Waterkind

Prachtig geschreven verhaal over een vrouw met een kinderwens die onvervuld blijft. In het boek beschrijft Marijke hoe zij steeds haar grenzen verlegt, in de hoop eindelijk datgene te krijgen wat volgens heel veel mensen vanzelfsprekend is: een kindje. Marijke beschrijft de impact die ongewenste kinderloosheid heeft op haarzelf en haar relatie. In een maatschappij waarin verwacht wordt dat je je voortplant, is het niet kunnen krijgen van kinderen iets dat je eenzaam en onbegrepen maakt in je pijn en verdriet. Dit is exact wat Marijke weergeeft, zonder melodramatisch te zijn en soms zelf humorvol.

Ik las dit boek en heb het ervaren alsof de auteur mij haar verhaal persoonlijk vertelde. Niet opgeklopt en zeker niet zielig, maar het gaf goed weer wat Marijke Kolk al deze jaren meegemaakt heeft en hoe ze zich voelde en haar leven zag. Terwijl ze in het ziekenhuistraject stappen om zwanger te kunnen worden, verlegt ze steeds weer een grens, zo ervaart ze het ook; 'De eerste grens was gepasseerd. Er zouden er nog vele volgen. En met elke grensverlegging ging er een stukje van mezelf verloren.' 'Waterkind' is een kort verhaal, maar het laat je niet los. Het leest enorm snel en het voelt als een persoonlijk verhaal, speciaal voor jou. Ik werd er warm van en was ontroerd. Ik voelde me eigenlijk uitverkoren om het te mogen lezen. Dit zouden haar vriendinnen lezen, zo dichtbij voelde het. Ondanks dat de auteur aangaf een stukje van haarzelf verloren te zijn, is ze ook enorm gegroeid en heeft het verlies een plekje kunnen geven. Letterlijk en figuurlijk, zoals je zult kunnen lezen op de laatste bladzijde waar ook de keuze van de titel duidelijk wordt. Ik heb dit boek graag gelezen.

