Van Scylla in Charybdis - Liefde en leed in een door extreem-rechts ontwrichte samenleving

Wow! Wat een debuut! Heel veel gemengde gevoelens maar ook hartkloppingen, weemoed en heel veel overpeinzingen. Het verhaal gaat over Yann die zich mateloos ergert aan de massale opkomst van haatpredikers in Frankrijk. Overal waar hij komt rijzen ze als paddestoelen uit de grond. Tijdens één van die opkomsten krijgt hij een uitnodiging van een meisje, Marine, om naar een ander soort bijeenkomst te komen. Alleen. Totaal verbouwereerd wordt dit de ommekeer in zijn leven maar ook de levens van heel veel mensen. De titel klonk me heel raar in de oren maar blijkbaar is het een spreekwoord. Bij nader opzoekwerk kreeg ik de betekenis mee: kiezen tussen twee kwaden. En kort samengevat gaat de rode draad in het verhaal hier wel echt over. Is geweld bestrijden met geweld het antwoord? Zal er ooit een remedie zijn tegen alle geweld? Of zal er ooit een dag komen dat er nergens geen oorlog meer is of meningsverschil? Van Scylla in Charybdis is zeker geen alledaagse roman, verre van. Het verhaal is zéér aktueel, bijna op het profetische af. Het speelt zich af in de nabije toekomst (2022) maar zou perfect op vandaag kunnen slaan. Van Scylla in Charybdis gaat niet alleen over politiek en religies, maar bevat ook een verhaal vol spanning, kameraadschap, liefde en verdriet. "Het is triest om integratie achteruit te zien gaan waar ze eigenlijk vooruit zou moeten gaan. Islam en de westerse wereld zijn misschien geen evidente combinatie maar ik heb altijd geloofd dat het met een beetje goede wil van beide kanten had kunnen werken. Daarvoor moet niet elke moslim in Europa zijn waarden en tradities overboord gooien of zijn geloof verloochenen. Ze moeten zich gewoon een beetje aanpassen aan de realiteit, iets wat cultuur en religie al sinds mensenheugenis hebben moeten doen." Tim Boon, de auteur, heeft met het schrijven van dit boek in mijn ogen bijna een pamflet voor vrije meningsuiting tegen haatpredikers van allerhande allooi neergepend. Niet zomaar met wat klakkeloos gelal maar literair bespraakt. Ik weet niet bij hoeveel uitgeverijen hij met zijn werk bot gevangen heeft, maar ze weten niet wat ze aan zich hebben laten voorbijgaan. Een boek dat ik uitermate aanraad, alleen als je geen extreem rechtse of linkse aanhanger bent die niet vatbaar is voor andere meningen dan die van jezelf.

Avignon, Frankrijk, 2022 Yann studeert geschiedenis aan de universiteit van Avignon als hij door zijn beste vriend op een avond meegelokt wordt naar een bijeenkomst van het rechtse front in het amfitheater van Orange. Hij weet dan nog niet hoe zijn leven enorm zal gaan veranderen. Was tot dan toe alles nog helder en kon hij eerlijk zijn, dit neemt nu een wending die niet voorzien had kunnen worden. Wanneer de Rooms-katholieke Kerk zich aansluit bij extreem-rechts om onder het mom van de vrijheid van meningsuiting en alles wat dierbaar is samen een front te vormen tegen de Islam, maar ook van alle andere geloofsovertuigingen. In Europa voert het fascisme de boventoon en iedereen die er anders over denkt, wordt gedwongen te zwijgen. Het lijkt er op dat Yann steeds meer alleen komt te staan in hetgeen bij denkt en voelt. De meerderheid om hem heen, ook zijn vriend Simon hebben zich bij het rechtse front aangesloten. Dan leert hij de mysterieuze Marine kennen, ze vraagt hem om mee te doen aan een tegenactie, die verschil zal kunnen maken. Yann denkt dat het inderdaad dé oplossing is voor alle problemen dat mensen weten dat niet iedereen het eens is met de huidige gang van zaken. Hij wil zich engageren. Maar dan raakt hij gevangen in een web van verzet, vendetta, liefde en verraad. Is dat erger dan waar hij tegen in opstand wil komen? Of lijkt het er toch te veel op? Wat was nou erger…?? Raakte hij niet van de regen in de drup? In de verschillende verhaallijnen drukt Tim Boon met dit verhaal de lezer nog eens met de neus op de feiten. Wat is jouw mening? Heb je goed over alles nagedacht of doe je gewoon mee omdat iedereen dat doet? Er zijn enorm veel meelopers aan beide kanten. Het gaat steeds over mensen, dat mag niet vergeten worden maar mensen zijn soms net als schapen. Naar mijn mening is Van Scylla in Charybdis een dramatisch debuut; dat belooft nog wat!

