Verlamd van angst herstellen na seksueel misbruik

"Verlamd van angst" is een goed geschreven boek dat een gedegen verklaring geeft voor de reacties die mensen vertonen op seksueel misbruik. Alles wat een slachtoffer moet weten om haar/zijn eigen gedrag goed te kunnen begrijpen, staat in dit boek. Om die reden ben ik dan ook blij dat mij dit boek werd aangeraden door iemand die ik kende. De enige reden dat ik dit boek 4 sterren in plaats van 5 sterren geef, is dat er enorme misinformatie in staat m.b.t. zelfbeschadiging/zelfverminking. Op pagina 149 beweert de auteur dat mensen aan zelfbeschadiging/zelfverminking doen omdat ze zich (al dan niet bewust) willen "verdedigen tegen mogelijke daders door er sterker of juist zwakker uit te zien. Stoere, sterke mensen hebben littekens, en daarmee straal je kracht uit." Dit slaat absoluut nergens op. Mensen doen aan zelfbeschadiging/zelfverminking omdat de fysieke pijn ze afleidt van hun mentale pijn, of om opnieuw iets te kunnen voelen. Het verbaast mij dan ook niet dat ze hier geen bron heeft kunnen citeren. Hierna beweert ze iets wat nog achterlijker is, namelijk: "Milde vormen van dit gedrag [zelfbeschadiging/zelfverminking] uiten zich bijvoorbeeld in een 'gothic' kledingstijl, of het dragen van veel piercings. Daardoor krijg je een stoerder en sterker uiterlijk, dat mogelijk veel mensen, onder wie potentieel bedreigende mensen, afschrikt." Ook dit is absurd. Een voorliefde voor een bepaalde subcultuur en de bijbehorende esthetiek heeft niets met zelfbeschadiging/zelfverminking te maken. Ik heb nog nooit zoiets gehoord. Voor deze bewering citeert ze ook geen bronnen, dus het lijkt erop dat ze deze hele passage uit haar duim heeft gezogen. Verder zou het goed zijn als ze meer pagina's, bijv. een hoofdstuk, had gewijd aan het beschrijven van verslavingsproblematiek (ook een V-woord!) die heel veel voorkomt onder slachtoffers van misbruik. In het boek heb ik hier namelijk niet zoveel over gelezen, terwijl ik zie dat de meeste verslaafden om mij heen last hebben van zware (jeugd)trauma's. Eetstoornissen zijn overigens, net zoals andere vormen van zelfbeschadiging/zelfverminking, net zo goed een verslaving als die aan drank, drugs, gokken etc. Een laatste tip zou ook zijn dat ze bij de passage over pijn bij het vrijen (p. 160) inging op het verschijnsel dat "vaginisme" genoemd wordt. (Hé, weer een V-woord!) Dit komt neer op een spasme in de bekkenbodemspieren waardoor penetratie onmogelijk of zeer pijnlijk is. Als ze deze seksuele stoornis bij zijn naam noemt, kunnen mensen met deze problematiek makkelijker googelen op hun symptomen en mogelijke behandelingen hiervoor. Dat was mijn kritiek op het boek. Verder is het een aanrader voor iedereen die seksueel misbruik heeft meegemaakt, mensen kent voor wie dit geldt en/of gewoon meer wil leren over het onderwerp. Goed boek!

Agnes van Minnen legt je uit hoe het zit met je reacties tijdens en na seksueel misbruik. Waarom begrijp je je eigen verlamming niet en waarom schaam je je zo? Agnes legt een hand op je schouder en neemt je mee op weg naar herstel na seksueel misbruik. Je kunt er zelfs jaren later nog van herstellen! Kopen dit boek, maar ook cadeau geven aan iedereen die je wilt uitleggen waarom het jouw schuld niet is. Dan kun je met je dierbaren die het weten samen op weg naar bevrijding uit de gedachtekluwen in je hoofd. Met een mooie inleiding van Karin Bloemen.

Het is echt super goed geschreven. Toegankelijk, overzichtelijk en door de vele voorbeelden zo herkenbaar voor vele mensen. Ik heb er zeer veel aan gehad zelfs al na zoveel boeken en zoveel therapie heb ik dingen gelezen die ik nog niet wist. Ik raad dit boek dan ook aan voor slachtoffers, naasten, professionals, leerkrachten, politie agenten, ziekenhuis personeel etc. Zodat men wéét hoe mensen kunnen reageren en waarom ze dit doen en ook hoe ze daar op een correcte manier op kunnen reageren. Ik adviseer hem echt iedereen en heb een video review gemaakt wat ik ook op mijn website heb gedeeld en ga de schrijfster zelfs persoonlijk interviewen.

