Vijftig tinten grijs Fifty Shades Of Grey

Ik ben vol verwachting begonnen in het eerste boek. Inderdaad veel seks en meerdere keren achter elkaar.. en dat elke dag, klinkt ongeloofwaardig? Het eerste boek leest lekker weg, na scene nummer 10 weet je het wel, maar denk dat menig vrouw ook wel in vuur en vlam staan. Waar ik persoonlijk laaiend (in negatieve zin) over ben zijn de TAALFOUTEN! Mijn hemel.. deel 1 valt nog mee, deel 2 heeft op elke 10 bladzijden wel een foutje staan, maar deel 3 daar overheersen de fouten. Elke 2 bladzijdes heeft een (grove) fout wat je helemaal uit het verhaal haalt. Meneer GREY heeft GRIJZE ogen, toch lees ik dat ze verdrinkt in zijn GROENE. Woorden staan dubbelop achter elkaar, zinnen lopen niet goed. Echt schandalig. Ik snap wel dat het een hype is en dat het boek snel op de verkoopplankjes moet liggen, maar vertaalbureau toch, dit kan je echt niet verkopen!!!

Ik kreeg het boek toegestuurd om er (als man) mijn mening over te geven. Ik zit behoorlijk met mijn handen in het figuurlijke haar nu ik deze dikke pil er in twee dagen doorheen gejast heb. Ik heb eigenlijk geen idee hoe ik hier zo objectief mogelijk iets over kwijt kan. Laat ik maar positief beginnen. Vijftig tinten grijs is een gigantische bestseller aan het worden en op de één of andere manier meen ik voorzichtig te weten waarom dat zou kunnen zijn. E.L.James schrijft op zich namelijk helemaal niet zo beroerd. Ze heeft een vlotte pen en ziet kans om haar verhaal behoorlijk op te bouwen met in het begin zelfs wat aanstekelijke humor. De erotiek zorgt voor de rest vermoed ik. Als ze driehonderdvijftig bladzijden platte seks had weten te schrappen - waar ik zelf geen seconde warm of koud van werd - dan had er misschien een psychologisch aanvaardbare (maar wel wat dunne) roman in gezeten. Maar ja, dan was het gegarandeerd niet zo’n enorme hype geworden. Voor mij persoonlijk is het een ervaring geworden waar ik zo snel mogelijk vanaf wilde. Ik had niets met het verhaal en de van elke bladzijde afspattende orgasmes begonnen me al snel behoorlijk de keel uit te hangen. De holy shits, innerlijke godinnen en slecht zittende neuk-haren waren niet meer te turven. Nul sterren kunnen niet gegeven worden en die ene verplichte is dan maar voor de wel acceptabele schrijfstijl en voor het feit dat ik me soms een bladzijde of tien niet heb zitten ergeren. Het moge duidelijk zijn dat ik deel twee en drie van de trilogie maar aan me voorbij laat gaan.

Dit boek, en de triologie in zijn geheel, is een mix van allerlei stijlen: bouquetreeks, erotica, thriller en bij vlagen psychologische roman. Alsof de schrijfster er steeds een spannende draai aan wil geven. Persoonlijk denk ik dat het een fantastisch en realistischer boek was geweest als ze de het psychologische gedeelte meer inhoud had gegeven. Nu blijft het bij een matig geschreven doch vernieuwend en boeiend boek. Schijnbaar naïef meisje ontmoet wereldse multimiljonair en hoewel er direct aantrekkingskracht op allerlei vlakken tussen heb bestaat, probeert Christan Grey zijn gevoelens voor Ana te vertalen in iets dat hij kent en beheerst: een bdsm relatie waarin hij de Dominant is en zij zijn Onderdanige. De regels proberen ze af te spreken middels een contract, dat uiteindelijk nooit getekend wordt. In het eerste boek, 50 tinten grijs, worden ze verliefd en proberen ze beide vorm te geven aan hun verliefdheid en relatie. Anastacia zoekt haar grenzen en Christian de zijne. Beide kampen met issues uit het verleden (die van Christian worden breed uitgemeten in Boek 2, die van Ana helaas helemaal niet). De seks in het boek wordt gedetailleerd beschreven en ongeveer om de 3 pagina's hebben ze seks en hoewel dat soms irritant is omdat je het verhaal verder wil lezen vindt ik het persoonlijk ook wel herkenbaar voor een dolverliefd stel. De houding van Ana irriteert me zeker, maar ook dat is ergens wel herkenbaar; ze is pas 21 en heeft nog nooit een relatie gehad. Bovendien heeft ze ook nooit het voorbeeld gehad van een functionerende relatie; haar moeder is al aan haar 4e huwelijk. In boek 2 krijgt hun relatie verdieping en de lezer krijgt meer inzicht in de achtergrond van Christian. De stijl van de schrijfster is anders als in het eerste boek. Er zijn een aantal gebeurtenissen die thrillerachtig aan zouden moeten doen, maar het niet doen omdat ze ietwat snel opgelost of onthuld worden. Jammer vind ik. We volgen het verhaal nog steeds vanuit Anastacia, maar ik mis langere gedachtengangen van haar. De twee hoofdpersonen zitten elkaar zo op de huid (letterlijk en figuurlijk) dat er een eenheid ontstaat waarin er weinig ruimte is om gebeurtenissen te verwerken. Bovendien heeft Ana in dit boek ook weinig contact met haar vrienden zodat ze totaal niet kan reflecteren op haar situatie en communicatie tussen de hoofdpersonen is ook beperkt. Dat maakt het boek wat oppervlakkig en dat is een gemiste kans. In boek 3 volgen gebeurtenissen elkaar nog sneller op en dit wordt ook benoemd door Ana, het is een wervelwind waarin ze terecht is gekomen. Als persoon zie je haar groeien in het boek door de acties die ze neemt, jammer genoeg niet door de gedachten ze heeft. Een deel van de gebeurtenissen vindt ik erg onrealistisch, maar het is waarschijnlijk ook nooit bedoeld als reëel en wellicht erg Amerikaans (hoewel de schrijfter Engels is). In dit boek is de gewone seks wat minder expliciet (zou immers meer van hetzelfde zijn), de kinky seks wordt wel uitgebreider beschreven. De schrijfstijl van dit boek is nog weer anders dan de eerste twee boeken, er zitten flashbacks in en een verandering van perspectief in de laatste hoofdstukken. Ik heb me gedurende het lezen gefascineerd afgevraagd wat de succesfactoren van dit boek en deze reeks zijn. Ten eerste zal het de expliciete beschrijving van seks zijn. Daarnaast vond ik het vooral een boek dat gaat over hoop; het zijn twee hoofdpersonen met issues dankzije onvoorwaardelijke liefde van beide hoofdpersonen voor elkaar is er ruimte voor groei, verbetering en normalisering. Het lijkt vooral Ana die een positieve invloed heeft op Christian, maar gedurende de boeken zie je ook Ana groeien door het geloof en vertrouwen dat Christian in haar heeft. Je moet even goed tussen de regels doorlezen, want juist deze mooie aspecten worden niet goed benoemd, maar ze zijn er wel.

