Verdwenen

Free lance journaliste Simone probeert haar vroegere werkgever enthousiast te maken voor een artikel dat ze wil gaan schrijven over de schipbreuk van het vrachtschip Deo Volente in 1987. Destijds werd er weinig over vermeld, maar de belangrijkste reden om erover te schrijven voor Simone is dat ze op het sterfbed van haar moeder de naam van haar vader te horen kreeg. Hij was een van de opvarenden van het schip. Ze krijgt met enige terughoudendheid toestemming hiervoor en ze begint enthousiast aan het onderzoek door een lijst van de opvarenden te bemachtigen en de nabestaanden te benaderen. Ze stuit op behoorlijk wat tegenstand en zelfs wordt er in haar huis ingebroken. Het dossier blijkt verdwenen. De volgende dag wordt er een steen door haar ruit gegooid met de waarschuwing te stoppen met het onderzoek. Het verhaal speelt zich af in 2001, veertien jaar na de schipbreuk. Omdat Simone haar hele leven had gedacht dat haar vader niet bekend was, is ze na het verkrijgen van een naam en een foto des te gemotiveerder haar roots te onderzoeken. De nationaliteit van haar vader is Spaans-Baskisch. Ze benadert een vakantievriendje uit Bilbao om haar te helpen met het benaderen van de nabestaanden in Spanje. Ook daar krijgt ze het idee dat de mensen zaken achterhouden, omdat ze weinig spraakzaam zijn. En ook daar zijn er bedreigingen, er worden zelfs mensen vermoord die een link hebben met de achterblijvenden en die benaderd zijn door Simone. In flashbacks wordt het verhaal verteld van de Deo Volente vanaf de afvaart vanuit Rotterdam tot aan de definitieve schipbreuk. Zo leren we de personen die meevoeren op het schip ook door dat verhaal kennen. Dat er sprake was van onduidelijke zaken op de boot wordt stukje bij beetje onthuld. De precieze gang van zaken blijft echter verborgen en wordt pas helemaal op het eind van het boek onthuld. Het spannende verhaal pakt je vanaf het begin, de spanning is meteen aanwezig. En die spanning wordt door het boek heen alleen maar verder opgebouwd door de bedreigingen, de moorden, de achtervolgingen en de geheimen die je overal vermoedt (en die ook echt aanwezig blijken te zijn). Uiteindelijk wordt de gruwelijke waarheid geopenbaard nadat je in een rollercoaster van gebeurtenissen bent beland, die zich in een sneltreinvaart afspelen. Je wordt van het ene avontuur in het andere gestort, zodat je af en toe het gevoel hebt ademloos op het puntje van je stoel te zitten. De schrijfstijl van Ingrid Oonincx is vlot en aangenaam. De twee verhalen in 1987 en 2001 komen uiteindelijk bij elkaar en dan kom je erachter welke geheimen er zich afgespeeld hebben. Naast veel spanning kent het verhaal ook een vleugje romantiek en veel familieleed. Het is Ingrid Oonincx toevertrouwd om deze ingrediënten tot een spannend boek samen te voegen. Halverwege nemen de gebeurtenissen een hoge vlucht en dan doet het geheel soms wat overdreven aan, maar het verhaal blijft boeien tot het eind aan toe. De verrassende plot en het open eindje laten je sprakeloos achter.

Op het sterfbed van haar moeder komt Simone te weten wie haar vader is. Een Spaanse man die in 1987 omgekomen is op het vrachtship "Deo Volente". Simone heeft haar vader nooit gekend of gemist maar omdat haar moeder dit als laatste woorden alsnog aan haar verteld moet ze dit wel gaan uitzoeken. Het zou haar carrière als onderzoeksjournaliste wel eens een zetje kunnen geven en wie weet komt ze met een spectaculair verhaal waar ze alle kranten mee haalt. Al wordt ze alsmaar meer persoonlijke getriggerd wie haar vader nu echt was en ze zou misschien nog meer gemeen hebben dan ze kan vermoeden. Het verhaal speelt zich in twee tijdslijnen af, enerzijds het deel waar Simone stap per stap meer te weten komt te starten met het opzoeken van de nabestaanden van het schip, maar hoe verder ze in het verhaal graaft hoe meer dreiging ze zelf ervaart en al geven alle dreigingen aan dat ze beter stopt met uitspitten hoe meer ze gebeten is om te weten te komen wat er is gebeurd ook al weet ze niet zeker wie ze wel en niet kan vertrouwen en anderzijds het verhaal van de personages op het schip en hoe het er op de Deo Volente aan toe ging. Stilletjes aan komt de verhaallijn samen al ontdek je pas op het einde van het boek hoe het nu echt gegaan is. De passages worden in de beide tijdszones zodanig goed geschetst dat je telkens precies mee in het geheimzinnige onderzoek en zowel gevaarlijk als romantische avontuur van Simone zit of mee bent of op het schip en de gruwelijke spanningen van het moment meemaakt. Vlotte schrijfstijl, niet te veel details, zodat je steeds goed in het verhaal blijft, spanning goed opbouwend maar blijvend mysterieus met een niet te voorspellen einde. Ik heb enorm genoten van "Verdwenen" dankzij de Crime Compagnie en er staan al meer boeken van Ingrid Oonincx op mijn te lezen lijstje.

