Door drukte kan de reactie van de klantenservice of partner langer duren. Bekijk je track & trace voor de laatste status van je bestelling

Boek omdraaien
Vergeet de meisjes

Uitgever: De Bezige Bij

Auteur: Alma Mathijsen
  • Nederlands
  • Paperback
  • 9789023499404
  • Druk: 1
  • augustus 2017
  • 304 pagina's
Alle productspecificaties

Alma Mathijsen

Alma Mathijsen (1984) is schrijver en beeldend kunstenaar. Op haar achttiende begon ze met schrijven voor de jongerenwebsite spunk.nl. Ze was de helft van het duo Fanny & Alma in Het Parool. Ze schreef twee toneelstukken en een verhalenbundel. In New York studeerde ze een half jaar Creative Writing aan het Pratt Institute. In 2011studeert ze af aan de Gerrit Rietveld Academie, afdeling Beeld & Taal.

Samenvatting

De Amerikaanse journalist Fields reist met enige tegenzin naar Voorhorst om de beroemde schrijver Iris Kouwenaar te interviewen. Al gauw wordt hij overrompeld door een fascinatie voor de raadselachtige relatie tussen Iris en haar huisgenoot Kay.
Hij dringt hun leven binnen en observeert de totale toewijding waarmee Kay haar steeds zieker wordende vriendin verzorgt. In hun eigen kleine wereld, tussen de muren van een slaapkamer in West-Friesland, zijn de twee vrouwen aan elkaar overgeleverd.

Vergeet de meisjes laat een nieuw licht schijnen op vriendschap, die minstens zo intens en ingewikkeld is als een liefdesrelatie.
Alma Mathijsen verkent in deze roman de grenzen tussen toewijding en obsessie, tussen zelfopoffering en egoïsme.

Ik wil een hond zijn, ik wil jouw hond zijn, ik wil doodgaan op je schoot en lachen. Ik wil een vogel zijn. Ik wil dit niet doen. Ik wil niet doen wat ik nu aan het doen ben.

Productspecificaties

Inhoud

Taal
Nederlands
Bindwijze
Paperback
Druk
1
Verschijningsdatum
augustus 2017
Afmetingen
Afmeting: 21,6 x 13,7 x 1,8 cm
Aantal pagina's
304 pagina's
Kaarten inbegrepen
Nee
Illustraties
Nee

Betrokkenen

Auteur(s)
Alma Mathijsen
Uitgever
De Bezige Bij

EAN

EAN
9789023499404

Overige kenmerken

Extra groot lettertype
Nee
Gewicht
293 g
Studieboek
Nee
Verpakking breedte
137 mm
Verpakking hoogte
18 mm
Verpakking lengte
216 mm

Je vindt dit artikel in

Taal
Nederlands
Boek, ebook of luisterboek?
Boek
Aanraders
Gezien in de media
Nieuw of tweedehands
Tweedehands

Reviews

14 reviews
3,0
van de 5
2
1
6
5
0
  • Vergeet de meisjes

    Vergeet de meisjes van Alma Mathijsen is een boek waarbij ik na het lezen niet zo goed kan zeggen wat ik er nou precies van vond. Het was zeker geen slecht verhaal, maar het was ook geen boek waar ik heel enthousiast over ben. Het begint vaag en warrig en eigenlijk blijft het dat het hele boek door. Het wordt zeker duidelijk wat er speelt en wat er aan de hand is, en na het lezen begrijp ik ook waarom er voor een warrige schrijfstijl is gekozen. Het is alleen dat ik persoonlijk dat niet fijn lezen vind. Ik vond het geen toegankelijk boek dat lekker makkelijk wegleest.

  • Van dichtbij beschouwde dodelijke vriendschap
    • Spannend
    • Meeslepend
    • vlotte en directe schrijfstijl
    • interessant perspectief (beschouwende fields)
    • verrassende verbinding met de 'echte' wereld
    • dialogen op sommige punten moeilijk te volgen
    • open einde (moet je van houden)
    • onaf (i.v.m. fields verhaal)
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Geschreven bij Vergeet de meisjes

    Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Amerikaanse journalist Fields, die ondanks dit perspectief maar zeer marginaal onderdeel wordt van het verhaal. Fields beschouwd en beschrijft de intieme relatie tussen schrijfster in ruste Iris Kouwenaar en haar vriendin Kay. Fields wordt erop uitgestuurd om een interview met Iris te regelen met als doel het uitvinden waarom er geen boeken meer verschijnen van haar.

