voor een boek dat bijna een eeuw oud is.

  • Ontsnappen naar het mooie Engeland in 1935

    Twee weken weg is een roman uit 1935 en dat voel je ook. Het boek neemt je mee naar een tijd, waarin je nog niet wordt opgeslokt door het internet, mobiele telefoons, of social media. Het geeft een tijd weer waarin een gezin leeft in de traditionele rollen van toen. De schrijver heeft het geschreven, zonder dat hij dacht dat het uitgegeven zou worden. Het was een hersenspinsel gebaseerd op zijn eigen ervaringen en ergens merk je dat ook. Het verhaal heeft geen spannend plot, of wendingen die je niet aan ziet komen. Het kabbelt voort, maar zorgt er tegelijk voor dat je wil blijven lezen.

    Vader, moeder, twee zonen en een dochter gaan twee weken op vakantie naar het zuiden van Engeland. Tijdens deze vakantie leer je ze allemaal beter kennen en de issues waar ze per persoon mee te maken hebben. Problemen, die ook nu nog eigentijds zijn. Je niet gewaardeerd voelen in je baan, of bij dierbaren, maar ook een eerste liefde en het niet weten waar je naartoe wil in het leven. Het is een heerlijk zomerboek, waar je vlot doorheen leest en je je ook even in het mooie zuidwesten van Engeland waant.

  • Liefdevol, tijdloos verhaal
    • tijdloos
    • liefdevol verhaal
    • alledaags tafereel in bijzonder jasje
    • lange zinnen kunnen statig voelen

    Twee Weken Weg is een herontdekking uit 1931, gedateerd en modern tegelijk. Het leuke is dat het boek begint met een stukje uit de biografie van R.C. Sherriff. Zijn gedachte achter het schrijven van Twee Weken Weg, zijn eigen observatie van een eindeloze stroom mensen op vakantie in Bognor, is mooi om te lezen. Het maakt je meteen nieuwsgierig naar zijn willekeurige gezin – vader Ernest, moeder Flossie, zoon Dick, dochter Mary en zoon Ernie Stevens. Twee Weken Weg volgt deze familie op hun strandvakantie in Bognor, vanaf het moment van hun gedetailleerde voorbereiding. Een normaal gezin, geen wereldschokkende reis, een alledaags tafereel uit die tijd. En toch is het een verhaal dat boeit van begin tot eind, met tijdloze thema’s.

    De familie Stevens gaat elk jaar op strandvakantie in Bognor. Hun vakantie begint al voordat ze de trein in stappen, met flinke voorbereidingen, niet allemaal even leuk, maar wel noodzakelijk. Aan de hand van hun dagelijkse beslommeringen, zo kort voor de vakantie, kom je al meer te weten over meneer Stevens, mevrouw Stevens, Dick, Mary en Ernie weten. Dat begint met korte en krachtige zinnen, levendige beschrijvingen (“Meneer Stevens keerde terug naar zijn kamer, zeer tevreden over het resultaat van zijn gebaar. Hij ging naar de badkamer, stak de geiser aan en begon zich te scheren”). En af en toe voelt het wat statig, want het is wel een gezin uit een tijd waarin klasse belangrijk was (“Hij zou natuurlijk een das omdoen, voor de treinreis, maar aan zee zou hij de hals openlaten” en “en zelfs als er maar een of twee waren die het zagen, zou het nieuws zich snel verspreiden, vooral omdat het beslist een voorname auto zou zijn”). Dat lijkt misschien een verschil met de moderne tijd, maar denk toch eens aan al die mensen die met elkaar wedijveren om de beste baan, het hoogste salaris of de grootste caravan. Zo ver zijn we niet af van de samenleving die in Twee Weken Weg wordt geschetst.

    De schrijfstijl van R.C. Sherriff is een verademing, vergeleken met moderne verhalen. Hij gebruikt korte, krachtige zinnen, afgewisseld met langere zinnen en diepere gedachten (“Was dat de betekenis van trouw?” - “Was het schandelijk als een man zich boven zijn stand verheven voelde, als hij eenzaamheid verkoos boven de omgang met mannen die niet goed genoeg voor hem waren?”). En de schrijver maakt slim gebruik van de tegenwoordige en verleden tijd. Het verhaal zelf is volledig in de verleden tijd geschreven. De beschrijvingen van alles wat vast in de tijd bestaat en niet bij dat verhaal hoort, is echter in de tegenwoordige tijd geschreven (“Met een vakantie gaat het net zo. De eerste dagen dralen bijna eindeloos. De zon nestelt zich tegen de avond in een holte in de heuvels en trotseert koppig de nacht.”). Twee Weken Weg zit vol met bijzondere woorden, zoals gejacht, vibreerde van plezier, vertrekdag en marsorders. Het past helemaal bij dit verhaal.

