Wat ik niet deed

De Antwerpse auteur Johnny Bollé besloot op zijn dertigste zijn toenmalige beroep als klinisch laborant vaarwel te zeggen om van zijn hobby zijn beroep te maken. Hij werd personal trainer en eveneens fitnessinstructeur, een beroep dat hij inmiddels voltijds uitoefent. Hij was ook altijd al geïnteresseerd in schrijven. Aanvankelijk alleen korte verhalen, maar nadat hij aan een schrijfwedstrijd deelnam en die won, begon hij een dertig jaar oud idee uit te werken, dat uiteindelijk uitmondde in zijn in 2018 verschenen debuut Egyptisch blauw. In het najaar van 2022 werd zijn alweer zevende boek, Wat ik niet deed, uitgebracht. Nadat haar man en dochter korte tijd na elkaar zijn overleden, krijgt schrijfster Emily Van Gogh een zware depressie en lijdt ze aan een enorm schuldgevoel. Op een dag biedt een uitgever haar aan om in de Schotse Hooglanden aan een boek te werken over Megan Kerr, de laatste heks van Durness. Ondanks haar writer’s block en grote twijfels stemt ze er uiteindelijk mee in en reist ze af naar Schotland. Niet lang nadat ze daar gearriveerd is, vinden er enkele vreemde gebeurtenissen plaats en komt ze erachter dat er iemand is die meer over de dood van haar man en dochter weet. Een korte proloog waarin een jonge vrouw – het is dan nog niet bekend wie ze is – een paar angstige momenten doormaakt, zorgen ervoor dat de lezer nieuwsgierig wordt en een aantal vragen heeft. Haar omstandigheden roepen niet alleen een gevoel van lichte spanning op, maar ook iets van geheimzinnigheid. Uitgezonderd het eerste hoofdstuk wordt het verhaal vervolgens volledig verteld vanuit de perspectieven van Emily van Gogh en een jong en ziek meisje dat Twinkel wordt genoemd. Het zijn twee afzonderlijke verhaallijnen, waarvan pas in de slotfase duidelijk wordt wat ze met elkaar te maken hebben. Tot dan blijf je in het ongewisse, wil je meer over beide personages te weten komen en als gevolg daarvan leef je met hen mee. Dat geldt in grote mate voor Twinkel, want wat zij vertelt is bij vlagen aangrijpend. Hoewel de spanning in het grootste deel van het boek niet om te snijden is, bevat het wel degelijk een continue spanningsboog. Die bestaat vooral uit het willen weten. Want wat was de oorzaak van de dood van Emily’s man en dochter, zal het haar lukken haar schrijfdip te overwinnen en hoe staan Twinkel en zijn in relatie tot elkaar. Over dat laatste heb je al snel een vermoeden, je denkt het zelfs zeker te weten, maar uiteindelijk kom je bedrogen uit, want in de ontknoping blijkt alles anders in elkaar te zitten dan je tijdens het lezen aldoor voor waar aannam. Bollé weet de lezer dus een daverende verrassing voor te schotelen. Omdat deze eindfase allerlei ontwikkelingen heeft, ligt het tempo daarin hoger dan daarvoor en zijn de spannende scènes talrijker. De toegankelijke en eigentijdse schrijfstijl van de auteur zorgen ervoor dat het verhaal bijzonder vlot leest. Daarnaast geeft hij de sfeer van de Schotse Hooglanden, met zijn troosteloosheid door de ogenschijnlijk voortdurende regenval, uitstekend weer. Ook andere omstandigheden en situaties worden beeldend beschreven, waardoor het er vaak op lijkt dat de lezer als alziend toeschouwer deel uitmaakt van het verhaal. De personages waar het hoofdzakelijk om draait (Emily en Twinkel) zijn ruim voldoende uitgewerkt, met hen krijg de lezer de grootste band, ofschoon je voor de sympathieke loodgieter Rodrick ook wel een zwak krijgt. Het grootste deel van de plot heeft niet zo heel veel weg van een thriller, maar de al gememoreerde slotfase logenstraft dit. De auteur heeft overduidelijk naar een climax toegewerkt. Al met al is Wat ik niet deed van begin tot eind boeiend en is het behalve een redelijk spannend verhaal ook een verhaal over rouw, verwerking van het verlies van een dierbare en het hierna verdergaan met je eigen leven.

Vanaf de start word je onmiddellijk in het verhaal gesmeten, de auteur weet vanaf de eerste bladzijden de spanning op te bouwen en het plot onder hoogspanning te zetten. Het verhaal wordt afwisselend gelezen door de ogen van het kind Twinkel en schrijfster Emily. Hier weet Johnny Bollé een stap verder te gaan dan in zijn vorige thrillers, zijn pen zet realistisch karakters neer die een enorme ontwikkeling doormaken. Door het ik-perspectief kijk je als lezer door de ogen van Emily, een personage die met een enorme droefheid en een vleug sarcasme naar de wereld kijkt. En ook bij het kind Twinkel krijg je een uitgediept karakter, zonder af te wijken van de leeftijd van dit personage. Een personage dat je onmiddellijk in je hart sluit. De afwisseling van deze twee karakters blijven de lezer boeien en terwijl je leest worden de puzzelstukken gelegd. Wanneer je denkt dat je de puzzel hebt gelegd en achterover kunt leunen, krijg je als klap op de vuurpijl een enorme plottwist! Wat ik niet deed, dat deed de auteur wel: een knap staaltje spanning op de lezer loslaten!