    Thema's die het boek interessant maken zijn: gender en identiteit, vriendenrelaties en liefdesrelaties, cultuurverschillen, Man versus Vrouw, helden(verhalen), mislukking en dromen over 'hoe het zou moeten zijn'. Deze thema's komen in het verhaal van het boek zelf voor en zijn verweven met verhalen van Iris.

    Schrijfster van het boek Alma Mathijsen weet de vervreemdende relatie tussen de hoofdpersonen van het boek te verbinden met de 'echte' buitenwereld. Dit doet ze door de intrigerende verhalen van Iris, door verteller Fields een beschouwer te laten zijn maar ook door ons te verwijzen naar de Wiki-pagina van Iris Kouwenaar en haar boek Antidote. Iris wordt hiermee deel van onze eigen wereld.

    De schrijfstijl van Alma Mathijsen is prettig, het leest vlot en direct. Maar bij sommige dialogen (tussen Iris en Kay) is het moeilijk te volgen wie er aan het woord is. Zodra de schrijfster van dit boek een door een ander geschreven stuk aan ons aanbiedt kun je herkennen dat er sprake is van een andere schrijfstijl (leuk detail). Het boek trekt je vanaf het begin mee in de meningen en gevoelens van Fields en neemt je aan de hand van zijn meningen en gevoelens mee naar het eind. Toch lijken er dingen te missen in het verhaal van Fields, je leert hem niet goed genoeg kennen en het verhaal over het gordijn verwarde mij. Het einde van het boek was voor mij wat abrupt, iets te open, je blijft achter met vragen (maar dat zal de bedoeling wel zijn).

  • Mysterieus boek

    Bij het zien van de saaie cover weet je niet wat je moet verwachten. Het was misschien mooier geweest als op de cover van Vergeet de Meisjes een foto van Iris in bed was geplaatst, dan had je een klein tipje van de sluier gehad van waar het boek over zou kunnen gaan. De titel doet geheimzinnig aan, je wilt weten wat ermee bedoeld wordt, waarom de meisjes vergeten moeten worden. Het is een titel, waarvan je later in het boek pas doorkrijgt, dat die bij het boek past.

    Het is een verhaal waarvan je niet helemaal weet wat je ermee aan moet, maar je wilt toch steeds verder lezen als je er eenmaal in bent begonnen. Je wilt weten hoe het verder gaat lopen, wat de precieze band is tussen Iris & Kay, waarom mensen niet mogen weten wat er echt achter de deuren van het huisje in West-Friesland gebeurt, of Fields uiteindelijk gesnapt wordt, wie hem als eerste zal snappen en hoe hij zich eruit zal praten.

    Soms is het verhaal wat warrig en moet je een stukje een paar keer terug lezen om het te begrijpen en dan nog kan het even duren voor je het stukje echt begrijpt. Er zijn een paar spannende momenten zoals tijdens een autorit van Amsterdam naar het West-Friese dorpje. Je gaat spontaan op je nagels bijten omdat je niet weet hoe het gaat lopen.

    Er staan prachtige zinnen in zoals: "Of eigenlijk, of ik de liefde voor een geliefde verloor." en 'Ik herinner me dat ik zei dat vriendschap net zo waarachtig kan zijn als romantische liefde.' Een hoofdstuk is haast poëtisch geschreven met zinnen van wat Iris zich herinnert. Het slot komt als een verrassing en deels toch ook weer niet omdat je, als je het verhaal goed hebt gelezen, het ook wel had kunnen zien aankomen.

    Het is een verhaal over vriendschap dat meer is dan een gewone vriendschap, obsessie voor iemand hebben, onzekerheid en jaloezie. Je krijgt bewondering voor Fields, ook al keur je niet alles goed wat hij doet. Met Iris en ook met Kay, kan je alleen maar medelijden hebben. Kan niet zeggen waarom, want dan zou ik te veel verraden.

