De Verborgen Taal Van Bloemen

Een prachtig debuut van schrijfster Vanessa Diffenbaugh. Het boek gaat over het krijgen en geven van liefde wanneer je dat niet eerder in je leven hebt gekregen. Hoe geef je dan liefde als 10-jarig meisje, en hoe ontvang je dat? Hoe ga je daarmee om? En hoe doe je dat als je zelf een kind krijgt, terwijl je zelf als kind geen liefdevolle jeugd hebt gehad. Dat zijn de velen vragen in het boek waar de hoofdpersoon zich een baan door moet vechten. Victoria is de hoofdpersoon uit het boek, en is al vroeg door haar moeder verstoten. Ze komt in pleeghuizen terecht en pleeggezinnen. Maar rond haar 9e levensjaar komt ze bij een bijzondere vrouw terecht waar ze leert wat liefde betekent. Wat onvoorwaardelijk van iemand houden inhoudt. Toch gaat het ook hier mis. Deze geschiedenis leer je wanneer je verder in het boek komt. Het heden en verleden lopen door elkaar. Het heden omvat de 18 jarige Victoria die haar eigen weg vindt in het leven, en het verleden de 9 jarige Victoria die haar weg vindt door liefde. Op haar 18e gaat Victoria in een bloemenwinkel werken waar ze haar weg door het leven vindt aan de hand van de bloemen. Het is een prachtig teder verhaal, wat deels wordt verteld aan de hand van de betekenissen van bloemen. Na het lezen van dit boek kijk je anders tegen een bos bloemen aan! Emoties komen tot leven en de wereld achter de muur van Victoria leer je begrijpen. De schrijfster ontleedt de gevoelswereld, waardoor je begrip krijgt voor alle daden van Victoria. Een onvergetelijk, gevoelig en breekbaar verhaal over het geven en krijgen van (moeder)liefde.

De verborgen taal van bloemen vond ik zeer de moeite van het lezen waard. Ergens doet het boek denken aan Het parfum van Patrick Süskind in de zin dat er een duister kantje aan het boek zit maar het je wel helemaal in z'n grip houdt. Het verhaal van de hoofdpersoon Victoria is schrijnend. In eerste instantie is het bijna moeilijk om je te identificeren met haar, maar dat veranderd al snel als duidelijk wordt hoe graag ze eigenlijk in contact wil komen met mensen, maar domweg niet geleerd heeft hoe dat moet. Door het wisselen van het perspectief tussen heden en verleden blijft lang onduidelijk wat er precies gebeurd is waardoor je echt graag door wil lezen. Met een verassende ontknoping! Een aanrader.

Na het lezen van de titel ’De verborgen taal van bloemen’ had ik een onmiddellijke associatie met ‘De taal van bloemen’ (The Language of Flowers, 1884 )van Kate Greenaway, dat ik ongeveer een jaar geleden uit mijn verzameling geschenkboekjes heb verwijderd. De enige overeenkomst tussen beide boeken bestaat uit een beschrijving van de emotionele betekenis die aan bloemen wordt toegekend. ‘De verborgen taal van bloemen’ is dan ook beslist geen bloemengids zoals de titel mogelijk suggereert, maar een prachtige roman over een zwaar beschadigde vrouw die een wanhopige poging doet om te overleven in een wereld waarvan zij de taal niet spreekt. Haar communicatie verloopt via de verborgen taal van bloemen. Bijzonder knap aan dit boek vind ik dat de schrijfster een personage tot leven brengt waarover zij geen oordeel velt, maar wel vanuit een sterk invoelend vermogen de rampspoed beschrijft die Victoria veelal over zichzelf afroept vanuit het overheersende gevoel ongewenst en niet geliefd te zijn. Vanessa Diffenbaugh heeft rond haar hoofdpersonages situaties gecreëerd waarvan het moeilijk is voor te stellen dat die schrijnende gebeurtenissen ook kunnen bestaan in de werkelijke wereld van kindertehuizen en kinderbescherming. Het verhaal in zowel heden als verleden wordt door de ik-figuur verteld op onderkoelde toon, waarbij de schrijfster de gevoelens van Victoria tot op het bot heeft ontleed. De verborgen taal van bloemen is een aangrijpend verhaal dat, behalve gekenmerkt door een mooi gebruik van de taal in vertaling weergegeven door Maaike Bijnsdorp en Lucie Schaap, bijzonder pijnlijke en verrassende wendingen kent maar dat uiteindelijk toch ook een sprankje hoop biedt. Een boek waarvan ik de laatste bladzijde werkelijk met tranen in mijn ogen heb gelezen. De wetenschap dat mos kan groeien zonder wortels geeft behalve voor Victoria ook voor mij een andere kleur aan mijn persoonlijke bestaan. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat de lezer niet ontroerd raakt door dit bijzondere verhaal.

Prachtige roman, heeft een diepe indruk achtergelaten. leest vlot en je wil steeds verder lezen. Het is mooi om te zien dat het personage doorheen heel het boek een groeiproces doormaakt. Je blijft dus niet hangen in een bepaald stuk, want het blijft intrigerend tot het einde.

Diffenbaughs heeft een mooie schrijfstijl maar houdt de afstand tussen de lezer en Victoria in het begin erg groot. Het is moeilijk om een personage lief te hebben wat dit nooit geleerd heeft en wat zichzelf blijft afzonderen, omdat ze nu eenmaal zo is. Het verhaal is mooi, hoe Victoria zich heel langzaam als een bloem opent om de natuur toe te laten. Gedurende het verhaal gebeuren er een aantal ongeloofwaardige zaken en worden keuzes gemaakt die me als lezer vragend achter lieten. Het verhaal wordt afwisselend verteld met zaken uit de jeugd van Victoria en hoe ze zich als volwassene ontwikkelt. Met aan beide kanten in het verhaal vraagtekens en ongeloofwaardige beslissingen. Desondanks een mooi verhaal. Want alhoewel dit boek me op de eerste plaats intereseerd vanwege de betekenissen die er aan bloemen worden toegeschreven, bleek het verhaal van Victoria mooi. Al moet het op je eigen tempo, leer je open te stellen voor wat de wereld en de mensen daarin je te bieden hebben. Met daarbij natuurlijk wel een mooie lijst op het eind van de bloemen en de betekenis, misschien toch maar eerst betekenissen opzoeken voor het kopen van een boeket!

Dit is een bijzonder mooi liefdesverhaal over een meisje die geboren was bij een moeder, die haar onmiddellijk verwierp, en tijdens het opgroeien veel liefdeloosheid ervoer in pleeggezinnen en opvangtehuizen totdat de liefde zelf gekend wilde worden door middel van een vrouw die haar onvoorwaardelijk bemoederde en haar liefde voor de verborgen taal van bloemen wist te wekken. Bloemen en aantrekkingskracht zorgen er voor dat ze uiteindelijk voor haar twintigste op de juiste plek terechtkomt. De titel van het boek zou ook 'hoe mos kan groeien zonder wortels' kunnen zijn. Wat een mens ook in zijn jeugd ervaren heeft aan liefdeloosheid en wreedheid, ook zonder wortels kan het 'goed komen'.