    Uit alles spreekt liefde van de auteur voor zijn fictieve gezin. Het woord teder is hier zeker op zijn plaats, van de auteur naar zijn personages, maar ook tussen de personages onderling. De relatie tussen meneer en mevrouw Stevens is eigenlijk vrij schattig en liefdevol, al kun je daar als lezer soms ook je vraagtekens bij zetten. Dit gezin worstelt duidelijk. Met wie ze zijn en wat ze willen, hun relatie tot de ander en hun plek in de maatschappij. En een zoektocht naar vrijheid, als het om Dick en Mary gaat. Een herkenbare worsteling, die je met liefde volgt. Want zijn we niet allemaal op zoek naar onze plek in dit leven? Wat dat betreft is Twee Weken Weg een modern strandvakantie verhaal, een aangename herontdekking die je gewoon niet mag missen.

  • Meeleven en genieten van karakters

    Zo goed geschreven, je kent elk gezinslid. Het lijkt of je hun hele leven meemaakt, maar het zijn 2 weken.

  • Heerlijke zomerlectuur
    • Fantasierijk
    • geeft inkijk in de zomergewoontes van vroeger
    • Weinig verrassend

    Heerlijk ‘trage’ zomerlectuur

  • Topboek!

    Een boek dat ik op twee dagen heb verslonden! Onvoorstelbaar mooi, van een tijd die we ons niet meer kunnen voorstellen. Zeer aangeraden!

  • Zedenschets

    Een prachtig inkijkje in een vakantievierend Engels gezin, bijna 100 jaar geleden. Ik kon het pension bijna ruiken, zo goed en intiem heeft de auteur het verhaal geschreven. Geestig, ontroerend, soms tenenkrommend qua onhandige scènes en ongemakkelijke situaties.

    Tip uit dezelfde categorie: Hotel Claremont van Elizabeth Taylor.

  • Bijzonder vakantieverhaal

    Het verhaal begint met de moeder, mevrouw Stevensen, die zich naar haar huis begeeft in Dulwich, een voorstadje van Londen. De vakantie staat voor de deur. Onduidelijk of ze zich hierop verheugt. Haar drie kinderen waren immers ‘andere mensen’ op vakantie. Ze ziet er een beetje tegenop.

    Haar man daarentegen verheugt zich immens op de vakantie. Eigenlijk sinds de vorige vakantie heeft hij toegeleefd naar dit moment: vrijdagavond, het werk achterlatend en voor zich een zee van vrije dagen.
    De voorbereidingen zijn minutieus: de schrijver neemt hier nogal de tijd voor om het verhaal te vertellen.
    Bognor Regis met hun pension Zeezicht, nu voor het 21e jaar.
    De familie houdt niet van verrassingen, althans de vader niet. Hij zorgt feitelijk voor hun programma van de vakantie. De anderen laten het zich welgevallen. Elke dag een kopie van de vorige vakantiedag, van een jaar geleden of de jaren daarvoor.

    Regelmaat geeft veiligheid. Van verrassingen houdt men niet, al muiten de kinderen op hun eigen manier, en breken zij met de traditie. Helaas niet openlijk. Ontsnappen aan de regelmaat lijkt aanlokkelijk, maar niemand doet het. Uuiteindelijk is het toch een heerlijke vakantie geweest.

    Sherriff neemt de tijd en neemt de lezer mee naar zijn tijd, toen Bognor net een koninklijke badplaats was geworden. De familie is verre van rijk, maar men kan op vakantie. Men is koning in eigen huis, wereld. Daar verlangt uiteindelijk iedereen naar.

    Waan je met dit boek in de wereld van de dertiger jaren, toen iedereen een eigen rol had. Het is een prachtig maar ook beklemmende wereld.

    Het voorwoord van de schrijver is een waardevolle bron.

  • De overtreffende trap van feelgood!

    Twee weken weg……. wie wil dat nu niet? Maar dan denk je vast niet meteen aan een klein Engels badplaatsje. Ik stiekem wel, en na dit boek nog meer!

    ‘We schrijven de jaren 30, Dulwich, een voorstad van Londen. De familie Stevens verheugt zich op een jaarlijkse vakantie naar Bognor aan zee. Elk jaar logeren ze in hetzelfde pension. Ondanks dat het pension al wat sjofel begint te worden, blijft de familie Stevens hun vakantieplekje trouw. Het gezin geniet van alle jaarlijks terugkerende beslommeringen en rituelen. Behalve mevrouw Stevens dan misschien, maar er wordt haar eigenlijk nooit gevraagd of ze het wel leuk vindt.’