    Kortom: als je van een mysterieuze verhalen houdt, dan is dit boek zeker een aanrader.

  • Ongrijpbaar met een feministisch randje
    • Goede verhaallijn
    • dramatisch slot
    • ongrijpbare personages

    Het is twintig jaar geleden sinds de bestseller Antidote is verschenen. Naar aanleiding van dit jubileum vertrekt de Amerikaanse journalist Fields naar het West-Friese dorpje Voorhorst om een interview met de geprezen schrijfster van Antidote, Iris Kouwenaar, af te nemen. Fields is geen fan van het werk van Iris en wordt juist daarom door zijn hoofdredacteur op pad gestuurd. De situatie vraagt er ook wel om; een bestsellerauteur die sinds haar populairste boek niet alleen nauwelijks meer iets heeft geschreven, maar zelfs van de aardbodem lijkt te zijn verdwenen. Fields doet de ontdekking dat het niet goed gaat met Iris en ziet dat zij dagelijks wordt verzorgd door haar vriendin Kay die haar tegelijkertijd ook van de buitenwereld afschermt door niemand in hun wereld toe te laten. Zal het Fields lukken om te achterhalen wat er precies met Iris aan de hand is?

    Alma Mathijsen (1984) is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze heeft enkele toneelstukken en een verhalenbundel op haar naam staan en schreef de romans Alles is Carmen (2011) en De grote goede dingen (2014). Ook schrijft ze essays voor NRC Handelsblad. Vergeet de meisjes is haar derde roman.

    Vergeet de meisjes zit vol pakkende dialogen. Het idee voor de roman is origineel en spannend. Net als Fields wil je als lezer weten wat er met Iris gaande is. Vanuit de inbouwkast kijk je over de schouder van de journalist mee naar de twee vrouwen die in hun totaal witte slaapkamer (vermoedelijk geen toevallige verwijzing naar het werk van dichter Gerrit Kouwenaar) hun dagelijkse rituelen uitvoeren (wassen, masseren, eten en elkaar verhalen vertellen). Samen met Fields analyseer je Iris’ geestelijke en lichamelijke toestand, vraag je je af wat voor soort relatie Iris en Kay met elkaar hebben en puzzel je mee naar Kay’s motieven om zo in het verzorgen van Iris op te gaan.

    Terwijl Fields de nodige informatie voor zijn krantenstuk geleidelijk bij elkaar zoekt, overheerst er een vervreemdend gevoel in de roman. Zo werpt de vondst van het dagboek van Kay vooral weer nieuwe vragen op en brengen de toenaderingspogingen van Fields de vrouwen niet echt dichterbij. Iris en Kay blijven daardoor ongrijpbaar en hun verhouding vaag. In combinatie met het dramatische slot en de magisch-realistische verhalen over zeldzame, vrouwelijke stammen die de vrouwen elkaar vertellen, is het de vraag of Mathijsen met haar boek de grenzen van de hartstochtelijke vriendschap tussen de vrouwen probeert op te zoeken, of vooral een feministische boodschap aan de lezer over wil brengen.

    *Deze recensie van "Vergeet de meisjes" is ook te lezen op Hebban en elineschrijfthier.nl

  • Goed boek met meerdere 'kernen'
    • Spannend
    • Grappig
    • Fantasierijk
    • Meeslepend verhaal
    • Goede verhaallijn
    • Moeilijk in te komen
    Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten

    Kreeg dit boek in eerste instantie als 'grap' voor mijn verjaardag omdat ik ook Alma heet, maar enorm blij dat ik dit boek gelezen heb. In het begin is het even puzzelen qua perspectief maar later wordt dit helemaal duidelijk en vond ik de manier waarop de eerste hoofdstukken geschreven waren erg knap! Het verhaal sleept je mee, maar het einde was anders als ik in eerste instantie dacht!