Voor de leesclub van Hebban mocht ik het boek Verdwenen van Ingrid Oonincx lezen. Ik had hiervoor al twee andere titels van deze auteur gelezen en die waren me goed bevallen, qua verhaal en schrijfstijl. Oonincx heeft ook in Verdwenen weer een zeer prettige schrijfstijl; beeldend, bondig, je ziet het echt voor je. De achterflap vertelt het volgende: Als kind van een bewust ongehuwde moeder heeft onderzoeksjournalist Simone haar vader nooit gekend. Totdat haar stervende moeder haar een naam en foto geeft. Simone ontdekt dat haar vader aan boord was van een vrachtschip dat schipbreuk leed in de Atlantische Oceaan. Ze besluit een artikel te schrijven over dit dodelijk ongeluk. Stap voor stap ontrafelt ze de gruwelijke waarheid achter haar vaders verleden... Het boek kent twee verhaallijnen. De schipbreuk van de Deo Volente in 1987 en het onderzoek vanuit Simone in 2001. De proloog start met de schipbreuk van het vrachtschip de Deo Volente in 1987. Deze proloog is kort maar heftig en trekt je gelijk het verhaal in. In 2001 maak je kennis met Simone die dus op onderzoek uitgaat naar het verhaal achter de schipbreuk van de Deo Volente. Als snel blijkt dat er meer lijkt te spelen dan zomaar een ongeluk en dat er mensen zijn die niet willen dat Simone op onderzoek uit gaat. Door haar bedrevenheid als journaliste en de sterke wens om meer over haar vaders leven te weten komen steekt Simone haar hand in een wespennest. Het wordt echt gevaarlijk maar Simone is niet van plan het onderzoek te stoppen. Beide verhaallijnen wisselen elkaar af en vullen elkaar aan. Ze hebben een sterke opbouw en brengen vaart in het boek. Ik vroeg me als lezer in beide verhaallijnen af hoe het nu zat. Je blijft van het begin tot het eind nieuwsgierig naar het vervolg. De spanning wordt opgebouwd, er volgt een wending en dan een verassende ontknoping en epiloog. Ik heb genoten van het boek en vind het zeker een aanrader. Ik geef het boek dik 4 sterren.

Zelf ben ik wel Spanjaard en ken de streek daar. Maar mooi hoe ze schrijft hoe je je het kan inbeelden de streek. Heel spannend verhaal, waar je aan het begin totaal niets van begrijpt en dan beetje bij beetje wordt er iets meer duidelijk. Vond het een mooi en spannend boek.

Terwijl Ingrid Oonincx de opleiding journalistiek volgde, ontdekte ze haar liefde voor schrijven. In 2009 deed ze met een manuscript mee aan een schrijfwedstrijd, waarvan ze de winnaar werd. Een jaar later werd dit verhaal in boekvorm uitgegeven onder de titel Nickname. Hiervoor ontving ze in 2011 de Schaduwprijs voor het beste Nederlandstalige debuut. In februari 2021 werd haar nieuwste thriller Verdwenen uitgebracht. Haar boeken kenmerken zich door de maatschappelijke thema’s en goed uitgewerkte personages. Samen met een viertal andere auteurs is ze aangesloten bij het schrijversnetwerk Moordwijven. Simone van Mierlo is altijd verteld dat ze de dochter van een anonieme zaaddonor is, maar haar moeder vertelt haar, vlak voor dier overlijden, dat ze de dochter is van een Baskische gastarbeider. Simone, die freelance onderzoeksjournalist is, wil meer over haar vader te weten komen en gaat op onderzoek uit. Ze komt erachter dat hij zich aan boord bevond van een vrachtschip dat in augustus 1987 op de Atlantische Oceaan is gezonken en dat er geen overlevenden waren. Omdat ze een artikel wil schrijven over deze schipbreuk ontdekt ze ook meer over het verleden van haar vader. Het verhaal, dat uit twee verhaallijnen bestaat en zich in twee perioden (1987 en 2001) afspeelt, begint met een spannende en in zeker zin beklemmende scène die laatste minuten van Arne, een van de drenkelingen van het gezonken vrachtschip, beschrijft. De auteur heeft dit fragment invoelend en beeldend geschreven, want de lezer voelt de paniek en onmacht waar Arne op dat moment aan overgeleverd is. Tot ongeveer twee derde van de plot wordt de verhaallijn uit 2001 (heden) afgewisseld met die uit 1987 (verleden). In het verhaal in het heden is Simone op zoek naar haar vader en in dat uit het verleden wordt beschreven wat zich, totdat dat het verging, op het vrachtschip heeft afgespeeld. Beide subplots raken elkaar uiteindelijk niet, maar zijn wel onlosmakelijk met elkaar verbonden. Doordat Verdwenen zich in twee verschillende perioden afspeelt, wordt het vanuit verschillende perspectieven verteld, hoewel het vooral uit dat van Simone is. Zij is immers het leidende personage. Tijdens de plot, maar dat gaat heel geleidelijk, komt de lezer steeds meer over haar te weten. Door middel van herinneringen zijn dat ook enkele gebeurtenissen uit haar jeugd. Het is echter niet alleen Simone die centraal staat. De auteur heeft namelijk thema’s als terrorisme en het missen van een vader eveneens in het verhaal verwerkt. Daarnaast verwijst ze zo nu en dan naar enkele voorvallen die werkelijk zijn gebeurd, bijvoorbeeld de aanslag op de Hipercor-supermarkt in Barcelona van 19 juni 1987. Feitelijkheden als deze zorgen er zonder meer voor dat het verhaal geloofwaardig overkomt. Al vanaf het begin is het verhaal intrigerend. Dat komt in beginsel nog niet eens door de lichte spanningsboog die er is, maar hoofdzakelijk doordat de lezer nieuwsgierig wordt gemaakt. Je wilt te weten komen wat er op het schip gebeurd is, waardoor het is vergaan en of het Simone gaat lukken meer over haar vader te weten te komen. Zo nu en dan zijn er enkele situaties die een iets verhoogde spanning hebben, maar doordat Oonincx deze spanning langzaam opbouwt, vindt in de ontknoping de climax plaats. Dan is het zowel beangstigend als heftig en de lezer bevindt zich er als het ware middenin. Dit gaat door tot en met de laatste alinea’s van het slothoofdstuk, waarin een voorval de lezer perplex doet staan en die tevens voor vragen zorgt. In een bijzonder verzorgde en vlotte schrijfstijl laat de auteur de lezer kennismaken met de duistere kant van onder andere Baskenland en neemt ze hem mee over de woelige baren van de Atlantische Oceaan. Hiermee is Verdwenen geen thriller die zomaar uit je gedachten zal verdwijnen.