    Wat een heerlijk boek is dit! Het gaat over niets: gewoon de beslommeringen van een doorsnee gezin in de jaren ‘30. Tegelijkertijd gaat het over alles: de sleur van werken, ambities, de eerste verliefdheid, teleurstellingen, voornemens……. dingen die we allemaal tegenkomen in het leven.
    Herkenbare situaties, niet de droomwereld die we meestal op social media voorgeschoteld krijgen.
    Het verhaal kabbelt voort als een rustig beekje, er gebeuren geen verheffende dingen. Maar dat maakt het boek zo fijn! Elk gezinslid worstelt met zijn eigen onzekerheden en idealen, maar samen vormen ze een heel warm gezin, een gezin waar je van gaat houden. Je volgt hun dagelijkse beslommeringen en gedachten maar dat wordt nergens saai. Sterker nog, net als de familie Stevens had ik nog wel even langer vakantie met ze willen vieren. Ik kon aan het eind van het boek maar moeilijk afscheid van ze nemen en heb nu nog steeds een beetje heimwee naar het verhaal. Zo’n heimwee die je ook kan hebben na een vakantie.
    Op een enkel gedateerd woord na heb je ook nergens door dat dit boek ook echt geschreven is in 1931, daar kwam ik pas halverwege het boek achter.

    Als een warm dekentje voelt dit boek. Als de laatste zonnestralen op een warme dag. Als thuiskomen na een heerlijke vakantie. Ik vond dit echt de overtreffende trap van feelgood!

  • Hij schreef nooit meer zo'n goed boek
    • opvallend
    • engelse humor
    • mooi tijdsbeeld

    Dit boek begint met een hoofdstuk uit de autobiografie van de auteur; RC Sherrif was een toneelschrijver die eigenlijk helemaal niet van plan was om dit boek te schrijven. Het verbaasde hem dat het aansloeg. Conclusie: Hij schreef nooit meer iets wat zo goed was als dit boek. Een voorwoord dat uitnodigt tot lezen…..

    “Goeie genade, is dit niet fantastisch!”

    Meneer en mevr Stevens en hun 3 kinderen Dick, Mary en Ernie gaan elk jaar op vakantie van Bognor Regis, een bekende badplaats in Engeland. Dezelfde weken in september, hetzelfde pension en dezelfde voorpret en planning. Wat volgt is een gedetailleerd verslag van deze vakantie die echt geen minuut verveelt.
    RC Sherrif kan de lezer anderhalve pagina vermaken met een verhaal over de man die de kaartjes in de trein knipt of over hoe het gezin samen kiest voor een strandhuisje met of zonder terras (en waar hij daarna regelmatig aan hun gemaakte keuze refereert)
    De schrijfstijl doet mij een beetje denken aan hoe JK Rowling de dreuzel familie van Harry Potter beschrijft. Een dosis droge humor, een stukje satire en ook een beetje tragedie in een boek.
    Dat lees je bijvoorbeeld als ze de parkiet naar de buurvrouw brengen die nooit op vakantie gaat maar van hun wel elk jaar een souvenir krijgt of tijdens hun verblijf in het sjofele pension.
    Er is een mooi tijdsbeeld geschetst als de familie 6!! foto's ontwikkeld bij de drogist en daar allemaal vol bewondering naar kijken of als ze voor het eerst in een particuliere auto zitten.
    De sfeer is echt Engels, altijd netjes blijven en geen uitspattingen. Het feit dat ouders bij hun achternaam worden genoemd en kinderen bij hun voornaam is al passend bij de tijd van toen.
    De kinderen worden groter en kijken anders naar de wereld om hun heen.
    Heel even lijkt het alsof er een stukje diversiteit in voor zal komen, maar dat was nog onbespreekbaar in deze jaren en in is dit boek ook geen echt onderwerp.
    Ondanks alles blijft het een leuke vakantie waarop het geven en nemen is voor het hele gezin. Zo blijft het gezellig.
    Wat de lezer zich af zal vragen is of het gezin het jaar erop weer dezelfde vakantie zal vieren…maar daar komen we nooit achter want dit boek is in 1931 geschreven en de auteur is in 1975 overleden. Hij schreef nooit meer zo’n goed boek…..

22 99
Op voorraad
Select
Voor 23:00 uur besteld, morgen in huis
Verkoop door bol.com
  • Prijs inclusief verzendkosten, verstuurd door bol.com
  • Ophalen bij een bol.com afhaalpunt mogelijk
  • 30 dagen bedenktijd en gratis retourneren
  • Dag en nacht klantenservice
Bezorgopties
  • Doordeweeks ook ’s avonds in huis

Vaak samen gekocht

Vergelijk artikelen
  • Waar wil je dit mee vergelijken? Je kan in totaal vijf artikelen kiezen. Er is nog plaats voor andere artikelen. ander artikel.