Vijftig Tinten Grijs vertelt het slaapverwekkende verhaal van een meisje dat vrijwillig haar stemrecht zou opgeven als dat betekent dat haar lover haar iedere ochtend een kopje thee komt brengen. Er is niets aan dit boek dat ook maar op enige manier strookt met de werkelijkheid. Dit is geen fictie. Dit is sciencefiction. Ana is het grootste schaap in de historie van de fictieve karakters: eendimensionaal, wanhopig en zo vlak als de gemiddelde landweg in Nederland. Er is een totale afwezigheid van structuur, nuance, perspectief en spanningsopbouw in dit boek, de seksscènes zijn tenenkrommend, Ana's 'inner goddess' laat je bloed koken, de plotwendingen (als die al zo genoemd mogen worden) enorm voorspelbaar. Dit boek is geschreven door een vrouw wier vocabulaire een totaal van vijftig woorden kent; van synoniemen heeft deze dame nog nooit gehoord. De eindeloze herhaling van deze infantiele, simplistische taal heeft voor mij uiteindelijk de doorslag gegeven: na 300 pagina's kon ik het niet meer aan en heb ik het boek ritueel verbrand. Dartel je dagelijks rond op het Viva-forum? Dan is dit boek wellicht iets voor jou. Bestaan jouw hersenen uit meer dan stof en vocht? Dan raad ik je aan deze belachelijke hype heel hard over te slaan. Zonde van je geld.

50 tinten grijs is een goed voorbeeld van een boek dat - naar mijn mening - onterecht gehyped werd. Vrij snel wordt duidelijk dat het literair gezien geen hoogstandje is. Op zich geen probleem maar dan verwacht je wel een boek dat je op emotioneel vlak tenminste meesleept (met boeiende personages, diepgang, etc.). 50 tinten grijs kon deze verwachtingen jammer genoeg niet waarmaken. De opbouw van het boek is nog enigszins te pruimen maar naarmate Anastasia (de ik-verteller) meer en meer over haar gevoel t.a.v Christian vertelt, kreeg ik steeds vaker zin om 'puber!' te roepen. Akkoord, het thema van de blozende maagd die tot sm-seks wordt verleid klinkt sexy en veelbelovend (wel is Christian jong en knap, kwestie van binnen de lijntjes te kleuren :-p) maar laat het hoofdpersonage dan tenminste wat ballen aan haar lijf hebben in plaats van dat ze de verliefde bakvis uithangt! Anastasia: "Hij kuste me...daar", ik bedoel maar... Aan deze bewoordingen heb ik me gewoon mateloos geïrriteerd. Wanneer het contract tussen de dominant en de onderdanige ter sprake komt (we zijn dan al halverwege het boek) dacht ik even dat het nu wel spannender zou worden maar verder dan wat soft-sm gaat men niet. Een klassieke dominant-onderdanige relatie wordt het trouwens nooit want (surprise, surprise) ook Christian heeft gevoelens voor Anastasia. Nee, 50 tinten grijs was het echt niet voor mij. In puriteins Amerika is een boek misschien al snel controversieel van zodra er een expliciete seksscène in voorkomt maar ik behoor in ieder geval niet tot die 'miljoenen vrouwen' die onder de indruk waren.

Na alle commotie over dit boek aangehoord te hebben, heb ik alle 3 de delen aangeschaft. Het eerste deel ging nog wel maar slecht geschreven en veel in herhalingen vallen. Op een gegeven moment wist ik het wel. Ik heb de overige 2 delen wel gelezen omdat ik wilde weten hoe het afliep maar bij het derde deel heb ik alle sexscenes (meer en meer van hetzelfde) overgeslagen en hele stukken geskipt.