Vallen is als vliegen

Moeilijk voor mij te verwerken, dit boek. Te heftig, te gruwelijk. De schrijfster is mijn zus, nou ja halfzus maar we zijn niet in hetzelfde gezin opgegroeid. Daarom, te gruwelijk om te ervaren hoe dingen op hun plaats vallen. Dit doet "het" met mensen, want net als de schrijfster moet "het" woord hier niet genoemd worden. Te stompzinnig zakelijk. De eerste keer woedend aan de kant gesmeten, een paar uur later echt gaan lezen, om te ontdekken dat "gruwelijk" ook tegelijkertijd "geweldig" kan betekenen, zoals het schilderij Guernica van Picasso, dat ook niet "mooi" is, maar wel keihard naar binnen komt. Maar uiteindelijk wordt de Minotaurus niet geheel van zijn menselijke helft ontdaan. Een sprankje ziel mag hij houden. En dat is wat dit boek behalve gruwelijk toch een beetje mooi maakt. Meesterwerk zusje, waar ik nog vaak om moet janken.

De schrijfster weet je volledig mee te sleuren, je uiteen te scheuren en je vervolgens weer in elkaar te zetten. Razend knap! Bijna sprookjesachtig, doorweven met duisternis, weet ze ultieme erkenning te realiseren. Na het lezen bestaat er geen weerwoord, geen jamaar, alleen aanvaarding en bevestiging. Literair, maar toch toegankelijk geschreven.

Gerda Aukes van boekhandel Den Boer, beschreef het zo treffend en kernachtig, dat ik haar woorden hier graag herhaal: "Woorden vinden om iets wat onzegbaar is te vertellen. Dat is meesterschap waar een hoge prijs voor is betaald." Indringend, verpletterend mooi geschreven. Beste boek in tijden.

Telkens na het lezen van een paar zinnen in 'Vallen is als vliegen' vallen mijn ogen als luiken en kom ik in een waanzinnige film terecht waarvan de beelden door Manon Uphoff's leedvermaak en vlijmscherpe woorden me stuk voor stuk mee zuigen in het voor mij vertrouwde boven verstandelijke. Betreurenswaardig dat ik het boek uit heb. Dankjewel Manon.

In één ruk gelezen! Raak tot op het bot. Advies zelf lezen want ik heb er de juiste woorden niet voor.

Ik ben verbaasd over de positieve recensies hier. Met alle respect voor de schrijfster en wat zij mee heeft moeten maken, vond ik het boek eigenlijk onleesbaar, bol van de metaforen en onbegrijpelijke zinnen en fragmenten. Bovendien kon ik mij helemaal geen beeld vormen van het reilen en zeilen van het gezin, de persoon van de vader en de rol van de moeder. Als je dan als schrijfster uiteindelijk toch besluit om opening van zaken te geven, maak je verhaal dan wat toegankelijker, denk ik dan.