  • Zware sfeer
    • Fantasierijk
    • Ingewikkeld verhaal

    Personages moeilijk om mee te identificeren. De situaties klinken onrealistisch ook al worden ze goed in context gelegd. Persoonlijk was ik teleurgesteld door de sfeer van het boek - somber, zwaar en bijna ellendig. Ik miste lichte momenten van vrolijkheid, een flashback naar hoe het de personages vroeger afging toen ze eventueel nog gelukkiger waren. Fantasierijk was het wel, maar misschien juist een beetje té waardoor ik moeilijk door het verhaal werd meegesleept.

  • Taai en bizar
    • Matige kwaliteit
    • prijzig

    Geschreven bij Vergeet de meisjes

    Ik vind het een taai boek dat de aandacht niet kan vasthouden. Redelijk absurd. Het taalgebruik spreekt mij ook niet aan.

  • Intrigerend
    • ontroerend
    • Meeslepend
    • Moeilijk in te komen
    • Voorspelbaar

    Geschreven bij Vergeet de meisjes

    'Na een blik op deze aarde zou elke bezoeker vragen naar de manager'

    ‘Vergeet de meisjes’ is een apart en intrigerend boek.

    Iris Kouwenaar heeft 20 jaar geleden een bestseller geschreven ‘Antidote’. Zij heeft het succes van dit boek erna niet meer kunnen evenaren.

    Fields, een journalist uit Amerika, wordt naar Nederland, naar een dorp in West-Friesland, gestuurd voor een interview met Iris. Fields heeft het boek nooit willen lezen en weet ook niet echt wat hij Iris wil vragen. Het is voor hem min of meer een ‘verplicht nummer’.

    Het blijkt lastig om Iris te spreken te krijgen; zij wordt afgeschermd door Kay, vriendin van Iris, die er alles aan doet haar uit de publiciteit te houden. Kay krijgt hij wel te spreken maar daar wordt Fields niet direct veel wijzer van.

    Via een nogal ongeloofwaardige manier komt Fields terecht in het huis waar Iris en Kay wonen en hij kan hen een tijd lang observeren. Hij komt erachter dat Iris erg ziek is en min of meer ‘gevangen’ wordt gehouden door Kay. De medicatie die Kay haar geeft maken haar namelijk zieker en vooral afhankelijker dan ze daadwerkelijk is. Kay is ontzettend lief voor de bedlegerige Iris en zorgt goed voor haar waardoor Iris niet achterdochtig wordt. Kay zorgt voor het eten en helpt Iris met alles. Iris, de schrijver, vertelt Kay mooie verhalen.

    De vrouwen leven een zeer geïsoleerd leven; hebben eigenlijk geen contact met de buitenwereld. De uitgever wordt ook vakkundig door Kay afgehouden.

    Fields bemachtigt én leest het dagboek van Kay en komt op deze manier achter de waarheid die in deel 2 van het boek beschreven wordt.

    Een boek over liefde, obsessie, jaloezie, eenzaamheid en vertrouwen. Ik vond het een boeiend boek, mooi geschreven, goede dialogen, maar wel wat ongeloofwaardig en overdreven hier en daar. Ook is het niet altijd even duidelijk wanneer bepaalde scènes zich afspelen en hoe die zich verhouden met andere passages. De spanning wordt goed opgebouwd maar het einde is wat onbevredigend.

  • Bijzonder, wel wennen
    • Verrassend
    • aparte aanpak verhaal dat wel laat doorlezen
    • Moeilijk in te komen

    Geschreven bij Vergeet de meisjes

    Journalist Fields krijgt, geheel tegen zijn zin, de opdracht om Iris Kouwenaar te interviewen vanwege het 20 jarig jublieum van haar debuutroman Antidote. Fields de “ik” persoon in deze roman is de verteller, de observant die de persoon Iris Kouwenaar als onderwerp van zijn opdracht wil. Hij kijkt daarin naar haar verstikkende relatie met haar huisgenoot Kay, schroomt niet om in het kielzog van de observatie aan zelfreflectie te doen. Ook zijn leven passeert af en toe de revue waarbij hij paralellen trekt, er herinneringen opgeroepen worden.
    Eerdere interviews die hij ziet en leest bepalen sterk hoe hij naar Iris kijkt, vormt ook zijn mening over haar. Is zijn aversie tegen de schrijfster, meer nog haar houding tegenover het schrijver zijn als professie terecht? Door de beeldvorming weigert hij in aanvang ook haar beroemdste boek en aanleiding voor zijn opdracht, Antidote, te lezen. Iets waar hij gaandeweg van af stapt, waarbij de vraag rijst of hij dit zichzelf verplicht vanwege het interview dat hij met Iris wil houden of toch geïnteresseerd raakt.