vlot geschreven met een zekere opbouw aan spanning, zodat je blijft lezen om het plot niet te missen.

zeker de moeite waard om eens te lezen. het is geschreven door een zeer ruimdenkende avontuurlijke man met veel levenswijsheid. en het is ook een onderwerp van nu.

De proloog is geschreven in de vorm van ik-persoon (Yann). Yann hoopt dat hij met zijn verhaal andere mensen hoop terug kan geven na de vreselijke gebeurtenissen die hij heeft meegemaakt. Hij hoopt dat er in de maatschappij nog steeds mensen zijn die zich niet monddood laten maken, dat er mensen zijn die nog voor hun mening uit durven komen, ongeacht de gevolgen. Dan begint Yann te vertellen over zijn belevenissen, die vijf jaar eerder begonnen toen hij met Simon naar die beruchte bijeenkomst ging. Vanaf hoofdstuk 1 wordt het verhaal verteld in de derde persoon en ben je dus vijf jaar terug in het verleden, in Orange, Frankrijk, 2022. De schrijver Tim Boon weet de lezer vanaf het begin te boeien. Je voelt in de proloog de angst van Yann. In het begin van het verhaal wordt al gelijk duidelijk dat Yann geen man van extremen is qua geloof en politieke voorkeur. Hij noemt zichzelf agnost. Een agnost is iemand die geen overtuiging heeft jegens het wel of niet bestaan van (een) bovennatuurlijk(e) macht(en) zoals God. Het boek gaf me met regelmaat kippenvel. Het speelt zich af in de nabije toekomst, maar de schrijver weet je als lezer met dit boek te raken, er is op dit moment al zoveel gaande waarover Tim Boon schrijft. “Van Scylla in Charybdis” is een goed geschreven verhaal dat vlot leest, van begin tot eind spannend is, maar je tegelijkertijd ook aan het denken zet. Wat zou je zelf doen? Extreemrechts volgen, het verzet in gaan of je gedachten voor je houden en niets doen. Ik mag hopen dat het qua politiek in ons land niet zo erg wordt zoals de schrijver in dit boek weergeeft. Echter ben ik bang dat we inderdaad steeds meer die kant op gaan en persoonlijk vind ik dat beangstigend. Het boek heeft mij aan het denken gezet wat zal de toekomst ons nog zou kunnen brengen. Het is een boek dat het politieke gevoel van deze tijd uitstekend weerspiegelt. Naast de verhaallijn van Yann is er ook die van Simon. Je leest zijn gedachten via brieven die hij schrijft. De eerste brief heet: Dag 138 van de nieuwe orde. Ook Simons kant van de gebeurtenissen is boeiend en verrassend om te lezen. In totaal zijn er vier brieven van Simon. Via deze brieven krijg je als lezer zicht op hoe de politieke situatie zich ontwikkelt; niet alleen die in Europa, maar in de gehele wereld. Er is een mooie zin in het boek die indruk op mij maakte en die verklaart waarom mensen het verzet helpen: "Kijk, voor mij is het geloof als een stok, een die dient om op te steunen, niet om anderen mee te slaan. Dat is in het verleden al te vaak gebeurd en daar wordt dan meestal vol ongeloof op teruggekeken. En nu gebeurt het gewoon opnieuw”. Het einde van het verhaal en de daaropvolgende epiloog zijn dermate indrukwekkend dat deze mij nog lange tijd bij zullen blijven. Laten we hopen dat dit verhaal fictie blijft. Gezien de huidige politieke en godsdienstige toestand in de wereld zou dit verhaal best wel eens werkelijkheid kunnen worden. Ik hoop van harte van niet. 5 sterren voor dit prachtige debuut.