‘Hoe kun je iets missen dat je nooit hebt gehad?’ Het zit in je systeem, je weet het, je voelt het. Je wilt een baby, een kind van jezelf. Een heel normale wens, een heel normaal proces, zo oud als de mens. Het lijkt alsof het allemaal maar heel vanzelfsprekend is. Zo doet men het ook voorkomen, iedereen doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Maar dat is het niet! Totdat je het zelf meemaakt kun je je geen voorstelling maken van de emoties die je treffen wanneer het je niet gegund lijkt te zijn om zwanger te raken. Zoveel vraag je toch niet? Je wilt ‘gewoon’ een baby? De medische wereld kan ontzettend veel. Methodes te over: IUI, IVF, ICSI dus je zou denken dat het een kwestie van tijd is voordat jij ook op die roze wolk kan gaan zitten. Maar wat als de benodigde onderzoeken, operaties, en hormoonbehandelingen niets uitrichten? Wanneer daar eindelijk sprake is van een zwangerschap,je voorzichtig uitkijkt naar een dikke buik, eindigt die voortijdig in een miskraam. Wat als je partner overtuigd is van het feit dat je samen ook gelukkig kunt worden en een baby geen ‘vereiste’ is voor dat geluk? De relationele druk is hoog, het sociale onbegrip nog hoger. En dan voel je je alleen, jij met je wens die maar niet uitkomt. Marijke schrijft over haar ervaringen en haar kinderwens. Samen met Bas heeft ze alles wat ze begeert, behalve dat kindje van hen samen. Na een tijdje is Marijke nog steeds niet zwanger, ze weet van zichzelf dat ze dit wilt. Ze is gek op Sanne, het dochtertje van Bas uit zijn eerste huwelijk, ze wil niets liever dan een broertje of zusje voor haar. Bas deelt de wens van Marijke niet in de mate zoals zij dat doet maar voor haar gaat hij mee de medische molen in. Ook gaat op een gegeven moment de leeftijd een factor spelen, iets wat als een zwaard van Damocles boven het hoofd hangt. De kans op een zwangerschap wordt steeds kleiner, de risico’s steeds hoger. Toch besluiten ze ervoor te gaan en er wordt veel van het stel gevraagd. Niet alleen leg je heel je privéleven op het bureau van de gynaecoloog, ga je letterlijk met de billen bloot, maar iedereen heeft er ook wel iets over te zeggen. Familie en vrienden weten het allemaal, goedbedoeld, vaak net wat beter en lopen over van tips. Dat aspect, die eenzaamheid is haast tastbaar en zal voor vrouwen in een zelfde situatie heel herkenbaar zijn. Het verhaal is indringend, open en niets verhullend. Sommige passages zullen als schokkend ervaren kunnen worden maar zo is de realiteit van dat moment. Het is niet anders, het is zoals het is. Het verhaal dat door Marijke is verteld is heel persoonlijk. Het doet soms aan als een stiekeme kijk in het dagboek van je beste vriendin. Je komt heel dicht bij haar emotie, je voelt haar verdriet, haar frustratie maar vooral het onbegrip van de omgeving. Voor die omgeving is het ook een haast ondoenlijke taak om zich ook maar een fractie voor te stellen wat het allemaal inhoudt en hoe het voelt om je kind te verliezen, terwijl je het nog niets eens in je armen hebt gehouden. Dat valt niet uit te leggen. ‘Waterkind’ is een kort verhaal dat veel indruk maakt. Ook voor de lezer(es) die dit niet aan den lijve heeft ondervonden kan het een eye opener zijn. Ongewenst kinderloos zijn is een stil verdriet dat niet de troost en begrip krijgt die het verdient. Marijke betrekt je in dat deel van haar leven zonder melodramatisch of meelijwekkend te zijn. Het is mooi geschreven, het leest razendsnel en je krijgt het gevoel dat je haar vertrouwen krijgt, dat je dit deel van haar leven met haar mag delen. Respect voor de manier waarop dit verhaal is gebracht, het zal velen niet gegund zijn het zo te kunnen vertalen in een allesomvattend boek. Indrukwekkend.

Marijkes verhaal grijpt aan, rauw, oprecht maar heel erg liefdevol. En als moeder doet het je des te meer beseffen hoe rijk je bent en dat het moederschap niet altijd maar zo voor de hand liggend is. Dank voor de inkijk in jouw pad, dapper ook!

Een prachtig aangrijpend boekje van debutante Marijke Kolk. Vanuit mijn professie maar ook vanuit persoonlijke interesse in "verlies-ervaringen" en hoe wij als mensen daarmee moeten leren dealen, heb ik dit boekje direct aangeschaft en gelezen. Het is het aangrijpende relaas van de schrijfster die na meerdere IUI/IVF-pogingen zich zal moeten gaan neerleggen bij een ongewenste kinderloosheid. Het boekje vertelt van de belastende fysieke handelingen welke vooraf gaan aan iedere IUI-IVF poging, de je van jezelf vervreemdende ziekenhuiswereld, de ontreddering wanneer een potentiële zwangerschap eindigt in een miskraam en het uiteindelijke besef dat er geen kindje zal gaan komen. Nu niet. Nooit niet. Ik heb er menige traan om gelaten. Voor vrouwen die net als de schrijfster hebben moeten leren omgaan met de pijn die ongewenste kinderloosheid met zich meebrengt. Maar ook voor vrouwen die (net als ik) te maken hebben gehad met doodgeboorte of miskramen biedt dit verhaal herkenning en steun. Een pareltje. Maar wel één met een ruw randje.

Een persoonlijk verhaal, dat diepte combineert met snelheid. Marijke Kolk heeft een vlotte schrijfstijl die prettig en makkelijk leest. Het gebeurt me niet heel vaak, maar ik las Waterkind in één ruk uit.