    Hij wordt, ook achtervolgd door de naweeën van een jetlag, in zijn poging om tot een interview te komen niet echt geholpen door haar uitgeverij en komt niet, zelfs niet moeizaam voorbij huisgenote Kay, die Iris voor hem afschermt en onbereikbaar maakt. Fields moet heel wat doorstaan om aan het verhaal te komen waarvoor hij op pad gestuurd is. Een toevallige insluiping brengt hem heimelijk in contact waarbij Iris zich ontpop zich als een verteller. Allerlei toevallig lijkende vertellingen deelt zij met Kay. Sterke vrouwen, zoals fa’afafines en Jejuvrouwen, lijken de basis van al haar verhalen. De zinnen die zij uitspreekt kunnen zo uit een boek weggelopen zijn. Field, die niet kan deelnemen aan de gesprekken, hoort het aan en neemt ook kennis van de gedachtenspinsels van Kay via haar dagboek die hij stiekem kan inkijken. Dit gaat even voort totdat hij onverwacht in de gelegenheid komt Iris echt te ontmoeten. Tegelijk wordt hij meegezogen in ontwikkelingen die volgen, die afstevenen op een radicale ontknoping waarin rollen drastisch en dramatisch veranderen.

    Dit is niet een verhaal dat een tijdgebonden of uitgestippeld pad volgt rondom gebeurtenissen maar is sterk gericht op de personages waarbij de lezer observator wordt van gedrag en verhalen.
    De enscenering? Een huisje, nee eerder een zelfverkozen gevangenis, in een gehucht waar niets gebeurd, waar twee vriendinnen, zeer verschillend van aard maar uitermate sterk verbonden, nee, tot elkaar veroordeeld zo lijkt het, samenwonen en losse gesprekken over van alles en nog wat hebben, maakt dat het verhaal naast gelaagd vooral somber, wat absurdistisch, vervormd van werkelijkheid, bij vlagen claustrofobisch en duister aandoet.

  • Een verwarrend boek
    • Moeilijk in te komen
    • Ingewikkeld verhaal
    • Geen diepgang

    Vergeet de meisjes van Alma Mathijsen is een boek met een cover die er niet uit springt, geel met zwart. Het is een saaie cover. Het boek had ik niet opgepakt als ik het had zien liggen.

    De titel is mysterieus en geeft niet veel weg van het plot. Waar gaat het over: journalist Fields moet met flinke tegenzin een beroemde schrijfster interviewen. Geheel tegen zijn verwachtingen in wordt hij meegesleept door de raadselachtige verhouding van de zieke schrijfster en haar zorgzame vriendin. Maar de verhouding zijn niet wat ze lijken.

    De schrijfstijl vond ik niet prettig, waardoor ik al naar een aantal hoofdstukken de draad kwijt was en moeite had om mij te concentreren. Het verhaal over vriendschap, obsessie kwam niet over. Het is een verwarrend verhaal, waarin liefde en haar heel dicht bij elkaar liggen.
    Ik heb het boek met moeite uitgelezen. Het is dan ook niet een boek dat ik zou aanraden.

20 99
Op voorraad
Select
Voor 23:00 uur besteld, morgen in huis
Verkoop door bol.com
  • Prijs inclusief verzendkosten, verstuurd door bol.com
  • Ophalen bij een bol.com afhaalpunt mogelijk
  • 30 dagen bedenktijd en gratis retourneren
  • Dag en nacht klantenservice
Bezorgopties
  • Doordeweeks ook ’s avonds in huis
Vergelijk artikelen
  • Waar wil je dit mee vergelijken? Je kan in totaal vijf artikelen kiezen. Er is nog plaats voor andere artikelen. ander artikel.