Ik ben voor mijn PTSS (ontstaan door seksueel misbruik in mijn kindertijd) behandeld bij Psytrec. Toen ik om een tip vroeg voor een boek over PTSS na seksueel misbruik raadde de EMDR therapeut mij dit boek aan. Bij Psytrec heb ik veel geleerd over PTSS én ben ik van mijn PTSS afgekomen! Ik wilde wel graag nog meer leren over hoe te herstellen na seksueel misbruik en hoe ik het beste met mijn omgeving hierover kan praten. Dit boek vind ik daarvoor perfect! Agnes omschrijft alles heel duidelijk. Het heeft mij geholpen het seksueel misbruik nog beter een plek te geven. En mijn vriend en ouders willen dit boek nu ook lezen. Ik vind het boek écht een aanrader! Het enige wat ik heel raar vind is dat Agnes (die volgens mij directeur is bij Psytrec) Psytrec helemaal niet noemt in dit boek. Wat mij betreft zouden alle slachtoffers van seksueel misbruik met PTSS over Psytrec moeten horen. Ze hebben al zóveel mensen van hun PTSS af geholpen, waaronder mij. Grandioos wat zij doen. Dit boek is een goede handleiding van wat zij doen. Ik kan het iedereen aanbevelen.

Op een aantal vlakken slaat de schrijfster van het boekje de plank volledig mis; ze gaat op momenten erg kort door de bocht en is tegelijkertijd vreselijk langdradig. De ruimte die besteed wordt aan het herhalen van de herhaling kan beter gebruikt worden voor het nuanceren van stellige uitspraken over onderzoeken die meer nuance verdienen. Een voorbeeld is het onderzoek dat van Minnen aanhaalt op p72 over de relatie tussen agressie en het versterken van een band met de dader. Ze stelt dat agressie de band met de dader kan versterken. Dit baseert ze op een onderzoek dat gedaan is onder chimpansees die na een agressieve episode elkaar gingen zoenen. Dit vertaalt ze als dat het ook zo zou werken bij mensen. Dit is veel te kort door de bocht en schadelijk om zo te stellen. Agressie kan zeer traumatiserend zijn en of het een band schept, is zo afhankelijk van factoren die benoemd hadden moeten worden (bv de intensiteit van agressie, de relatie tot de dader en meer). Een op een kopiëren van aap naar mens is onmogelijk. En een traumatische verzoening uit zoeken naar veiligheid (het proberen te voorkomen van nog een aanval) is iets volkomen anders dan het versterken van de band. Ook spreekt zij over het moeten aangaan van je angsten door je triggers op te zoeken, omdat je anders het probleem maar groter maakt. Dit verdient ook nuance: het aangaan kan ook zeer hertraumatiserend zijn en vergt goede begeleiding. Dus niet zoals ze stelt: Je vermijdt, het heeft gevolgen voor je relatie met je partner en dus moet je de vermeden plekken gaan opzoeken. Wat doet dat met het gevoel van schuld van het slachtoffer? Daarnaast is de vraag of iedereen het op ieder moment in herstel maar aankan en of niet eerst gewerkt moet worden met een andere vorm van traumatherapie. Zoals al eerder hier geschreven is is dat het boek volledig voorbij gaat aan de complexiteit van trauma en hoe ermee omgegaan dient te worden. De oplossingen die geboden worden zijn veelal hertraumatiserend en blijven hangen in wat 20 jaar geleden als oplossing gezien zou worden. Gemiste kans. Voor wie het boekje wel een aanrader is: Voor mensen die meer inzicht willen krijgen in overlevingsreacties in zijn algemeenheid en die er niet te diep op in willen gaan. Maar dat had ook op 3 A-4 tjes gekund. En omdat ik al genoeg negatiefs heb geschreven, zal ik mijn onvrede over de structuur rondom opsommingen en opbouw achterwegen laten.

Het is een boek over seksueel geweld en de natuurlijke reacties daarop, overlevingsmechanismen, het boek geeft inzicht in waarom je gehandeld hebt hoe je hebt gereageerd en waarom het niet raar is. Het maakt je duidelijk dat het in geen enkele zin jou schuld is en hoe je ook reageerde het verklaarbaar is en daarbij een normale reactie. Dit helpt in de verwerking (ga ik vanuit ik lees het voor een verleden van kindermishandeling waar het ook op toepasbaar is en hier helpt het mij mee).