“Zo god het wil” – Deo Volente Wanneer haar moeder haar op haar sterfbed vertelt wie haar echte vader is, is naast de emoties de drang om op onderzoek uit te gaan voor Simone van Mierlo erg groot. Als onderzoeksjournalist bijt zei zich vast om te achterhalen wat er met haar vader is gebeurd. Het vrachtschip waarop haar vader meereisde richting Brazilië is op volle zee verloren gegaan, maar waarom is er niets over het ongeval met de Deo Volente bekend en wanneer Simone zich stort op het onderzoek blijkt er al snel meer aan de hand te zijn geweest. Zal Simone het verleden van haar vader ooit kunnen achterhalen? Ingrid Oonincx schrijft al sinds 2010, zij debuteerde met Nickname, inmiddels verschenen er van haar hand al meerdere thrillers en won zij met haar debuut de Schaduwprijs in 2011. Met Verdwenen weet Oonincx mijn thrillerhart sneller te laten kloppen, want eenmaal gestart in deze thriller is wegleggen een optie die niet voorkomt in het woordenboek. Een heerlijk oplopende spanning maakt zich meester van de lezer, de kalme start verdwijnt als sneeuw voor de zon, wanneer Simone haar onderzoek vordert. Oonincx laat de spanning gestaag oplopen, heerlijke plotwendingen maken dat je elke keer verrast wordt door wat er in het verhaal. Gebeurd. Snelheid overheerst en als lezer heb je echt geen idee wat er allemaal nog meer gebeuren kan. Je reist mee met Simone van Nederland naar Bilbao, waar zij opzoek gaat naar antwoorden, de sfeer in het Spaanse dorp is zowel beeldend als tastbaar weergegeven, Ingrid Oonincx laat je het verhaal echt beleven. Haar vlotte schrijfstijl zorgen ervoor dat A; stoppen niet mogelijk is en B; je je helemaal vereenzelvigt met Simone, de spannende zoektocht naar het verleden van haar vader laat je niet los. Vol verrassende plotwendingen Ook het verhaal van het verleden komt aan bod, de schuingedrukte hoofdstukken maken mij steeds nieuwsgieriger, waardoor ook de spanning in het verhaal oploopt, er klopt iets niet dat voel je aan je water, maar je krijgt er lange tijd geen grip op! Eenmaal richting de plot krijg je een vermoeden, maar toch weet Ingrid je geboeid te houden tot het einde, en wat voor einde. Het lijkt erop naarmate de plot zijn einde nadert er meer en meer snelheid in het verhaal komt, heerlijk want niet alleen de snelheid loopt op ook de spanning gaat een versnelling hoger. Verdwenen is een thriller waarbij je even alles om je heen vergeet, in opperste concentratie bijt je je vast in het verhaal. Oonincx heeft mij verrast, verbaast en laten genieten, dit is zo`n thriller waarbij je je afvraagt wanneer de verfilming komt. Het buitenlandse karakter, de sterke verhaallijn, intrigerende karakters en de heerlijke plotwendingen zouden het geweldig doen op het witte doek! Een Mustread wat mij betreft, voor mij staat Ingrid Oonincx vanaf heden op mijn lijstje van Favorieten.